13/06/2022
🗣 წარმოგიდგენთ “ლიტმედი 2022ის” ერთ-ერთ ძალიან საინტერესო ნაშრომს.
⭐️მარიამ ნაცვლიშვილი - “გენრი”
უკვე საგრძნობლად იყო ჩამოღამებული. გადათეთრებულ ქუჩაზე მხოლოდ გენრის ოცდოლარიანი ფეხსაცმელების ბაკუნი არღვევდა ზამთრის სიმყუდროვეს. ჩიტების მარტოდ დატოვებულმა ბუდეებმა ცოტახნით ყური დაუგდეს გამეფებულ ფეხის ხმას, რომელიც არათუ ხელს უშლიდა,არამედ ბანსაც აძლევდა ხეებიდან გადმოფერთხილი თოვლის მელოდიას. სიგარეტის კვამლში გახვეულ ქალაქს შერჩენოდა ღამენათევთა სიზმრების კორიანტელი, რომელთა ფრაგმენტებიც დამდნარ თოვლთან ერთად ჩაედინებოდა დაუსრულებელ გზატკეცილზე. ორიოდე მანქანა მოჩანდა შუქნიშნის პირდაპირ, ფანჯრიდან გადმოყოფილი, სიგარაგაჩრილი ხელებით ერთმანეთს ანიშნებდნენ რაღაც გაურკვეველს. გენრის ჯიბეში გასაღები ჩხრიალებდა. ხელებზე აქა- იქ მიყინული ჰქონდა ნაადრევი თოვლი,სიცივისგან ცახცახებდა და მაინც არ კარგავდა მშვენიერებას. გასაღები გადაატრიალა თუ არა, კართან ჩასაფრებულმა მეგობარმა სასიამოვნოდ დაუწყო ყეფა და კუდის ქიცნით მიაცილა სამზარეულომდე. გენრიმ თავისი გამომცხვარი უგემრიელესი ნამცხვრები ამოიღო მუყაოს ყუთიდან და ერთი ნაჭერი უწილადა ერთგულ მეგობარს,რომლის მსგავსად არავის უხაროდა შინ დაბრუნებულ პატრონთან შეგებება. დილის ხუთი საათი სრულდებოდა სავარძელზე რომ მიეძინა. მის ფეხებზე მოკალათებული ბენი კი ისე შესცქეროდა, თითქოს ეცოდებოდა კიდეც და მონატრებისგან აღტკინებული ცდილობდა, უფრო ღრმად ჩაერგო თავი მის მუხლებში. შემდეგ პატრონთან ერთად მილულა თვალები და თავი მისცა დაგვიანებულ თვლემას. ნაადრევმა უღონო მზემ მალევე მიაკაკუნა გენრის მძიმედ მოხუჭულ თვალთა კარიბჭეზე. ბენი თავის საწოლზე მოაწყო, მაისური მიაფარა და ფეხაკრეფით გაიძურწა თბილი სახლიდან. არც გამოუცვლია. არც თმა დაუვარცხნია. როგორმაც დაიძინა, ისეთივემ მოიხურა სახლის მოყავისფრო კარი. როგორი დაღლილიც ჩაესვენა სანატრელ სავარძელში, ისეთივე დაღლილმა გახსნა საცხობი და მოუსვენრად დაიწყო ცქმუტვა. დედას არ უნდა მიეტოვებინა, არ უნდა გადავარდნილიყო მოწყურებულთათვის გამოგონოლი სამოთხის წყალში. როდესაც დედა ცოცხალი ჰყავდა,ბევრად უადვილდებოდა მძიმე ცხოვრების მხრებით ტარება. ასე თუ ისე, საყვარელი მშობელი რამდენიმე წვრილმანს მაინც ჩამოაცლიდა ხოლმე გადაღლილი მხრებიდან და თავისი ძალაგამოცლილი ხელებით მიათრევდა. ახლა კი რაც არ უნდა მძიმე ტვირთი დასწოლოდა, ხელის გამომწოდებელი არავინ ჰყავდა. ტრაგიკული სპექტაკლის პერსონაჟს მიაგავდა, რომელიც ნელ-ნელა ახერხებდა შეცვლილი სცენარის ხელახლა დაზეპირებას და თავისი როლის უკეთ გათავისებას. იყო დრო, როდესაც გენრის მთელ ქალაქში ჰყავდა აქა-იქ მიმოფანტული მეგობრები, ზოგი სასამართლოში, ზოგი რედაქციაში, ზოგიც გასართობ ღამის ბარებში, თუმცა ერთხელ სასამართლოში
