02/10/2026
Woensdag 30 september startten we met enthousiaste deelnemers aan een nieuw jaar van ons Postgraduaat Perspectiefgericht Coachen en Begeleiden.
We maakten vooral tijd om kennis te maken. De deelnemers deelden wat hen naar ons bracht en waarop ze hopen voor het academiejaar dat we samen vorm gaan geven.
Tijdens de avond haalde ik een kindersurprise ei boven, dit als metafoor voor het jaar dat we samen tegemoet gaan. Begeleiden (en ook lesgeven) lijkt namelijk verrassend veel op zo’n ei.
De verpakking is wat iemand ons bij een eerste ontmoeting laat zien. En daar kunnen we al snel van alles over denken. Een eerste indruk vertelt ons gelukkig nog lang niet alles over wat er nog te ontdekken valt.
De twee helften doen me denken aan wat mensen meebrengen: aan ene kant hun moeilijkheden, problemen en gelukkig ook hun kwaliteiten, verlangens, hoop en mogelijkheden.
En dan is er natuurlijk nog de verrassing.
Voor mij zit daar wat we binnen het postgraduaat en in het boek “Tevreden tijd” possibilisme noemen: ruimte laten voor mogelijkheden die zowel begeleider én gesprekspartner vooraf (nog niet) had kunnen bedenken. Voor een toekomst die wij als gespreksleider niet op voorhand hoeven te construeren.
Meestal zit er een handleiding in zo een ei en gelukkig hebben we die als perspectiefgerichte begeleider enkel nodig om het gesprek in goede banen te leiden.
Mensen hoeven niet in onze theorieën te passen en we hoeven niet voor alles een verklaring te vinden. Misschien is dat wel een van de mooiste uitdagingen van ons vak: het niet-weten durven toepassen. We hoeven het plaatje niet voor de ander in elkaar te zetten, niet beslissen welk stukje waar hoort maar kunnen gewoon nieuwsgierig blijven.
We hoeven niet te begrijpen maar laten vooral uitproberen, kijken tot waar het lukt, en bouwen mee verder op wat er al is …
Als reminder voor hetgeen hier reeds beschreven staat kreeg elke deelnemer een reepje kinderchocolade. En als uitnodiging om dit jaar ook iets van het kind in zichzelf vast te houden: om te blijven spelen, zich te verwonderen, vragen te stellen, en vooral luistertijd te geven.
Het was trouwens heerlijk om te horen dat meerdere mensen hun keuze voor dit postgraduaat omschreven als “een cadeautje aan mezelf.”
Hoe mooi is dat engagement? Dat mensen, boven op hun werk, gezin en alles wat het leven al met zich meebrengt, ervoor kiezen om een jaar lang tijd te maken om te leren, te onderzoeken, stil te staan, te groeien en zichzelf te laten verrassen.
Hun inschrijving voelt ook als een cadeau aan mij. Hun vertrouwen zorgt ervoor dat dit postgraduaat kan blijven bestaan en dat ik mag blijven doen wat ik ontzettend graag doe: mensen samenbrengen rond hoop, mogelijkheden en perspectief.
Dus op naar een jaar vol nieuwsgierigheid, verbinding, ontdekkingen, groei én voldoende speeltijd.
Oh ja, aan onze 19 deelnemers gaf ik deze wens mee: “Laat je dit jaar verrassen, door de ander, door jezelf en door wat er onderweg mogelijk wordt.”
En eigenlijk wens ik dit ook aan iedereen die dit leest!
Alle goeds gewenst, van Elke
