Cyprus Center for European and International Affairs

02/11/2026

Μια εξαιρετικη συζητηση αυριο με αφορμη το Δοκιμιο του Γεωργιου Πουκαμισα,Πρεσβυ ε.τ.

01/11/2026

26/10/2026

ΚΥΠΡΟΣ, ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ΣΤΗ ΝΕΑ
ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Δια μέσου των αιώνων η Ανατολική Μεσόγειος ήταν και είναι μια σημαντική γεωστρατηγική περιοχή. Είναι η περιοχή όπου γεννήθηκαν τρεις μεγάλες θρησκείες – Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλάμ - περιοχή συνάντησης τριών ηπείρων - Ευρώπης, Ασίας και Αφρικής – καθώς και του οικονομικού Βορρά και οικονομικού Νότου, Δύσης και Ανατολής, περιοχή εμπορικών και ενεργειακών διαδρομών.

Η Κύπρος βρίσκεται στην καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου. Και δια μέσου των αιώνων ήταν κάτω από τον έλεγχο ή την επιρροή της επικρατούσας δύναμης ή δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή. Στη σημερινή συγκυρία η Τουρκία κατέχει το 37% της Μεγαλονήσου και αποκαλεί την Κυπριακή Δημοκρατία εκλιπούσα. Η Τουρκία επιδιώκει τον στρατηγικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.

Σήμερα έντονη παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν το Ισραήλ και η Τουρκία η σχέση των οποίων είναι πολύ ανταγωνιστική. Δεν ήταν πάντα έτσι. Υπάρχει επίσης η παρουσία των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της ΕΕ σε λιγότερο βαθμό. Η παρουσία και επιρροή της Ρωσίας έχει περιορισθεί.

Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη παρουσία αξιοποιώντας την Κύπρο. Δεν το έπραξε. Στο παρελθόν προτεραιότητα ήταν οι σχέσεις με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και την Τουρκία. Η Κύπρος δεν ήταν προτεραιότητα. Εάν ήταν, ενδεχομένως η τραγωδία του 1974 θα αποφεύγετο και η Μεγαλόνησος δεν θα αντιμετώπιζε σήμερα το πρόβλημα της κατοχής.

Το παρελθόν δεν μπορεί να αλλάξει. Θεωρώ ότι σήμερα η Ελλάδα πρέπει να έχει μια αξιόπιστη παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο. Δεν είναι μόνο η προάσπιση του Ελληνισμού της Μεγαλονήσου και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι και θέμα των δικών της εθνικών συμφερόντων.

Στη σημερινή συγκυρία υπάρχει επίσης μια αναβαθμισμένη συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ καθώς και της Κύπρου με το Ισραήλ. Υπάρχουν επίσης και οι τριμερείς συνεργασίες.

Οι συνεργασίες αυτές είναι σημαντικές αλλά ταυτόχρονα έχουν και τους περιορισμούς τους. Πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι άλλο συνεργασία και άλλο συμμαχία.

Πέραν τούτου, υπενθυμίζω ότι παραδοσιακά οι σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ ήταν εξαιρετικές. Οι εκπονητές στρατηγικής στο Ισραήλ θεωρούσαν ότι στην ευρύτερη Μέση Ανατολή υπάρχουν τέσσερεις δυνάμεις: το Ισραήλ, ο Αραβικός Κόσμος, το Ιράν και η Τουρκία. Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση το Ισραήλ δεν μπορούσε να ήταν απομονωμένο - Χρειάζεται συνεργασία με τουλάχιστον μια άλλη δύναμη. Παλαιότερα ήταν η Τουρκία.

Μετά τον Ερντογάν και τον Νετανιάχου είναι δυνατόν να διαφοροποιηθεί η υφιστάμενη ανταγωνιστική σχέση Ισραήλ – Τουρκίας; Το ερώτημα αυτό είναι πολύπλοκο. Και από μόνο του αποτελεί ξεχωριστό ζήτημα.

