06/07/2025
"Naniwala Ako, Pero Ako Rin ang Nasaktan"
Minsan talaga, ang pinaka-masasakit na sugat ay hindi mula sa mga taong hindi mo kilala, kundi mula sa mga taong hindi mo inasahang kayang gawin iyon sa’yo.
Kilala ko siya bilang mabuti, maalalahanin, at parang laging andyan para sa akin. Sa una, napakadali niyang paniwalaan. Gabi-gabi niya akong kinukumusta, lagi akong pinapatawa kapag mabigat ang araw ko, at hindi siya nagkulang sa mga salitang gusto kong marinig. Para akong nananaginip — kasi sa wakas, may taong tila ipinagkaloob para alagaan ako.
Hanggang sa dumating ang araw na unti-unti kong napansin ang pagbabago. Hindi na siya kasing lambing, parang laging may tinatago, at biglang nawala ang dating sigla niya kapag magkausap kami. Pinili kong magbulag-bulagan kasi sabi ko, baka stress lang siya, baka pagod lang, baka ako lang ang nag-iisip nang masama.
Pero mahirap palang ipikit ang mga mata kapag ang katotohanan na mismo ang bumubungad. Hindi nagtagal, nahuli ko siyang may kausap na iba. Hindi lang basta kausap — ramdam kong may espesyal na namamagitan. Lahat ng atensyon, oras, at mga matatamis na salita na dati sa akin niya lang binibigay, sa iba na pala niya inilaan.
Masakit. Pero ang mas masakit pa doon, nang tanungin ko siya, hindi niya ako pinili. Mas pinili niyang itago ang katotohanan, paulit-ulit akong niloko, hanggang sa ako na mismo ang bumitaw — kahit ako ang hindi bumitaw dapat kung tutuusin.
Sa isang iglap, gumuho lahat ng tiwalang binuo ko sa kanya. Pinagkatiwalaan ko siya hindi lang ng puso ko, kundi pati ng mga pangarap ko, mga lihim ko, at mga insecurities ko. Pero sa huli, siya rin ang dahilan kung bakit ko naranasan ang pinakamalalim na sakit.
Ngayon, natutunan ko na hindi lahat ng nagsasabing “Mahal kita” ay totoo. Hindi lahat ng may magagandang salita ay karapat-dapat paniwalaan. At higit sa lahat, ang tiwala — parang salamin yan. Kapag nabasag, kahit idikit mo pa, may lamat na. Hindi na kagaya ng dati.
Pero kahit gano’n, pinipili ko pa ring magpatawad. Hindi dahil deserve niya, kundi dahil deserve kong maging payapa. Hindi ko man makalimutan ang ginawa niya, alam kong darating ang panahon na hindi na ito ganoon kasakit.
Sa ngayon, iniipon ko ulit ang mga piraso ng tiwala ko. Natutunan kong hindi mali ang magmahal nang sobra, pero mali ang ibigay ito sa maling tao. Darating din ang panahon na may makakakita ng tunay kong halaga — at hindi niya ito sisirain.
Nestor 2025
Samar