02/04/2026
Poniżej ciekawa analiza ograniczonych operacji lądowych USA w Iranie . Wg Trita Parsi które nie zmienią one obecnej równowagi tej wojny
Tekst opublikowany wczoraj ,1 kwietnia 2026r. przedstawiam dla tych którzy mają dosyć słuchania "ekspertów "TVN i wstawania o 3 rano aby wysłuchać prezydenta Trumpa https://quincyinst.org/research/limited-us-ground-operations-in-iran-will-not-shift-the-wars-balance/ -conclusion
Przegląd
Stany Zjednoczone podobno rozważają przeprowadzenie ograniczonych operacji lądowych podczas wojny z Iranem. Wśród potencjalnych operacji, które rzekomo są rozważane, są próby zdobycia wysp Abu Musa w Zatoce Perskiej oraz Wielkiego i Mniejszego Tunbu, Larak i Kharg.
Istnieją poważne zapytania dotyczące wykonalności tych potencjalnych działań lądowych USA. Ale nawet jeśli takie użycia siły przez wojska US odniosą sukces taktyczny,taki jak wojna powietrzna, jest bardzo mało prawdopodobne, by przyniosły pożądane strategiczne efekty, których oczekuje administracja Trumpa. Ograniczone operacje lądowe raczej nie zmuszą Teheranu do natychmiastowego zawieszenia broni ani wstępnego politycznego porozumienia w celu zakończenia wojny. Jeszcze mniej prawdopodobne jest, że uda się zmusić rząd Iranu do pełnego otwarcia Cieśniny Ormuz dla żeglugi międzynarodowej przed zakończeniem działań wojennych, ponieważ kontrola Iranu nad szlakiem wodnym jest jego najważniejszym źródłem siły nacisku na wymuszenie zakończenia wojny na korzystnych warunkach.
Zamiast służyć jako środek do szybkiego zakończenia wojny, ograniczone operacje lądowe ryzykują jej przedłużenie i poszerzenie. Operacje te znacznie zwiększą zasoby potrzebne do prowadzenia wojny, poważnie osłabiając gotowość wojskową US w innych kluczowych obszarach zainteresowania narodowego, szczególnie na obszarze Indo–Pacyfiku. Wpływ na gotowość nie będzie jednak krótkoterminowy.
Dyskusja
Pomimo trwałego osłabienia irańskich zdolności wojskowych i ich bazy przemysłowej w ciągu czterech tygodni od rozpoczęcia przez USA Operacji Epicka Furia, połączona ofensywa USA–Izrael nie przyniosła oczekiwanych rezultatów strategicznych. Rząd Iranu nie upadł, nadal utrzymuje zdolność do atakowania celów na całym Bliskim Wschodzie i faktycznie kontroluje przepływ żeglugi przez Cieśninę Ormuz.
USA poszukują obecnie rozwiązań, które przełamią strategiczny impas, którego sama siła powietrzna nie jest w stanie rozwiązać. USA obecnie rozważają przeprowadzenie trzech operacji wymagających użycia sił lądowych do zdobycia irańskich wysp — Abu Musa, Larak i Kharg — w Zatoce Perskiej. Nie jest jasne, czy któraś z tych wysp ma wyższy priorytet niż pozostałe, ponieważ ich wartości militarne i strategiczne się różnią. Abu Musa (a także Wielkie i Małe Tunby) i Larak są użyteczne — choć nie kluczowe — dla kontroli cieśniny i mają wyraźną wartość operacyjną. Kontrola nad wyspą Kharg, w przeciwieństwie do tego, ma służyć jako potencjalna forma ekonomicznego kontrataku wobec Iranu. Wyspa jest głównym węzłem eksportu ropy naftowej Iranu, przetwarzając 90 procent eksportu ropy kraju.
Trwają już trzy oddzielne rozmieszczenia amerykańskich sił lądowych na Bliskim Wschodzie, w tym Tripoli Ambiphious Ready Group oraz 31st Marine Expeditionary Unit (2 500 marines), które przybyły do teatru działań 27 marca; Boxer ARG oraz 11. MEU (2 500 marines); oraz 2 000 spadochroniarzy 1. Brygady Bojowej 82. Dywizji Powietrznodesantowej. To rozmieszczenie 7 000 żołnierzy i marines jest dodatkiem do 50 000 amerykańskich żołnierzy już wysłanych na Bliski Wschód. USA podobno rozważają także dalsze rozmieszczenie kolejnych 10 000 amerykańskich żołnierzy.
