10/08/2026
"๐๐๐ฃ๐๐ ๐๐๐ง๐๐ก ๐๐ฃ๐ ๐๐จ๐๐ฃ๐ ๐ฅ๐๐ข๐๐๐ฃ๐จ๐๐ฃ๐ ๐ ๐๐ก๐ช๐ก๐ช๐ฌ๐ ๐ ๐ช๐ฃ๐ ๐ฌ๐๐ก๐๐ฃ๐ ๐ฌ๐๐ ๐ ๐ฃ๐ ๐ฃ๐๐๐๐ช๐๐ช๐ ๐ก๐ค๐." โ ๐๐๐ฃ๐ช๐๐ก ๐๐ช๐๐จ ๐๐ช๐๐ฏ๐ค๐ฃ
Ang wika ang siyang kaluluwa ng ating lupang tinubuan โ salamin ng kultura, sisidlan ng mga kaisipan, at damdaming nag-uugnay sa atin bilang isang kalipunan. Sa bawat salitang ating binibigkas, may bakas ng mga nauna sa atin; at sa bawat salitang ating nililikha, may bahagi ng ating sarili na naiiwan para sa mga susunod na salinlahi. Kaya sa tuwing ginagamit natin ang ating wika, hindi lamang tayo nakikipagtalastasan โ pinananatili rin nating buhay ang isang bahagi ng ating pagkakakilanlan.
Ngunit sa panahon na ang teknolohiya ay patuloy na humuhubog sa paraan ng ating pakikipag-ugnayan, isang tanong ang marapat nating pag-isipan, "๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐
๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐, ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐?"
Dahil kahit tila may wikang ginagamit upang magbuklod, unti-unti namang humihiwalay ang diwa nito sa taong dapat pinagmumulan โ ang mga salitang dapat sana ay hinubog ng sariling karanasan, pag-iisip, at damdamin ay ipinagagawa na lamang sa isang makina; maaaring manatiling buhay ang wika, ngunit ang sariling tinig nito ay unti-unting nawawala.
Kaya ngayong ๐ฝ๐ช๐ฌ๐๐ฃ ๐ฃ๐ ๐๐๐ ๐, nawa ay manatili sa atin ang isang mahalagang kamalayan โ ang wika ay hindi lamang tungkol sa kung gaano kaganda ang ating mga salita, kundi kung kaninong kaluluwa ang nagsasalita sa likod ng mga ito. Sapagkat kung ang wika ang siyang nagbubuklod sa ating pambansang kaluluwa, marapat lamang na ang bumubuo rito ay manatiling atin din. Dahil kung darating ang panahong wala na itong sariling tinig, baka ang dapat na nating tanungin ay hindi kung may wika pa ba tayo โ ๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐ ๐๐๐๐ ๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐ ๐๐๐๐.
๐๐๐ก๐๐๐๐ฎ๐๐ฃ๐ ๐ฝ๐ช๐ฌ๐๐ฃ ๐ฃ๐ ๐๐๐ ๐!