საკუთარი მეგობრების წინაშე წარსდგა და ექვს წლიანი პატიმრობის პატივიც მიიღო მათგან. ამაზე წერდა რედაქციაც და ღამის ბარებშიც ამაზე მუსაიფობდნენ სასმელში ჩამხრჩვალი საყვარელი მეგობრებიც. მხოლოდ ბენი ყეფდა ექვსი წლის მანძილზე კუდის ქიცინით და კართან სამადლოდ დადგმულ უგემურ ულუფას მიირთმევდა. ერთ დღესაც მთავრობის წარმომადგენელმა გადაწყვიტა ფუფუნების სამყაროდან ხალხთა ყოფაში გარეულიყო, რათა ამ გზით მოეხერხებინა განსხვავებათა შეცნობა და მათი ფესვებიანად აღმოფხვრა. საკმარისზე მეტი ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ მოქცეულიყო გენრი იმ საღამოს. მინისტრმა ღამის ბარში შეიარა და ერთი ჭიქა ტეკილა მოითხოვა. გენრიმ ბარისკენ გაიხედა და თვალი შეავლო იქვე ჩამომჯდარ ფულის ტომარას, მისკენ წაიწია, არყის ჭიქა მაგიდაზე დადგა და მუშტი უთავაზა სახეში. იმ საღამოს გენრი ნაირნაირი სასმლის ზღვაში ჩაძირულიყო, ანდა ვინ იცის, იქნებ სულაც ცხოვრების მცირე წყალსატევში.. ციხის საკნებში პერიოდულად შედიოდა ჟურნალ- გაზეთები, აჭრელებული პოლიტიკური ცნობებითა და მთავრობის მიერ ჩადენილი ახალ-ახალი დანაშაულებით, რომელთა გამოსაკვლევად თავს აღარავინ იწუხებდა. მხოლოდ ნამცხვრების მრავალფეროვანი ჩამონათვალის კითხვა შეეძლო გენრის, რომელსაც დართული ჰქონდა რეცეპტებისა და ცხობის ახალთახალი ხერხების რამდენიმე აბზაცი. იშვიათად წაკითხული საჭირბოროტო ცნობები ტვინის ფსკერზე ელექებოდა, გაუვალ ადგილზე ჩერდებოდა და ნელ-ნელა ეწვეთებოდა გადაღლილ გულზე. ექვსი წელი გაატარა რეცეპტების კითხვასა და უძილო ღამეებში, რკინის საწოლზე დაფენილ ქვეშაგებზე წოლაში. მერე დედაც გაისტუმრა და ძველ ცხოვრებას ახალი ცნობიერებით დაუბრუნდა. არავინ ჰყავდა. მხოლოდ ბენი და ორიოდე ნამცხვარი მაცივრის ქვედა თაროზე. ყოველ საღამოს კვამლში დამხრჩვალი ქალაქის ქუჩებში მხოლოდ გენრის ოცდოლარიანი ფეხსაცმლის ხმა მოისმის. ფეხაკრეფით მიაბიჯებს ჩამქრალ გზატკეცილზე და ერთადერთ მეგობარს ეგებება. ისევ მარტოდ-მარტო ჯდება მოხერხებულ სავარძელში. სპექტაკლი დასრულდა. დარბაზის რიგებში კი მხოლოდ სირცხვილი იყურება თავად დარცხვენილი. ცხოვრებას არ უნდა მიეტოვებინა, არ უნდა მიეტოვებინა გამოგონოლი სამოთხის მოწამლული წყლის ნაპირთან, ძალაგამოცლილი