Główną misją bojową wszystkich trzech elementów jest pełnienie funkcji sił szybkiego reagowania szturmowego. 82. Dywizja Powietrznodesantowa Armii USA specjalizuje się w desantach spadochronowych. Jednak jednostki powietrznodesantowe zazwyczaj nie stanowią głównej siły szturmowej operacji wejścia siłą powietrzną, ponieważ dysponują mniejszą siłą ognia niż tradycyjna piechota ze względu na ograniczenia wyposażenia niesionego podczas ataku spadochronowego. Co więcej, wyspy są małe, co utrudnia zrzucanie spadochroniarzy na cel w tak spornym środowisku, jakim obecnie panuje Zatoka Perska.
MEU, zwykle składające się z około 2 200–2 400 marines, są najmniejszą formą Morskiej Grupy Zadaniowej Powietrze–Ląd. MAGTF to połączona grupa zadaniowa zaprojektowana do prowadzenia operacji przymusowego wejścia — tradycyjnie desantu desantowego — niezależnie i bez potrzeby bazowania na lądzie. Są również zdolne do przeprowadzania desantów powietrznych z okrętów desantowych, wykorzystując MV–22 Osprey lub CH–53K King Stallions. MAGTF są wyjątkowo przystosowane do prowadzenia operacji wymagających projekcji mocy z morza na ląd.
Zdobycie wysp Abu Musa i Larak
Abu Musa znajduje się w Zatoce Perskiej, na zachodnim wejściu do Cieśniny Ormuz. Obecnie wyspą zarządza Iran, ale Zjednoczone Emiraty Arabskie kwestionują jej suwerenność. Wyspa zajmuje około 4,9 mili kwadratowej, 37 mil na północny północny zachód od ZEA i 43 mile na południe od Iranu. Wielkie i Małe Tunby, które również byłyby częścią operacji mającej na celu przejęcie Abu Musa, leżą na północny wschód od tej wyspy, bezpośrednio na szlakach morskich niezbędnych do przejścia przez cieśninę.
Wyspa Larak znajduje się bezpośrednio w Cieśninie Ormuz. Większe niż Abu Musa, o powierzchni 19 mil kwadratowych, Larak znajduje się znacznie bliżej Iranu, zaledwie kilka mil od wybrzeża i leży w najwęższej części cieśniny. Chociaż Abu Musa i Larak były zgłaszane jako odrębne operacje i cele, historycznie uważano je za kluczowe dla kontroli cieśniny, choć ta użyteczność spadła ze względu na śmiertelność pocisków i dronów Teheranu. Doniesienia wskazują, że Korpus Gwardii Rewolucji Islamskiej (IRGC) rozpoczął prowadzenie de facto "punktu poboru opłat" na Larak około 13 marca, wymagając od statków uiszczenia opłaty za zapewnienie bezpiecznego przejazdu. USA prawdopodobnie rozważają zajęcie wysp w celu ponownego otwarcia cieśniny siłą.
Taktycznie jest bardzo mało prawdopodobne, by USA podjęły tradycyjny desant desantowy na którąkolwiek z wysp; związane z tym ryzyka sprawiają, że jest to zbyt trudne. Irańskie pociski manewrujące, balistyczne i drony podwodne mogłyby łatwo celować w okręty desantowe i jednostki desantowe niezbędne do przemieszczania marines z okrętów na brzeg. To zagrożenie znacznie wzrośnie, jeśli Iran skutecznie zaminuje część cieśniny. Zagrożenie, jakie Iran stanowi dla okrętów nawodnych Marynarki Wojennej USA, zmusiło Grupę Uderzeniową Abraham Lincoln Carrier Strike Group do działania na Morzu Arabskim; mało prawdopodobne jest, by Marynarka mogła ustawić swoje okręty na tyle blisko, by pojazdy desantowe Marines mogły wystrzelić z maksymalnej odległości zaledwie 3 000–4 000 jardów od brzegu, by przeprowadzić sam szturm.
Najbardziej prawdopodobną metodą lądowania jest więc atak powietrzny. Biorąc pod uwagę bliższe położenie Abu Musy do ZEA, znacznie łatwiej byłoby lądować marines na tej wyspie niż na Larak, który nie tylko leży znacznie bliżej południowego wybrzeża Iranu, ale jest tylko sześć mil na wschód od irańskiej wyspy Qeshm o powierzchni 579 mil kwadratowych.
