Rotterdam Rome Cycling Tour 2017

23/08/2018

Stichting Rotterdam Rome Cycling Tour heeft een ANBI status. Dit wil zeggen dat de stichting een Algemeen Nut Beogende Instelling is. Instellingen die de belastingdienst aanwijst als ANBI hebben bepaalde belastingvoordelen. Wij als Stichting Rotterdam Rome Cycling Tour willen deze status graag houden omdat het voor donateurs aantrekkelijker is om ons te steunen, met een hoger bedrag voor het goede doel als gevolg. De belastingdienst heeft echter wel bepaalde regels in het leven geroepen waar wij als stichting aan moeten voldoen. Een van die regels is dat de stichting haar beleidsplan en financiële verantwoording, openbaar toegankelijk maakt op een platform van het wereldwijde web > zie bijgaande foto's! Voor meer informatie over de anbi-status: https://www.belastingdienst.nl/wps/wcm/connect/bldcontentnl/belastingdienst/zakelijk/bijzondere_regelingen/goede_doelen/algemeen_nut_beogende_instellingen/

23/08/2018

04/09/2017

Met gepaste trots kunnen we zeggen dat we met 11 renners en 4 man ploegleiding €25.758,70 hebben opgehaald voor Fonds Gehandicaptensport! We willen nogmaals alle sponsoren, donateurs en iedereen die ons gesteund heeft voor en tijdens de tocht bedanken!

! Proeflokaal Reijngoud

08/08/2017

Etappe 14: Bracciano - ROME - 42km

Siamo arrivati a Roma!!

Vanochtend was het zo ver, de laatste keer een vroege wekker, insmeren en onszelf weer in ons strakke pakje heisen. Met een gierende kater was het voor iedereen toch wat lastig opstaan en zich klaar te maken voor de laatste 40km.

Eenmaal op de fietst begon de etappe gelijk wat stroef door twee lekke banden van de Gozer Willem. Om toch nog op tijd aan te komen op Piazza Navona werd er besloten zijn fiets om te ruilen voor de reserve fiets. De resterende etappe werd dan ook rustig uit gefietst en iedereen ruilde de kater in voor een lichte gezonde spanning.

Om half 1 was het dan zover, met de 11 renners reden we het Piazza Navona op. Na een ere ronde op het plein stond een menigte van huilende moeders, schreeuwende vaders en ongeduldige vriendinnetjes op ons te wachten met spandoeken en champagne. Als ware helden zijn we onthaald door alle meegereisde fans!

Met ruim 2.300km hebben we hemelsbreed tot voorbij Istanbul gefietst en met 27.351 hoogtemeters hebben we ruim 3 keer de Mount Everest beklommen. Verder zijn er 13 bandjes lek gegaan, 5 valpartijen, is 34 keer het nummer Pizza Calzone gezongen en 1265 keer Ciao geroepen..

Het was een onvergetelijke tocht door de meest prachtige omgevingen met 15 top gasten.. maar 1 keer en nooit meer!

Groeten,

De mannen van de RRCT 2017

07/08/2017

Etappe 13: Grosetto - Bracciano - 155km

Vandaag stond misschien wel de zwaarste etappe tot nog toe op de planning. Het einde van de fietstocht komt eng snel in zicht en de renners recapituleren met veel smacht over het prachtige Charlerois (lees sjaarloos) waar de reis echt begon.

De ploegleiding denkt met veel plezier terug aan de eerste baguette die ze voor de renners mochten bouwen. Nu de laatste 200 kilometers aanbraken begon het gevoel te bekruipen dat er straks weer normaal geleefd mag worden. Voorbarig als de groep is werden de eerste pakjes sigaretten al stiekem gekocht en gingen de verhalen op de fiets alleen nog over de alcohol die vanavond genuttigd zou gaan worden.

Vandaag mocht er een schrale 155 kilometer gefietst worden met slèchts 2000 hoogtemeters. Iets wat voor onze ervaren fietsgoden geen probleem zou moeten zijn, zei het niet dat de temperatuur tot de 40 graden opliep! Wat er toe leidde dat de overheid het advies gaf om binnen te blijven, veel water in te slaan en vooral niet te werken i.v.m de hittegolf 'Lucifer'.

De schittermagische ploegleiding verzorgde tijdens de lunch weer een waanzinnig lekkere baguette met Italiaanse ham en stinkkaas, midden in een micropolis, waar de druiven en yoghurtjes letterlijk om de oren vlogen.

