27/02/2023
Because of the Amphipolis excavation, pseudo-texts related to Alexander the Great are making a big splash. In addition to his fake 3 last wishes (which we debunked in our previous post) we also have his supposed vow. The following was unfortunately recently published by major newspapers as well...
And here we have his alleged oath:
“I wish you, now that wars are over, to be happy in peace. May all mortals henceforth live as one people, united, for the common good. Consider your civilized homeland, with common laws, where the best will rule, regardless of race. I do not distinguish people, as narrow-minded people do, into Greeks and barbarians. I don't care about the origin of the citizens, nor the race they were born into. I divide them by a single criterion, virtue.
For me every good foreigner is a Greek and every bad Greek is worse than a barbarian. If you ever have differences, you will never resort to arms, but settle them peacefully. If necessary, I will be your referee. You must not think of God as an autocratic Ruler, but as a common Father of all, so that your conduct may resemble the life of brothers in the family.
For my part, I will consider everyone equal, white or black, and I would like you to be not only citizens of my Commonwealth, but shareholders, all partners. As long as it is in my power, I will try to fulfill what I promise. The oath we gave with the libation tonight, keep it like a contract of love."
The so-called "oath of Alexander the Great" is circulating on the internet (while it has also been "framed" in various buildings, public and not) in a single translation (with minor variations), without the original ancient text being found ANYWHERE.
The city of Opida (in the Akkadian language, Upa or Upija) was Babylonian, not Assyrian (first mistake).
Callisthenes, nephew of the great philosopher Aristotle, followed Alexander to Persia, to record the events like the historian that he was. We have his writings in our hands, there is no mention of the "oath" in them.
One of the most important authors is Arrian, whose historical books, the most important, is "Alexandrou Anavasis". It consists of seven books written in the Attic dialect. In them he does not mention the word "oath" at all. Those who invoke him refer to a passage from the book "Alexandrou Anavasis" (G, 7, 9-10) which has nothing to do with an oath.
Another reference given by proponents of the existence of the "oath" is Eratosthenes and his work "Chronographies", which is an account of the most important events, from the fall of Troy to the time of Alexander the Great. In this work of his, they have accused the fact of the "oath", which, however, has not been saved.
The only one left now who could have the "oath" or its reference, in some text, is Plutarch. Not even here is the "oath" mentioned anywhere by Plutarch.
The truth
The "oath", which is not a text of 324 BC, but a much later one, of 1951 AD, took shape in the work of Christos Zalokostas "Alexander the Great: The Forerunner of Jesus". Zalocostas, apparently, based on literary license, took occasion from a sentence of Plutarch ("On Alexander's fortune and virtue") and on page 235 of his book, adding, subtracting, cutting and sewing from various ancient texts, completely as he he wants, creates by himself this famous so-called oath, which he attributes to Alexander.
In many of his speeches, Alexander himself distinguished the Greeks from the barbarians, just as Aristotle's teacher did, and this is exactly what his mother Olympias did in her letters to her son.
Moreover, in each city he occupied, and before leaving for the next one, he appointed some of his generals, or satraps according to the local terminology, like kings and leaders of the conquered city, who of course were only Macedonians and none of them barbarians. So this phrase, which causes an impression on the "oath", is the "phrase" of Alexander "...I do not divide people as the narrow-minded do into Greeks and barbarians...".
1. Statue of Alexander the Great riding Bucephalus and carrying a winged statue of Nike (square of Alexander the Great) in Pella city
_________________________
Λόγω της εκσκαφής Αμφίπολης μεγάλο “σουξέ” κάνουν τα ψευδοκείμενα που έχουν σχέση με τον Μεγαλέξανδρο. Εκτός από τις ψεύτικες 3 τελευταίες επιθυμίες του (που απομυθοποιήσαμε σε προηγουμενο ποστ μας) έχουμε και τον υποτιθέμενο όρκο του. Το παρακάτω δυστυχώς δημοσιεύτηκε πρόσφατα κι από μεγάλες εφημερίδες...
Και εδω έχουμνε τον υποτιθέμενο όρκο του:
«Σας εύχομαι, τώρα που τελειώνουν οι πόλεμοι, να ευτυχήσετε με την ειρήνη. Όλοι οι θνητοί από δω και πέρα να ζήσουν σαν ένας λαός, μονοιασμένοι, για την κοινή προκοπή. Θεωρήστε την οικουμένη πατρίδα σας, με κοινούς τους νόμους, όπου θα κυβερνούν οι άριστοι, ανεξαρτήτως φυλής. Δεν ξεχωρίζω τους ανθρώπους, όπως κάνουν οι στενοκέφαλοι, σε Έλληνες και βαρβάρους. Δεν με ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών, ούτε η φυλή που γεννήθηκαν. Τους καταμερίζω με ένα μόνο κριτήριο, την αρετή.
Για μένα κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από βάρβαρο. Αν ποτέ σας παρουσιαστούν διαφορές, δε θα καταφύγετε ποτέ στα όπλα, παρά θα τις λύνετε ειρηνικά. Στην ανάγκη θα σταθώ εγώ διαιτητής σας. Το Θεό δεν πρέπει να τον νομίζετε σαν αυταρχικό Κυβερνήτη, αλλά σαν κοινό Πατέρα όλων, ώστε η διαγωγή σας να μοιάζει με τη ζωή που κάνουν τα αδέλφια στην οικογένεια.