Το ζητούμενο είναι να υπάρχει μια αναβαθμισμένη σχέση της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ και ταυτόχρονα να διατηρηθούν καλές σχέσεις με τις άλλες χώρες της περιοχής. Στην περίπτωση που η συνεργασία αυτή αναβαθμισθεί σε συμμαχία προφανώς θα αφορά μόνο την Τουρκία.

Δράττομαι της ευκαιρίας αυτής να σημειώσω ότι υπήρξαν πολλά δημοσιεύματα στην Κύπρο και το εξωτερικό που αναφέρονται σε μεγάλες επενδύσεις και αγοράς γης από Ισραηλινά συμφέροντα. Αυτό είναι κάτι που έχει δημιουργήσει κάποιες ανησυχίες. Υπογραμμίζω συναφώς ότι στην Κύπρο υπάρχει προβληματισμός για την αγορά σημαντικών τομέων της οικονομίας καθώς και γης από ξένους.

Είναι σημαντικό να υπάρξει προβληματισμός για το πως η συνεργασία Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν επηρεάζει την Ελλάδα και την Κύπρο. Αναμφίβολα, Αθήνα και Λευκωσία θα πρέπει να αναπτύξουν συγκεκριμένες δράσεις στην ευρύτερη περιοχή και να αναβαθμίσουν περαιτέρω τις σχέσεις τους με την Ινδία.

Υπογραμμίζεται συναφώς ότι το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο επηρεάζει τα γεωπολιτικά δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι αντιδράσεις για τη νομιμότητά του δεν περιορίζονται στην Αθήνα και τη Λευκωσία. Εκ των πραγμάτων και μεταξύ άλλων ο ρόλος της Αιγύπτου τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Κύπρο καθίσταται ακόμα πιο σημαντικός.

Υπάρχει η γεωπολιτική διάσταση σε σχέση με την προοπτική της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας και ευρύτερα. Πρέπει να αξιολογηθούν τα οικονομικά δεδομένα καθώς και το γεωπολιτικό ρίσκο. Ποιες χώρες μπορούν να εγγυηθούν το έργο αυτό; Επιπρόσθετα, η ευρύτερη ενεργειακή πολιτική της Κύπρου δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην ηλεκτρική διασύνδεση με Ισραήλ και Ελλάδα. Θα πρέπει επίσης να αξιοποιηθεί περαιτέρω η ηλιακή ενέργεια.

Είναι σημαντικό να αξιολογηθεί και η παρουσία άλλων δυνάμεων στην ευρύτερη περιοχή και πως επηρεάζονται Αθήνα και Λευκωσία. Υπάρχει αναδίπλωση ή/και μείωση της παρουσίας των ΗΠΑ; Και εάν αυτό ευσταθεί είναι σημαντικό να εξετασθούν οι προεκτάσεις.

Είναι επίσης σημαντικό όπως η Ελλάδα και η Κύπρος πολιτευθούν με τρόπο όπου θα υπάρχει ένα ισοζύγιο μεταξύ Ρεαλπολιτίκ και Διεθνούς Δικαίου. Στο θέμα αυτό ιδίως η Κύπρος καλείται να είναι πολύ προσεκτική.

Σε σχέση με το Κυπριακό υπογραμμίζεται ότι η βάση των συνομιλιών καθώς και οι συγκλίσεις των συνομιλιών που έχουν επιτευχθεί μέχρι τώρα είναι πολύ πιο κοντά στις παραδοσιακές τουρκικές θέσεις. Η πολιτική που έχει ακολουθηθεί μέχρι σήμερα δεν έχει οδηγήσει στα επιθυμητά αποτελέσματα. Αντίθετα, μας έχει οδηγήσει σε επικίνδυνα αδιέξοδα. Δεν είναι υπερβολή να λεχθεί ότι οι παραχωρήσεις που έχουν γίνει ξεπερνούν αρκετές κόκκινες γραμμές. Το 1974 η Τουρκία κέρδισε ένα πόλεμο και κατέκτησε το 37% του εδάφους της Μεγαλονήσου. Δεν κατάφερε όμως να παραμερίσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Προσπαθεί να το πράξει έκτοτε.

