01/05/2026
خلیل مطران (۱۸۷۲م–۱۹۴۹م)، از برجستهترین شاعران معاصر زبان و ادبیات عربی بود. او در شهر بعلبکِ لبنان از پدری لبنانی و مادری فلسطینی زاده شد و در قاهره درگذشت.
او درین بیت ها، از دردی سخن میگوید که بر جانش چیره شده است؛ دردی که در آغاز میپنداشت در درون آن، درمانی خواهد یافت، اما این رنج که از روزگار جوانیاش سرچشمه گرفته، نهتنها کاهش نیافته، بلکه هر دم افزونتر شده و وجودش را فرسودهتر ساخته است. او خویش را چنان میبیند که گویی بر سنگی سخت و بیاحساس تکیه زده است، و در دل آرزو میکند که کاش قلبش نیز مانند همان سنگ، از احساس تهی میبود تا از این همه درد در امان میماند.
موجها پیدرپی بر آن سنگ میکوبند، همانگونه که رنجها و دشواریها بر درون او هجوم میآورند و او را اندکاندک از پا میاندازند، چنانکه بیماری، تن انسان را آرامآرام ناتوان میسازد. در نگاه او، دریا با آن همه پهناوری، تنگ است، همانگونه که سینهاش در هنگام شامگاه از اندوه لبریز و سنگین میشود.
در پایان، جهان در نظرش در پردهای از تیرگی فرو میرود؛ گویی این تاریکی از درون خودش برخاسته و از عمق وجودش بالا آمده و به چشمانش رسیده است، تا آنجا که نگاه او به جهان، رنگ اندوه و افسردگی به خود گرفته است.
@@