Główną trudnością nie jest ostatecznie lądowanie marines na Abu Musa lub Larak, choć siły szturmowe prawdopodobnie staną pod ostrzałem rakiet ziemia-powietrze i dronów obrony powietrznej. Chodzi raczej o utrzymanie wysp, gdy już tam są siły amerykańskie. Bez przygotowanych, wzmocnionych fortyfikacji zapewniających osłonę, nawet przy wsparciu powietrznym pobliskich sił morskich, ochrona sił byłaby ogromnym wyzwaniem. Marines prawdopodobnie poniosłyby duże straty od irańskich rakiet balistycznych i dronów nieustannie atakujących którąkolwiek z wysp, czy to z pobliskich wysp, w tym Qeshm, czy z samego wybrzeża Iranu, co poważnie ograniczałoby ich zdolność do projekcji siły w cieśninie. Zapewnienie wsparcia logistycznego byłoby niezwykle wymagające. MEU zazwyczaj są zdolne do samowystarczalności przez 15 dni, ale wymagają uzupełniania zapasów po ich utrzymaniu. Każda próba zaopatrzenia, w zależności od zagrożenia, jakie Iran stanowi w cieśninie w tym czasie, byłaby poddana intensywnemu ostrzałowi.
Nie jest więc jasne, jak zdobycie Abu Musy i Laraka osobno miałoby istotnie pomóc w ponownym otwarciu Cieśniny Ormuz, chyba że stanowili część szerszej kampanii. Bez zajęcia także Qeshm, gdzie zdjęcia satelitarne sugerują, że Iran rozmieścił znaczną liczbę przeciwokrętowych pocisków manewrujących, siły amerykańskie nie zdołałyby wyeliminować wyzwania, jakie stwarzają irańskie możliwości w samej cieśninie. Bardziej fundamentalne jednak jest to, że główne zagrożenie dla międzynarodowej żeglugi nie wynika z irańskiej zdolności wojskowej rozmieszczonej na wyspach cieśniny, lecz z całego południowego wybrzeża Iranu, z którego może wystrzeliwać rakiety balistyczne, manewrujące i drony. Chociaż Iran historycznie rozmieszczał na wyspach radary i pociski manewrujące przeciwokrętowe, istnieje wiele innych miejsc, gdzie można je rozmieszczyć. Rzeczywiście, choć cieśnina jest najwęższym punktem szlaku wodnego, statki muszą również przepłynąć przez Zatokę Perską — z czego tylko niewielka część znajduje się poza zasięgiem irańskich pocisków balistycznych o najkrótszym zasięgu, ale w zasięgu innych jego możliwości, w tym drona Shahed–136 zdolnego do przelotu 1 000 mil.
Jak dotychczas pokazała wojna, zagrożenie rakietowe i dronowe ze strony Iranu nie może zostać wyeliminowane wyłącznie z powietrza. Dron Shahed, na przykład, wymaga jedynie pickupa jako platformy startowej i jest bardzo mobilny oraz łatwy do ukrycia. Teren południowego wybrzeża Iranu, zdominowany przez góry Zagros, znacznie utrudnia lokalizację i zniszczenie irańskich ognisk z powietrza. Iran ma dodatkową przewagę, ponieważ przez dekady przygotowywał środki zaradcze, by unikać ataków. Południowe wybrzeże Iranu rozciąga się na 1 520 mil, czyli mniej więcej na odcinku od Waszyngtonu do wschodniej granicy Kolorado; USA potrzebowałyby znacznie większych sił lądowych, w tym sił szturmowych i wsparcia logistycznego, aby skutecznie stłumić irański ogień rakietowy i dronów na tak dużym terenie.
Skala tego zagrożenia jest częściowo powodem, dla którego Marynarka Wojenna USA powstrzymała się od prób prowadzenia operacji eskortowych w Zatoce Perskiej: ryzyko pozostaje zbyt wysokie. Poruszając się z prędkością naddźwiękową, pocisk manewrujący przeciwokrętowy potrzebuje tylko 47 sekund, by dotrzeć do statku 30 mil morskich od brzegu. Co więcej, amerykańskie operacje eskortowe, które Marynarka Wojenna poinformowała nadawców, że nie dysponuje dostępnymi zasobami do przeprowadzenia, umożliwiłyby przejście tylko 10 procent normalnego ruchu w najlepszym scenariuszu.
Wyspa Kharg
Zdobycie wyspy Kharg byłoby znacznie trudniejsze niż Abu Musa czy Larak. Kharg nie tylko leży zaledwie 16 mil od wybrzeża Iranu, ale wyspa w Zatoce Perskiej jest dalej od Cieśniny Ormuz, 410 mil na północny zachód i równoległa do Kuwejtu. Położenie Kharg daje Iranowi znaczącą przewagę we wspieraniu obrony wyspy i komplikowaniu wysiłków USA w zakresie zaopatrzenia. Podobnie jak w przypadku Abu Musy i Laraka, pozycja Kharga uniemożliwia desant desantowy. Siły desantowe miały startować albo z okrętów desantowych operujących na Morzu Arabskim, albo z amerykańskich baz w innych częściach Bliskiego Wschodu.