Θα έπρεπε η ελληνοκυπριακή πλευρά να είχε καταθέσει συγκεκριμένες εισηγήσεις για αναθεώρηση του Συντάγματος του 1960 και για ΜΟΕ καθώς και άλλες δέσμες δράσεων μεταξύ των δύο κοινοτήτων με την εμπλοκή των εγγυητριών χωρών, και της ΕΕ και των ΗΠΑ όπου είναι αναγκαίο. Πάνω απ’ όλα η πολιτική για το Κυπριακό θα πρέπει πάντοτε να λαμβάνει υπ’ όψιν τα γεωπολιτικά δεδομένα.

Επιπρόσθετα είναι αδιανόητο να μην υπάρχει ολοκληρωμένο αφήγημα σχεδόν 53 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή. Η Κύπρος θα έπρεπε επίσης να αξιοποιήσει τα εργαλεία ήπιας δύναμης (soft power) και να είχει επιδιώξει ισχυρή παρουσία στη διεθνή αγορά προβολής και ανταλλαγής ιδεών.

Επιπρόσθετα στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης πολιτικής η Κύπρος σε συνεργασία με την Ελλάδα θα μπορούσαν να διαδραματίσουν ένα ιδιαίτερο ρόλο στην ευρύτερη περιοχή, σε θέματα ασφάλειας, ενέργειας, εμπορίου, προβολής ενός αξιακού συστήματος καθώς και συμβολή σε διάλογο διαφόρων περιφερειακών και διεθνών ζητημάτων. Η πολιτική αυτή θα ενισχυόταν περισσότερο και με τη στήριξη της ΕΕ καθώς θα προωθούσε ταυτόχρονα ευρύτερους ευρωπαϊκούς στόχους.

Τέλος, ενώ η Κύπρος και η Ελλάδα προασπίζουν τα νόμιμα συμφέροντά τους προβάλλουν την άποψη ότι η Τουρκία μπορεί να είναι μέρος των συνεργασιών στην ευρύτερη περιοχή σεβόμενη όμως την ανεξαρτησία, κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα όλων των κρατών καθώς και το Διεθνές Δίκαιο. Η θέση αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική και θα πρέπει να προωθηθεί ανάλογα.

20/10/2026

Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή καθώς και οι συναφείς κυρώσεις έχουν οδηγήσει στην άνοδο των τιμών των καυσίμων και της ενέργειας γενικότερα. Τα δεδομένα αυτά με τη σειρά τους οδήγησαν σε άλλες εξελίξεις όπως η αύξηση των επιτοκίων καθώς και των τιμών άλλων προϊόντων και υπηρεσιών.
Προφανώς πολιτικές αποφάσεις και δράσεις επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό οικονομικά δεδομένα. Αναπόφευκτα στη σημερινή συγκυρία η ΕΕ επηρεάζεται καθοριστικά από αυτές τις εξελίξεις. Το ζητούμενο είναι να υπάρξει ο ανάλογος προβληματισμός για τη διαφοροποίηση των δεδομένων αυτών.

15/10/2026

Η ΝΕΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

Απο τις εργασιες της σημερινης Ημεριδας που διοργανωσε η Σχολη Πολεμου του Πολεμικου Ναυτικου της Ελλαδας σημερα στην Αθηνα.
Εξαιρετικο Συνεδριο,πολυ ενδιαφεροντα πορισματα.

13/10/2026

Η ΝΕΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
Επίκαιρο Συνέδριο στην Αθήνα στις 15 Οκτωβρίου, 2026

Σημαντική ημερίδα με θέμα «Η Νέα Αρχιτεκτονική Ασφάλειας που Διαμορφώνεται στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο: Ανακατανομή Ισχύος, Περιφερειακή Ασφάλεια και Στρατηγικές Επιλογές της Ελλάδας» θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα την Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2026. Διοργανωτής η Σχολή Πολέμου του Πολεμικού Ναυτικού της Ελλάδας.