Vandaag, de voorlaatste etappe, was weer een bijzonder zware voor zowel de ploegleiding als voor de renners die er voor de lunchpauze al drie waterstops op hadden zitten.

Na de waanzinnige lunch van de ploegleiding was het gemekker over de hitte echter verleden tijd. Hierna hebben de wielrennerts zich met mach 10 richting het fantastische katholieke hotel begeven waar de pastoor ons met open armen stond op te wachten.

Vanavond wordt er in pizzeria numero 300 van deze reis gegeten, echter wordt het Italiaanse eten er nimmer slechter op.
Morgen staat er wederom een beestachtige tocht op ons te wachten van wel 48 kilometer, die na het tot in de late uurtjes drinken een overvloed aan vocht zal vergen.
Het grootse onthaal van morgen in Rome zal plaatsvinden op het prachtige piazza Navona waar de steun en toeverlaat van de kinders ons met bloemen en champagne zullen mogen ontvangen!

Buona notte é arriverderci!

Gehandicaptensport

07/08/2017

Onderstaand filmpje geeft een kleine impressie van hoe een van de tourdagen er bij ons uit ziet. Voor etappe 7, met daarin de Alpe d'Huez, hebben we wat beelden achter elkaar gezet!

Alpe d'Huez BEAT Cycling Club Fonds Gehandicaptensport

https://vimeo.com/228623641

Onderstaand filmpje geeft een kleine impressie van hoe een van de tourdagen er bij ons uit ziet. Voor etappe 7, met daarin de Alpe d'Huez, hebben we wat beelden…

07/08/2017

Etappe 12: Pisa – Grosseto – 174 km

Het werd tijd om de stad met de scheve toren achter ons te laten en ons weer verder richting het zuiden te begeven. Vandaag was de prachtige oude stad Grosseto de eindbestemming. Iedereen stond, door het gebrek aan alcohol de nacht ervoor, gelukkig een stuk frisser op dan aan het begin van etappe 11 en de sfeer en het tempo zaten er vanaf moment één goed in.
Dit kon ook gezegd worden over de temperatuur, waar het kwik om 11 uur ’s ochtends de 37 graden al aan tikte. Ondanks dat was het door de prachtige kustroute, de vele waterstops, die door de Mercedes Vito van Hertz Rotterdam geen probleem waren, verzorgd door de PL (ploegleiding) en het feit dat er nauwelijks hoogtemeters waren toch een eitje voor de beste mannen.
Na 120 km en route was er door de soigneurs een geweldige lunch verzorgd op een prachtige locatie aan het strand, waarna de laatste 50 km aanvoelde alsof iedereen Dr. Ferrari een klein bezoekje had gebracht.
De aankomst was in het pittoreske hotel Il Parco, gelegen achter de Esso bij het industrieterrein van Grosseto. Mocht u interesse hebben in een overnachting in dit luxe resort, verleent de ploegleiding op aanvraag graag meer informatie.
Na aankomst was er door de leiding van de ploeg weer een fantastische teambuilding activiteit bedacht. Nadat iedereen weer fris uit de do**he was gestapt stonden er vier limousines klaar om iedereen naar het strand van Grosseto te chauffeuren waar uitstekend gezwommen, geborreld en gegeten is.
Dankzij de tomeloze inzet van de soigneurs van de RRCT was ook dit weer een dag voor in de boeken en staat iedereen te trappelen om de laatste echte etappe op hun sokken uit te rijden.
A domani!
Doneren kan nog steeds via www.rrct.eu/doneren

05/08/2017

Etappe 11: Lavagna – Pisa – 144km

De ochtend van dag 11 gaat de boeken in als zwaarste ochtend tot nu toe. Hoe kan het ook anders dan na meer dan een maand geen druppel alcohol te hebben gedronken en de avond hiervoor van een geweldig diner met eindeloos veel gangen te hebben genoten waar de lokale wijn rijkelijk vloeide. Cafeïne Danny ruilde zijn koppen koffie in voor goed gevulde bellen wijn en Gijs zette de ene na de andere sciccor in om vervolgens zelf de spreekwoordelijke boot in te gaan.

Het ontbijt in hotel Tirreno maakte de ochtend stukken dragelijker voor iedereen met een uitgebreid buffet waar alle hongerige renners gretig van genoten. Uiteindelijk waren we ready for take-off en begon de etappe landinwaarts.