Jest bardzo mało prawdopodobne, by USA mogły przeprowadzić operację przeciwko Khargowi z jakąkolwiek przewagą zaskoczenia. Teheran jest świadomy wartości wyspy równie dobrze jak Waszyngton. IRGC utrzymuje tam swoją obecność, a najnowsze doniesienia wskazują, że Iran podjął kroki w celu wzmocnienia swojej obrony: zwiększenie liczby rozmieszczonych personelu; dostarczając dodatkowe pociski kierowane z ramienia i zwalczania powietrze ziemia; oraz stawianie min przeciwpiechotnych i pancernych wokół wyspy, w tym plaż, na które Iran podejrzewa, że USA spróbują wylądować w desancie desantowym.
Wyspa jest niewielka, ma zaledwie 7,7 mili kwadratowej i jest stosunkowo płaska, z wyjątkiem niewielkiego fragmentu wzgórz o wysokości 230 stóp na jej południowym krańcu. Stolica wyspy, miasto Kharg, liczy ponad 8 000 ludności cywilnej oraz posiada jedyne lotnisko. Obecność znacznej ludności cywilnej znacznie utrudniłaby amerykańskim oczyszczenie miasta. Nie jest jednak jasne, czy Iran spróbuje bezpośrednio przeciwstawić się siłom amerykańskim na samej wyspie, czy też wycofa się i ostrzeliwuje amerykańskich żołnierzy rakietami balistycznymi, dronami i innym dostępnym ogniem. Biorąc pod uwagę brak osłony na wyspie i bliskość wybrzeża Iranu, siły amerykańskie na Kharg byłyby bardzo narażone.
Zakładając jednak, że USA przeprowadziły udany atak na wyspę i utrzymały kontrolę przez jakiś czas, mało prawdopodobne, by zajęcie Kharg zapewniło strategiczną przewagę, której szuka administracja. Chociaż Kharg jest głównym terminalem eksportowym Iranu, kraj posiada także inne, w tym portowe miasto Jask, wyspę Lawan, wyspę Sirri i Qeshm. Żaden z nich nie ma nawet zbliżonej do możliwości Kharga, ale pozwoliłyby Iranowi utrzymać awaryjną linię gospodarczą. Analitycy podejrzewają, że mogłyby pokryć około 25 procent wolumnu Kharga. Biorąc pod uwagę niezwykle wysoką tolerancję bólu Teheranu, ta lina ratunkowa prawdopodobnie wystarczyłaby, by zapobiec ulegnięciu presji USA, zwłaszcza że irańska ropa sprzedaje się za dwa razy więcej niż przed wojną. Iran wcześniej doświadczył znaczących zakłóceń w eksporcie ropy i odmówił możliwych ustępstw. Na przykład w latach 2020/21 irański eksport ropy naftowej przez kilka miesięcy wynosił mniej niż 250 000 baryłek dziennie (w porównaniu do typowej produkcji przekraczającej 3 miliony BPD), a mimo to rząd Iranu odmówił ustąpienia wzmożonej presji. Nie jest jasne, dlaczego Teheran miałby się teraz załamać, gdy stawka jest znacznie większa.
Zajęcie wyspy Kharg mogłoby się strategicznie obrócić przeciwko nim. Iran prawdopodobnie zwiększyłby celowanie w infrastrukturę energetyczną w Zatoce, a utrata irańskiej produkcji ropy naftowej pogłębiłaby już i tak poważne ograniczenie globalnych podaży i cen ropy — zmienną, na którą USA i ich partnerzy wydają się znacznie bardziej wrażliwi niż Iran. Administracja Trumpa już potwierdziła, w jakim stopniu zdaje sobie sprawę z powagi swojej sytuacji, jednostronnie znosząc sankcje na część irańskiej ropy. Iran mógłby także priorytetowo atakować infrastrukturę cywilną, w tym zakłady odsalania wody. USA nie powinny więc mieć złudzeń, że zajęcie wyspy Kharg będzie panaceum, które przechyli przebieg wojny na ich korzyść.
Podsumowanie
Operacje, do których USA obecnie rozważają wykorzystanie sił lądowych, raczej nie pomogą im odzyskać inicjatywy wojennej. Cierpią one na poważne ryzyka taktyczne i operacyjne oraz poważne wady strategiczne. USA powinny unikać pokusy dalszego zaangażowania sił zbrojnych w konflikt, który raczej nie doprowadzi do realizacji ich celów strategicznych przy akceptowalnym kosztie dla innych priorytetów narodowych. Choć może to być nieprzyjemne, USA muszą powstrzymać wszelkie dodatkowe straty i dążyć do negocjowanego rozwiązania wojny, które najlepiej zachowa amerykańską potęgę i zdolność do realizacji zobowiązań.
It is highly unlikely that any ground operation in the Strait of Hormuz will bring about the desired strategic effects that the Trump administration seeks.