Στην ημερίδα θα συμμετάσχουν: ο Αλέξης Παπαχελάς, Διευθυντής της εφημερίδας «Η Καθημερινή», ο Κυριάκος Θ. Νικολάου-Πατραγάς, Καθηγητής Ελληνορωμαϊκού και Ισλαμικού Δικαίου στο ΕΚΠΑ, ο Κωνσταντίνος Υφαντής, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ο Άγγελος Συρίγος, Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, και ο Αριστείδης Σάμιτας, Αντιπρύτανης Οικονομικών και Ανάπτυξης του ΕΚΠΑ και Καθηγητής Χρηματοοικονομικής. Από την Κύπρο θα συμμετάσχει ως ομιλητής ο Ομότιμος Καθηγητής και Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων Ανδρέας Θεοφάνους. Τον συντονισμό της ημερίδας θα έχει ο Βασίλης Νέδος, διπλωματικός και αμυντικός συντάκτης της «Καθημερινής», ενώ καταληκτικά σχόλια θα καταθέσει ο Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα Σταύρος Αυγουστίδης.

Η ημερίδα θα επικεντρωθεί στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και ευρύτερα καθώς και στις επιλογές της Ελλάδας. Ο Ανδρέας Θεοφάνους θα αναφερθεί στα ζητήματα αυτά από τη σκοπιά της Κύπρου.

12/10/2026

ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ
Μια συνοπτική αξιολόγηση και η επιβαλλόμενη πορεία

Στόχος του κειμένου αυτού είναι η αξιολόγηση των δεδομένων που καθόριζαν ή επηρέαζαν την πολιτική στο Κυπριακό πριν και μετά το 1974. Κατατίθεται επίσης συνοπτικά εισήγηση για την επιβαλλόμενη πορεία. Στα πλαίσια αυτά αξιολογείται ο ρόλος της ιδεολογίας, του πραγματισμού και της εξειδικευμένης γνώσης. Αναφέρω επίσης ότι σε όλες σχεδόν τις χώρες η ιδεολογία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα.

Η ένωση ήταν η κυρίαρχη ιδεολογία και ο στόχος του αγώνα της ΕΟΚΑ. Η κατάληξη στις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου ήταν μια πράξη πραγματισμού. Σε διαφορετική περίπτωση ενδεχομένως θα οδηγούμασταν στη διχοτόμηση ή ακόμη και στην τριχοτόμηση. Σημειώνεται συναφώς ότι ο Καραμανλής και ο Αβέρωφ είχαν διαμηνύσει στον Μακάριο ότι εάν δεν υπόγραφε τις Συμφωνίες οι Έλληνες Κύπριοι θα πορεύονταν μόνοι.

Η κατάθεση των 13 Σημείων από τον Πρόεδρο Μακάριο στις 30 Νοεμβρίου 1963 ήταν μια παράτολμη ενέργεια. Κέρδισε όμως τη μάχη με το Ψήφισμα 186 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 4 Μαρτίου 1964, και τη νομιμοποίηση του Δικαίου της Ανάγκης. Δεν αντιλήφθηκαν οι Ελληνοκύπριοι ότι αυτό που συνέβηκε ήταν μια κορυφαία στιγμή. Υπήρχε ένα όριο στο τι μπορούσε να επιτευχθεί τη δεδομένη περίοδο. Και αυτό ήταν το ενιαίο κράτος και όχι η ένωση.