We hadden het dorp Lavagna nog niet verlaten of we werden al opgezadeld met de bekende Passo Del Bracco. Een berg van de tweede categorie met 615 hoogtemeters die meermaals beklommen is in de historie van de Giro d’Italia. Eenmaal aangekomen op de top werden we onthaald door een laag overvliegend blusvliegtuig dat werd ingezet om de bosbranden in Toscane te temperen. Met de nadorst als grootste vijand tijdens de ochtend schoten onze gedachtes uit naar de hoeveelheid water wat aan boord zou zijn van dat vliegtuig. Na een korte pitstop begonnen we aan een schitterende afdaling op een wegdek waar menig moeder de kriebels van zal krijgen. De stuurmanskunsten waren van iedereen wederom uitmuntend op Cafeïne Danny na. De beste man dacht dat het een verstandig plan was om zijn Rabobank Tourfiets als motor te gebruiken. Hij joeg de passerende motorrijders met zijn capriolen de stuipen op het lijf.

Man man man wat was ons dat een ochtendje wel. Sebastian Kruszel, beter bekend als de Poolse berggeit, besloot vervolgens dat hij en Gozer Willem de Koffiemolen na deze zware klim een heerlijke magnum hadden verdiend. Tot hun grote spijt is de komst van de pinautomaat in de Italiaanse bergen (Carrodano Superiore) een jaartje vertraagd. Jammer mannen, misschien de volgende keer! De bergweggetjes veranderde in een ware highway to hell. Een voor een schoten de heldhaftige mannen de duistere tunnels van La Spezia in. Een welkom alternatief na dagen in onherbergzaam gebied te hebben gekoerst.

Na de lunch verliet Soigneur Wouter zijn zachte stoel in de volgbus om de laatste 55 km van de etappe zich aan te sluiten bij het peloton. “Leuk voor even maar je moet wel gek zijn om dit veertien dagen te doen”, aldus Wouter.

Bij de aankomst in Pisa hebben de mannen zich de spreekwoordelijke ballen uit hun fietsbroek gelachen om de hordes toeristen die zogenaamd de Toren van Pisa omhooghielden. Het kon ook niet anders dan dat wij hier de spot mee moesten drijven door Max ‘de Driewieler’ Wielitsch de Toren op te laten fietsen. De dag werd afgesloten met een traditionele Italiaanse pizza. Wat was het weer een dag vol met schitterende ervaringen. Rome is niet meer zover als dat het ooit was maar laten we zeker niet de huid verkopen voordat de beer geschoten is.

A domani!

Er kan overigens nog steeds gedoneerd worden op www.rrct.eu/doneren


? #

04/08/2017

Etappe 10: Imperia - Lavagna - 184km

De vogeltjes fluiten, het zonnetje lacht ons toe en wat hebben we genoten van een 185km lange tocht langs de azuurblauwe zee. Een dag met bloed, zweet en tranen, want door het Italiaanse gebrek aan fietsvriendelijk infrastructuur was ook de eerste oorlogswond verworven na een salto over het fietsstuur.

6 uur 's ochtends luidde vandaag de wekker die het startschot gaf voor de ochtendroutine. Wat wij toen nog niet wisten is dat we vandaag een nieuw record aan hoogtemeters zouden zetten, 3500 maar liefst! Ter indicatie, dat is hetzelfde als 3 Alpe d'Huez beklimmingen.

Nadat gister ons de excentrieke auto's om onze oren vlogen in Monaco en omstreken, vervolgde we vandaag onze weg naar de in smog hangende stad Genua om daarna weer de Italiaanse kust met pittoreske dorpjes, zoals Rapallo, extra te kunnen waarderen.

Morgen wacht misschien wel de mooiste etappe van de tour, de koers langs de italiaanse kust zal hervat worden waarna we La Spezia en het Unesco erfgoed Cinque Terre zullen passeren. Hierna zullen we, als alles meezit, eindigen in de stad van de scheve toren.. Pisa! De mannen worden al dagen wakker gehouden van de verhalen over de scheve torens die sander heeft gezien..

03/08/2017

Etappe 9: Roquefort le pins - Imperia - 112km

We trapten de etappe van vandaag af in het Franse Roquefort le pins. De groep was verdeeld over de huizen van familie Peters en de familie Roodhuyzen (nog veel dank voor de gastvrijheid!). Na een korte auto rit naar het chateau van de familie Roodhuyzen was de groep weer compleet en klaar om te vertrekken. Iets later dan normaal, want er stonden niet uitzonderlijk veel kilometers op de planning.

