12/10/2026
این روایت نبوی که در منابع معتبر روایی (از جمله سنن ابیداود) ثبت شده است، ابعاد کلامی و روانشناختی سنت دعا را در تفکر اسلامی تبیین میکند.
حدیث با تکیه بر صفات جلاله «حیا» و «کرم» الهی، رابطهای مبتنی بر فضل و رحمت میان خالق و مخلوق ترسیم مینماید. از دیدگاه تحلیل متن، تعبیر بلند کردن دستها نمادی از فقر ذاتی انسان و ابراز نیاز به درگاه غنی مطلق است. این گزاره شریف با نفی یأس، بر پاسخدهی قطعی پروردگار تأکید ورزیده و با تقویت روحیه امیدواری، جایگاه تضرع را به عنوان یکی از ارکان تحول روحی و اخلاقی در جامعه مؤمنان برجسته میسازد.