13/08/2026
🎉 ขอแสดงความยินดีกับ ผศ.ดร.รวินทร์ ถิ่นนคร หัวหน้าสาขาสถาปัตยกรรม สำนักวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ ผศ.บุณฑรี จันทร์กลับ รศ.ดร.อรอนงค์ เฉียบแหลม และ Dr. Suleman Dauda (International collaboration) 🤎
🎓 กับบทความวิจัย เรื่อง “Planning for Conservation in an Agrarian Cultural Landscape: Feasible Value-Chain Upgrading for Indigenous Rice in Pak Phanang Basin, Thailand“
📚 ที่ได้รับการตอบรับการตีพิมพ์ (Accepted) ในวารสาร Sustainability (Switzerland)(SCOPUS Q1, percentile: 92) ✨👏
🎉 ขอแสดงความยินดีกับ ผศ.ดร.รวินทร์ ถิ่นนคร หัวหน้าสาขาสถาปัตยกรรม สำนักวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ ผศ.บุณฑรี จันทร์กลับ รศ.ดร.อรอนงค์ เฉียบแหลม และ Dr. Suleman Dauda (International collaboration) 🤎
🎓 กับบทความวิจัย เรื่อง “Planning for Conservation in an Agrarian Cultural Landscape: Feasible Value-Chain Upgrading for Indigenous Rice in Pak Phanang Basin, Thailand“
📚 ที่ได้รับการตอบรับการตีพิมพ์ (Accepted) ในวารสาร Sustainability (Switzerland)(SCOPUS Q1, percentile: 92) ✨👏
Abstract
Agrarian cultural landscapes depend not only on the symbolic value of place but also on the viability of the producers who sustain landscape-bearing practices. This study asks which indigenous rice value-chain pathway is most supportable in the near term under current production, post-harvest, market, and coordination conditions, and what this implies for conservation planning. Using the Pak Phanang Basin, Thailand, as an area-based case, the study integrates evidence from 52 indigenous rice-farming households in four subdistricts, farmer meetings and focus group discussions, value-chain actors, relevant agencies, spatial and documentary sources, and a consumer survey used as supplementary demand-side evidence. Seven value-chain pathways were compared qualitatively using six criteria: downstream demand or final use, quality requirements, post-harvest burden, investment needs, coordination burden, and producer readiness. The findings show that farmer participation remains concentrated in low-risk channels, especially household consumption and mill sales. Paddy rice for game fowl and native chicken feed emerged as the most territorially supportable near-term pathway because it showed the strongest practical fit among identifiable downstream buyers and final-use clarity, moderate quality requirements, manageable post-harvest and investment burdens, coordination requirements, and producer readiness. Its feasibility, however, depends on reducing post-harvest bottlenecks, improving aggregation, managing quality, and coordinating with downstream buyers. The study concludes that feasible value-chain upgrading should be planned as conservation-enabling support for custodian viability, rather than as a simple shift toward higher-value markets.
DOI: https://doi.org/10.3390/su18168033
First Author: [email protected]