Η Έκθεση Γκάλο Πλάζα του ΟΗΕ προέκρινε το 1965 ένα ενοποιημένο κράτος, απορρίπτοντας την ομοσπονδία αλλά και την ένωση. Παρά ταύτα το κυρίαρχο αφήγημα μεταξύ των Ελληνοκυπρίων εξακολουθούσε να είναι η ένωση. Με την αποχώρηση της ελληνικής μεραρχίας περί τα τέλη του 1967 μετά από την κρίση της Κοφίνου, υπήρξε στροφή στην πολιτική του εφικτού. Η στροφή στο ενιαίο κράτος αποτέλεσε ορθολογιστική πράξη πραγματισμού. Μπορεί να λεχθεί ότι ο Μακάριος θα έπρεπε να ακολουθήσει την πολιτική του εφικτού νωρίτερα. Η επισήμανση αυτή είναι σωστή. Τα δεδομένα της συγκεκριμένης περιόδου όμως ήταν τέτοια που καθιστούσαν δύσκολη την υιοθέτηση της πολιτικής του εφικτού νωρίτερα.

Ήταν ξεκάθαρο ότι η ένωση μετά την κρίση της Κοφίνου και τις επιλογές των Αθηνών δεν ήταν πλέον ρεαλιστικός στόχος. Η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη να διεκδικήσει την Κύπρο και να επωμισθεί τις συνέπειες μιας τέτοιας ενέργειας. Αλλά και ο ΟΗΕ και η διεθνής κοινότητα προέκριναν την ανεξαρτησία της Κύπρου. Ως εκ τούτου δεν υπήρχε καμία λογική στην αποσταθεροποίηση που έλαβε χώρα μεταγενέστερα ως αποτέλεσμα των ενεργειών της Χούντας και της ΕΟΚΑ Β’, εν ονόματι της ενώσεως. Η πραγματικότητα είναι ότι το ιδεώδες της ένωσης χρησιμοποιήθηκε για αλλότριους στόχους τη συγκεκριμένη περίοδο.

Ο πραγματισμός απαιτεί ορθολογιστική ανάλυση και επιστράτευση της εξειδικευμένης γνώσης. Αυτό συνήθως δεν γίνεται στην Κύπρο. Πριν το 1974 δεν έγιναν επαρκώς κατανοητά τα δεδομένα του Ψυχρού πολέμου. Ούτε υπήρξε επαρκής προβληματισμός για τις προεκτάσεις του αφηγήματος «Κούβα της Μεσογείου» και «Κάστρο της Μεσογείου». Το αφήγημα αυτό δεν ευσταθούσε. Στην Κύπρο υπήρχαν οι Βρετανικές Βάσεις, στρατεύματα τριών χωρών του ΝΑΤΟ – των εγγυητριών δυνάμεων – καθώς και διευκολύνσεις προς τις ΗΠΑ και την Γαλλία. Όμως το συγκεκριμένο αφήγημα προωθείτο συστηματικά.

Έπρεπε να υπάρξει διευθέτηση πριν το 1974. Ο στόχος αυτός ήταν εφικτός. Δυστυχώς η αποσταθεροποίηση που έλαβε χώρα δημιούργησε συνθήκες που δεν διευκόλυναν μια λύση η οποία θα βελτίωνε σημαντικά το Σύνταγμα Ζυρίχης και Λονδίνου.

Μετά το 1974 δεν τίθετο θέμα ενώσεως ή ενιαίου κράτους. Η ελληνοκυπριακή ηγεσία διαχρονικά μετά το 1974 προέβη σε υποχωρήσεις που ξεπέρασαν τις κόκκινες γραμμές. Αυτό ήταν αποτέλεσμα της μεγάλης ήττας, του ανισοζυγίου δυνάμεων καθώς και της μη επιστράτευσης της εξιδεικευμένης γνώσης. Σταδιακά επήλθε η ιδεολογικοποίηση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Και αυτό αποτέλεσε αρνητική εξέλιξη.