Al snel kwamen we aan in Nice waar we als fietsploeg met open armen werden ontvangen door de locale bevolking. 'Ta gu**le' en overige krachttermen werden op ons afgevuurd terwijl we door de drukke straten van de stad navigeerden.

Na de chaos van de stad te verlaten was het de b***t aan Monaco om onveilig te worden gemaakt. Als ware Max Verstappens crosten we door het straten van het prinsdom waardoor de grens van het prachtige Italië al snel in beeld kwam.

Het was eindelijk zo ver. Het vierde en laatste land van de tour werd betreden. Langs de Italiaanse kust waaide een aangename zomerbriesje waardoor de temperatuur goed behapbaar was. San Remo was vandaag de locatie voor de lunch. Een stad die onder wielrenners bekend is door de klassieker Milaan-San Remo, kortom we voelden ons als een vis in het water.

Daar over gesproken, een lunchtip van Cafeïne Denny: één vers gebakken baguette, deze vervolgens verzuipen in een halve liter Nutella, daarna besprenkelen met een stevige hand chips (het liefst barbecue smaak) en voor de echte fijnproever nog een overtuigende dot honing. "Daar kom je de berg wel mee op" aldus Danny.

Vanaf de lunch was het nog maar een korte eindsprint naar het hotel. Nu bleek dat we met de lokale hoteliers weinig overeenkomende talen hadden. "Non parliamo inglese" aldus een ietwat onthutst Italiaans vrouwtje. Gelukkig was daar
Diederick 'Il Duce' Levi om de dag te redden en de communicatie soepel te laten verlopen.

Morgen weer een stevige rit voor de boeg dus wij gaan snel op één oor.

A domani!

Vocabulaire
Baguettebenen: het gevoel je benen tijdens de lunch te hebben verruild voor baguettes. Oftewel je komt geen meter vooruit (sinds de grensovergang naar Italië ook bekend als focacciabenen)
Op de koffiemolen gaan: terugschakelen naar een lage versnelling om langzaam maar zeker de berg te beklimmen
Best uitgevoerd door Gozer Willem 'Moulin du café' van den Berg (sinds de grensovergang ook bekend als 'mulino di café').

! BEAT Cycling Club Fonds Gehandicaptensport

02/08/2017

Etappe 8: Sigonce - Roquefort les Pins #188 km

Wat later dan jullie gewend zijn maar dat heeft een rede en daar zal ik zo over vertellen, nu eerst de ochtend... de wekker ging om 06:15 vanochtend omdat we vroeg wilden vertrekken om optijd aan te komen in Roquefort les Pins. Om kwart over 6 dacht ik nog even om te draaien maar gedurende nacht had de wigwam zich gevuld met een lading methaangas en andere uitlaatgassen die ervoor zorgde dat ik het schip verliet en maar wat chamois creme op mijn zeempje ging smeren gelijk een dikke laag nutella op een versgebakken baguette. Over verse baguettes later meer...

Zoals afgesproken stond de liefste Opa om 10 over 7 bij de Deba bus waar stoempkanon Wessel alle fietsen al netjes uit de bus had gehaald, had opgelijnd op zadel en stuur, en al bezig was de banden op te pompen.... iedereen die aankwam schoot uit zichzelf te hulp en vulde wat bidons, legde al wat snelle jelles klaar voor de etappe en zelfs komisch drama-duo mau en wil probeerde iets nuttigs te doen. tevergeefs maar het initiatief wordt gewaardeerd. Alles voor een strak georganiseerd vertrek.... Toen de klok half 8 sloeg was het even schrikken.. waar zijn de verse baguettes? Lichte paniek? Zouden de baguettes dan de bottleneck van deze etappe worden?

Het tegendeel werd bewezen. De iets wat late baguettes zorgde voor een bliksemstart met een gemiddelde van 30 km/h in de eerste 2 uur van de etappe. De hoogtemeters die in het begin van de etappe zaten werden door de Beat-trein met zwei fingers in die nase overwonnen. Caffeine Danny zat zelf franse lokale dames weg te swipen op Tinder op het steilste stuk van de eerste klim alsof het niks was... Niks aan het spreekwoordelijke handje..... Zou je zeggen..

Rond het middag uur begon de temperatuur op te lopen maar dat deed de geoliede machine niks. Rustig doorstiefelen naar de lunch op 130 km en dan de laatste 60 uitrijden om vervolgens de zitvlakjes in het water te dompelen.