Από μέρους μου θα θεωρώ όλους ίσους, λευκούς η μελαψούς και θα ήθελα να μην είστε μόνον υπήκοοι της Κοινοπολιτείας μου, αλλά μέτοχοι, όλοι συνέταιροι. Όσο περνάει από το χέρι μου, θα προσπαθήσω να συντελεστούν αυτά που υπόσχομαι. Τον όρκο που δώσαμε με την σπονδή απόψε κρατείστε τον σαν συμβόλαιο αγάπης».
Ο λεγόμενος «όρκος του Μεγάλου Αλεξάνδρου» κυκλοφορεί στο διαδίκτυο (ενώ έχει «κορνιζωθεί» και σε διάφορα κτήρια, δημόσια και μη) σε μία και μοναδική μετάφραση (με μικρές παραλλαγές), χωρίς να υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ το πρωτότυπο αρχαίο κείμενο.
Η πόλη Ώπιδα (στην ακκαδική γλώσσα, Upa ή Upija) ήταν της Βαβυλωνίας και όχι της Ασσυρίας (πρώτο λαθος).
Ο Καλλισθένης, ανηψιός του μεγάλου φιλόσοφου Αριστοτέλη, ακολούθησε τον Αλέξανδρο στην Περσία, για να καταγράψει τα γεγονότα σαν ιστορικός που ήταν. Στα χέρια μας έχουμε τα γραπτά του, δεν γίνεται κανένας λόγος σ’ αυτά για τον «όρκο».
Ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς, είναι ο Αρριανός, που από τα ιστορικά του βιβλία, το σπουδαιότερο, είναι η «Αλεξάνδρου Ανάβασις». Αποτελείται από επτά βιβλία γραμμένα στην αττική διάλεκτο. Μέσα σε αυτά δεν αναφέρει καθόλου τη λέξη «όρκος». Όσοι τον επικαλούνται, παραπέμπουν σε απόσπασμα από το βιβλίο «Αλεξάνδρου Ανάβασις» (Ζ, 7, 9-10) που δεν έχει σχέση με όρκο.
Μια άλλη παραπομπή που δίνουν οι υποστηρικτές της ύπαρξης του «όρκου» είναι ο Ερατοσθένης και το έργο του «Χρονογραφίες», το οποίο είναι μία εξιστόρηση των πιο σημαντικών γεγονότων, από την άλωση της Τροίας μέχρι την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σε αυτό του το έργο έχουν προσάψει το γεγονός του «όρκου», το οποίο όμως δεν έχει διασωθεί.
Ο μοναδικός που έχει μείνει πλέον και που θα μπορούσε να έχει τον «όρκο» η την αναφορά του, σε κάποιο κείμενο, είναι ο Πλούταρχος. Ούτε και εδώ αναφέρεται πουθενά ο «όρκος» από τον Πλούταρχο.
Η αλήθεια
Ο «όρκος», που δεν είναι κείμενο του 324 π.Χ., αλλά πολύ μεταγενέστερο, του 1951 μ.Χ., πήρε σάρκα και οστά στο έργο του Χρήστου Ζαλοκώστα «Μέγας Αλέξανδρος: Ο πρόδρομος του Ιησού». Ο Ζαλοκώστας, ως φαίνεται, βάση λογοτεχνικής αδείας, πήρε αφορμή από μία πρόταση του Πλούταρχου («Περί της Αλεξάνδρου τύχης η αρετής») και στην σελίδα 235 του βιβλίου του, προσθέτοντας, αφαιρώντας, κόβοντας και ράβοντας από διάφορα αρχαία κείμενα, εντελώς όπως αυτός θέλει, δημιουργεί από μόνος του αυτόν τον περίφημο δήθεν όρκο, τον οποίον αποδίδει στον Αλέξανδρο.
Σε πολλούς λόγους του ο ίδιος ο Αλέξανδρος διαχώριζε του Έλληνες από τους βαρβάρους, όπως ακριβώ και ο δάσκαλος του Αριστοτέλης και ακριβώς αυτό έκανε και η μητέρα του Ολυμπιάδα στις επιστολές τις προς τον γιο της.
Εξάλλου σε κάθε πόλη που καταλάμβανε, και πριν αναχωρήσει για την επόμενη, διόριζε κάποιους στρατηγούς του, η αλλιώς σατράπες από την εκεί ορολογία, σαν βασιλιάδες και αρχηγούς της κατακτημένης πόλης, που φυσικά ήταν μόνο Μακεδόνες και κανένας τους βάρβαρος. Οπότε κάτι που προκαλεί εντύπωση στον «όρκο», είναι η «φράση» του Αλέξανδρου «…δεν χωρίζω τους ανθρώπους όπως κάνουνε οι στενόμυαλοι, σε Έλληνες και βάρβαρους…». Απο τον Γιώργο Γιώτη
1. Άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου που ιππεύει τον Βουκέφαλο και φέρει ένα φτερωτό άγαλμα της Νίκης (πλατεία Μεγάλου Αλεξάνδρου) στην πόλη της Πέλλας
