31/12/2020
2020, het jaar waarin we veel wilden en weinig mochten.
Het jaar was nog maar een dag ver en Australië stond al in brand. Meer dan 100.000 vierkante kilometers gingen in vlammen op. En nee dat was niet de fout van Natalie Roser - ik hoor je al denken: “even Googlen”, maar wacht toch nog maar even. Nog geen maand later kampte Australië met overstromingen. Op sommige plaatsen viel er op een paar dagen tijd evenveel neerslag dan in 2019. Wij beleefden van 6 tot 12 augustus - letterlijk - de warmste week ooit. Wat was het toch een goed idee om juist dan in de Ardennen te gaan fietsen!
2020, het jaar waarin de aarde opnieuw de pedalen kwijt was.
Midden maart weerklonk voor de laatste keer: “Pascalleke, een dagschotel!” Nee, geen herhalingen meer. We namen afscheid van de meest sympathieke tooghanger van Vlaanderen. Samen met Jonny Voners werd in maart ons oude leven begraven. Het enige wat nog overblijft zijn gedachten. Gedachten die - afhankelijk van mijn gemoedstoestand - balanceren tussen een gemis, (dat wat je moet aanvaarden) en een verlangen (dat wat je zelf nog kan volbrengen). Dat is nu eenmaal zo wanneer je van iemand of iets afscheid hebt moeten nemen.
2020, het jaar waarin we ons allemaal op de pechstrook van het leven bevonden.
We willen vooruit, maar kunnen niet. 2020 heeft ons doen stilstaan. Niet alleen bij de manier waarop we ons ‘o zo belangrijk en druk leventje’ aan het leiden waren, maar ook bij de Colruyt in Heverlee, de Action in Schaarbeek, de Ikea in Zaventem en de Brantano in Torhout. Ooit zong Frank Dingenen: “Samen in de file, ja gezellig!”. Geen gedrum, maar mooi op een anderhalve meter van elkaar. Ver genoeg van elkaar om toch maar geen zelf geproduceerde aërosolen op de persoon voor jou te laten neerdwarrelen.
2020, het jaar waarin social distancing synoniem voor solidariteit werd.
Wie heeft het woord ‘social distancing’ in godsnaam uitgevonden? Wie het ook was, ik ben er zeker van dat het empathisch vermogen van Sociaal incapabele Michiel hoger is in te schatten. Sociaal, maatschappelijk en menselijkheid (allemaal synoniemen), moeten we daar écht afstand van nemen? Logisch toch dat velen onder ons dan in een sociaal isolement belanden. Ons huidig leven lijkt op een oneindig durende blokperiode. Is dat wat we willen? Is het doel niet voorbijgeschoten?
2020, het jaar waarin we ons niet door angst mogen doen verlammen!
Geloof mij tegen angst zal geen enkel vaccin ooit helpen. Even bij de pakken blijven zitten, eens goed zagen of denken: “Het is genoeg geweest”, dat is allemaal niet erg. Zolang je maar denkt dat doorzettingsvermogen en creativiteit steeds zullen winnen van angst. En wordt het je allemaal toch teveel dan zijn er 3 dingen die ik je kan aanbevelen: praten, praten en praten.
2020, het jaar waarin er Merchtems dialect werd gepraat: “Blijf in uw kot!”.
Alle schaamte voorbij! Vlaams-Brabants dialect in alle gazetten, het kan! Uren en dagen aan je laptop gekluisterd zijn zonder beschuldigd te worden van een of andere online-verslavingen, het kan! Seks online is ook plots heel oké, zelfs in een groepschat of gewoon met twee. Meer nog, ‘online’ is de enige veilige manier om met elkaar te kunnen ‘connecteren’ zowel voor het werk als privé. Al zullen Sean, Peter en Stan daar iets anders over denken. Vanuit je luie zetel eten bestellen en thuis laten leveren zonder enige vorm van gêne, het kan! Trouwens, voor wie in Aalst op kot zou zitten en nog op zoek is naar wat Take-away-gastronomie, één adres: Bockie De Repper.
2020, het jaar waarin het troost geeft als je het leven wat kan relativeren!
Oh ja, ik zou bijna de grootste ramp van 2020 vergeten. Maar die eer laat ik aan Jeff en Pieterjan van Supercontent…
Goed eindejaar en succes met de examens!