Niks bleek minder waar... Vlak voor de lunch op 130 km begon het kwik naar 40 graden te stijgen. De hitte zoog als een soort dementor alle energiepunten uit de lichamen van de renners en afgepeigerd kwamen we aan bij de lunchplek. opzoek naar enige vorm van verkoeling werden we door een plantenspuit met ventilator koel gehouden door de ploegleiding, waarvoor hulde. Zonder ploegleiding kunnen wij niet leven, zonder ploegleiding kunnen wij niet zijn.

Na de lunch schoot het natuurlijk weer voor geen meter op. De mix van hitte en baguettebenen zorgde voor de meest slopende etappe tot nu toe. Ik wil hier niet teveel woorden aan vuil maken want iedereen is heelhuids aangekomen en daar gaat het om. Daarnaast moest ik het netjes houden en dat is onmogelijk als ik het laatste deel van de etappe moet omschrijven.

Eenmaal aangekomen bij casa roodhuyzen kon er even snel een duik worden genomen maar wel snel want om 7 uur was er een reservering gemaakt op een pietoresk pleintje in Valbonne. De plaatselijke bevolking zat heerlijk te bonviveren en wij mochten hier deel van uitmaken. De ouders van Gijs Peters, Denise en Harm, worden ontzettend bedankt voor het trakteren van een heerlijk diner voor het hele team. Na een dag als deze is dit het beste wat ons had kunnen overkomen. nogmaals dank, ook zeker voor de ouders van marc voor de ongelooflijke gastvrijheid.

Morgen is een speciale dag! We zullen na een relatief korte etappe aankomen in La Bella Italia met een nieuwe gemeenschappelijke vijand: De zon

A Domani!

Er kan overigens nog steeds gedoneerd worden op www.rrct.eu

01/08/2017

Etappe 7: Alpe D’Huez – Sigonce – 193,5 KM

Pffff wat een etappe weer.. Na te hebben geslapen op een idyllische plek tussen de Bergen en met de Alpe D’Huez nog in de beentjes vertrokken we iets later dan gepland met goede moed aan de Etappe, omdat Gozer Willem zich nog steeds aan het afvragen was hoe en of hij de plaatjes van z’n schoenen moest vervangen. Cafeïne Danny was ondertussen ook iets minder druk dan de dag daarvoor, wat waarschijnlijk lag aan het feit dat hij een keer geen koffie had gedronken.

Na een paar kilometers te hebben gefietst begon de ochtend al gelijk met de eerste klim. Tijdens deze warming-up werd de Col D’Ornon met een stijging van 700 meters relatief makkelijk overwonnen. Echter bleek niets minder waar en volgde tot aan de lunchpauze de resterende van de 2.897 hoogtemeters (voor de vergelijking: de klim van de Alpe d’Huez is 1061 hoogtemeters)

Naast de vele hoogtemeters speelde de wind vandaag ook een grote rol. Tijdens het eerste deel van de dag woei de wind soms zo hard dat menig renner van de weg werd geblazen en dat het berg af niet harder dan 20km per uur ging. Een klein hoogtepuntje was wel dat we door het dorpje Corps mochten rijden..

De lunch kwam na al het klimwerk dan ook meer dan geroepen en iedereen stortte zich vol overgave op de stokbroodjes brie en chocopasta. De lunch stond natuurlijk al klaar met dank aan busje 1 en busje 2. Met een paar kilootjes erbij kon het afdalen beginnen en kon het eten rustig zakken. Het resterende deel van de rit bestond vooral uit veel harde tegenwind en warmte en aan het geklaag en de gezichtjes te zien was iedereen er al helemaal klaar mee. Maar met nog zo’n 40km te gaan was de wind grotendeels gaan liggen en kon de RRCT trein op gang worden gebracht. Met een aantal grote namen vooraan werden snelheden van 38, 39 km/h bereikt en werd er door gestoempt naar de overnachtingslocatie om nog op tijd te zijn om een duik te kunnen nemen in de infintypool.

Na een korte duik, mochten wij aanschuiven aan tafel waar de ploegleiding een heerlijk diner had geklust. Lekkere borrelhapjes, koud bier, salades en pizza zorgden volle maagjes en stiefelt iedereen nu zijn wigwag in, want het was een weer lange (maar uiteraard mooie) rit…

A Demain!

Er kan nog steeds gedoneerd worden op www.rrct.eu/doneren