Τι απαιτούσε ο πραγματισμός και η ορθολογιστική διαχείριση μετά το 1974; Θα έπρεπε να είχε μελετηθεί το ερώτημα: «Ποια μορφή ομοσπονδίας θα ήταν εφαρμόσιμη για την Κύπρο;» Επιπρόσθετα, ήταν σημαντικό να αξιολογηθεί η στάση μας στις συνομιλίες, ο ρόλος του ΟΗΕ, της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων. Υπήρξαν επίσης πολλές υπερβολές ως αποτέλεσμα ιδεολογίας, λανθασμένων εκτιμήσεων ή/και ευσεβών πόθων.

Είναι προφανές ότι το κόστος της μη επιστράτευσης της επιστημονικής γνώσης στη διαδικασία λήψης αποφάσεων ήταν βαρύτατο – και το 1974 και το 2013. Και παραμένει υψηλό. Σήμερα παρουσιάζεται μια δυστοκία στην επανέναρξη των συνομιλιών. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη καθώς υπάρχει μεγάλο χάσμα στις θέσεις των δύο πλευρών. Και δεν θεωρώ ότι ευθύνεται η ελληνοκυπριακή πλευρά για την κατάσταση αυτή. Αλλά και αν αρχίσουν οι συνομιλίες, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις θέσεις των δυο πλευρών η κατάληξη θα είναι είτε αποτυχία είτε η συνομοσπονδία.

Ως εκ τούτου προέχει η συντήρηση ενός διαλόγου και η αποφυγή της κατάρρευσης της διαδικασίας. Σε σχέση με την ουσία προκρίνεται η κατάθεση κατευθυντήριων γραμμών για τη διευθέτηση του Κυπριακού στα πλαίσια ενός λειτουργικού ομοσπονδιακού κράτους. Στα πλαίσια αυτά είναι σημαντική η μεταρρύθμιση του Συντάγματος Ζυρίχης και Λονδίνου. (Σε περίπτωση που το ομοσπονδιακό κράτος θα προκύψει από τη συμφωνία δυο συνιστώντων κρατών τα δεδομένα θα είναι πολύ διαφορετικά. Και στην περίπτωση κατάρρευσης ενδεχομένως θα είμαστε σε αναζήτηση κηδεμόνα). Επιπρόσθετα, στα πλαίσια μια εξελικτικής πορείας, η οποία είναι απαραίτητη, είναι σημαντικό να αναληφθούν ΜΟΕ και άλλες δράσεις με την εμπλοκή εγγυητριών χωρών και άλλων δυνάμεων όπου αυτό κριθεί απαραίτητο. (Συγκεκριμένες προτάσεις και επί της ουσίας του Κυπριακού και για την εξελικτική πορεία έχω καταθέσει. Οι θέσεις αυτές επικαιροποιούνται συνεχώς.) Συνθήκες για ουσιαστική πρόοδο είναι επίσης δυνατό να δημιουργηθούν στα πλαίσια ευρύτερων γεωπολιτικών ανακατατάξεων.

Απαιτείται επίσης ένα αφήγημα για το τι έλαβε ώρα και το τι επιδιώκουμε. Επιβάλλεται επίσης η ουσιαστική συμμετοχή της Κύπρου στη διεθνή αγορά προβολής και ανταλλαγής ιδεών. Καθοριστικής σημασίας είναι επίσης η μετατροπή της Κύπρου σε ένα κράτος πρότυπο καθώς και η συνεχής αναβάθμιση των συντελεστών ισχύος.

06/10/2026

Οι Ευρωπαικες Προκλησεις Ασφαλειας και η Περιπτωση της Κυπρου ηταν το θεμα αποψινου Συνεδριου το οποιο συνδιοργανωσαμε με το Ιδρυμα Βertelsmann Foundation με εδρα τις ΗΠΑ και τη Γερμανια.Πολυ ευχαριστημενος καθως συζητησαμε θεματα διεθνους ενδιαφεροντος και ταυτοχρονα δοθηκε η ευκαιρια να θεσουμε το Κυπριακο ως ζητημα που πρεπει να απασχολει την ΕΕ και τη Διεθνη Κοινοτητα.