18/02/2026
Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ όλο και πιο συχνά ένα μοτίβο:
άνθρωποι κουρασμένοι, αγχωμένοι, εξαντλημένοι — αλλά να θεωρούν ότι φταίνε οι ίδιοι γι’ αυτό. Ότι δεν «οργανώθηκαν σωστά», ότι δεν βρήκαν το μυστικό της ισορροπίας, ότι κάπου υστέρησαν ατομικά.
Σαν να έχει μετατοπιστεί το βάρος από το σύστημα στο άτομο.
Σαν κάθε δομικό πρόβλημα να παρουσιάζεται ως προσωπική αποτυχία.
Όταν όμως όλοι δουλεύουν υπερβολικά, κανείς δεν φαίνεται να δουλεύει «παράλογα».
Όταν όλοι αγχώνονται, το άγχος παύει να αναγνωρίζεται ως πρόβλημα.
Όταν η φυγή στο εξωτερικό γίνεται μαζικό φαινόμενο, βαφτίζεται «προσωπική στρατηγική».
Έτσι, αυτό που είναι συλλογικό πρόβλημα μετατρέπεται σε ατομικό βίωμα.
Και αυτό που αφορά πολλούς, βιώνεται από τον καθένα μόνο του.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΙΕΣΗΣ
Το βλέπω παντού γύρω μου.
Βλέπω νέους γονείς να εργάζονται για 750–800 ευρώ και να κουβαλούν μόνιμο άγχος ότι δεν είναι αρκετά παρόντες στη ζωή των παιδιών τους.
Βλέπω εργαζόμενους στην εστίαση και στο λιανεμπόριο να κάνουν 10ωρα και 13ωρα απλώς για να «βγαίνει οριακα ο μήνας».
Βλέπω ανθρώπους να αποδέχονται εξαντλητικά ωράρια γιατί φοβούνται ότι διαφορετικά θα αντικατασταθούν.
Βλέπω πτυχιούχους να εργάζονται άσχετα με το αντικείμενό τους για μια στοιχειώδη σταθερότητα.
Βλέπω νέους επιστήμονες να δουλεύουν 12–13 ώρες τη μέρα χωρίς προοπτική, σε μια αγορά που συχνά ελέγχεται από λίγους.
Κι όμως, όλα αυτά συχνά τα ονομάζουμε «φάση ζωής» ή «προσωπικές επιλογές».
Περισσότερα εδώ :
https://www.didaskaleio.gr/nea-main/331-den-ftais
-------------------------------------------------
Δεν φταίς εσυ - είναι ο νεοφιλελευθερισμός