02/05/2026
📰 «Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερη κατάρτιση, χρειάζεται τη σωστή κατάρτιση»
Μια πολύ εύστοχη τοποθέτηση από τη κ.Lamprina Kakiouzi πρόεδρο της Πανελλαδική Ομοσπονδία Κέντρων Δια Βίου Μάθησηςπου αγγίζει τον πυρήνα του ζητήματος: η κατάρτιση δεν πρέπει να μετριέται σε ώρες και συμμετοχές, αλλά σε πραγματικές δεξιότητες και απτά αποτελέσματα στην αγορά εργασίας.
Στον Εκπαιδευτικό Όμιλο morfi, συμμεριζόμαστε πλήρως αυτή την προσέγγιση. Η εμπειρία μας δείχνει ότι οι επιχειρήσεις δεν χρειάζονται απλώς περισσότερα σεμινάρια, αλλά στοχευμένα προγράμματα που απαντούν σε συγκεκριμένες ανάγκες και οδηγούν σε ουσιαστική επαγγελματική εξέλιξη.
Η επόμενη μέρα της κατάρτισης περνάει μέσα από:
✔️ Σύνδεση με την πραγματική οικονομία
✔️ Έμφαση στην πρακτική εφαρμογή
✔️ Αναγνώριση και ενίσχυση των τεχνικών επαγγελμάτων
✔️ Αξιολόγηση με βάση το αποτέλεσμα και όχι τη συμμετοχή
Η κατάρτιση μπορεί —και πρέπει— να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης. Το στοίχημα είναι να τη σχεδιάσουμε σωστά.
#κατάρτιση #εκπαίδευση
📰 Λαμπρίνα Κακιούζη: «Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερη κατάρτιση, χρειάζεται τη σωστή κατάρτιση»
«Στην Ευρώπη, ο τεχνικός είναι πιστοποιημένος επαγγελματίας, με κύρος και συνεχή εξέλιξη. Στην Ελλάδα, ακόμη προσπαθούμε να τον αναγνωρίσουμε»
Την ανάγκη αλλαγών στα προγράμματα κατάρτισης επισημαίνει στη «Βραδυνή της Κυριακής», η Λαμπρίνα Κακιούζη. Η πρόεδρος της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας των ΚΔΒΜ (Κέντρων Δια Βίου Μάθησης) τονίζει ότι η ΔΥΠΑ έχει κάνει το κρίσιμο βήμα, που είναι η μαζικοποίηση των προγραμμάτων, και πλέον πρέπει να περάσει στο επόμενο, που είναι η στόχευση. Για την κ. Κακιούζη είναι σημαντικό η μοριοδότηση να γίνει μηχανισμός ανάδειξης ικανοτήτων και περιγράφει τι πρέπει να γίνει ώστε η κατάρτιση να μετατραπεί από πολιτική επιλογή σε εθνική στρατηγική.
𝝚𝝦.: Πού θεωρείτε ότι «χωλαίνει» σήμερα η Ελλάδα στο πεδίο της εκπαίδευσης και της κατάρτισης;
«Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα εκπαίδευσης. Έχει πρόβλημα αξιοποίησης της εκπαίδευσης. Σήμερα, μπορείς να εκπαιδευτείς, να πιστοποιηθείς και… να παραμείνεις εκτός αγοράς. Αυτή είναι η μεγαλύτερη αντίφαση του συστήματος. Έχουμε δημιουργήσει ένα πλαίσιο που μετρά ώρες, όχι δεξιότητες. Που επιδοτεί συμμετοχές, όχι αποτελέσματα. Που δίνει πιστοποιητικά, αλλά δεν εξασφαλίζει επαγγελματική ταυτότητα. Η κατάρτιση λειτουργεί αποσπασματικά, χωρίς ουσιαστική σύνδεση με την πραγματική Οικονομία. Δεν ξεκινάμε από το τι χρειάζεται η αγορά, αλλά από το τι μπορούμε να υλοποιήσουμε διοικητικά».
𝝚𝝦.: Τι συμβαίνει με τη μοριοδότηση; Είναι ένα δίκαιο σύστημα;
«Σήμερα, η μοριοδότηση λειτουργεί ως μηχανισμός συσσώρευσης τίτλων, όχι ως μηχανισμός ανάδειξης ικανότητας. Δημιουργεί μια στρέβλωση: επιβραβεύεται όποιος παρακολουθεί περισσότερο, όχι όποιος αποδίδει καλύτερα. Έτσι, οδηγούμαστε σε έναν “πληθωρισμό πιστοποιήσεων” χωρίς πραγματικό αντίκρισμα στην παραγωγικότητα. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η μοριοδότηση είναι άμεσα συνδεδεμένη με το επάγγελμα και την εξέλιξη μέσα σε αυτό. Δεν παίρνεις μόρια επειδή συμμετείχες. Παίρνεις επειδή απέδειξες ότι μπορείς να κάνεις».
𝝚𝝦.: Τι κάνουν διαφορετικά οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες;
«Οι προηγμένες χώρες έχουν τρία βασικά χαρακτηριστικά: Πρώτον, ισχυρή διασύνδεση εκπαίδευσης και αγοράς. Τα προγράμματα σχεδιάζονται μαζί με τις επιχειρήσεις. Δεύτερον, υποχρεωτική συνεχιζόμενη κατάρτιση σε πολλούς κλάδους. Δεν είναι επιλογή, είναι προϋπόθεση άσκησης επαγγέλματος. Τρίτον, σαφή επαγγελματικά πρότυπα, που αναγνωρίζονται παντού».
𝝚𝝦.: Άρα, τα τεχνικά επαγγέλματα είναι το «κλειδί»;
«Δεν είναι απλώς το “κλειδί”. Είναι η βάση της Οικονομίας. Η Ελλάδα έχει υποτιμήσει διαχρονικά τα τεχνικά επαγγέλματα, δημιουργώντας μια κουλτούρα που ευνοεί τους τίτλους και όχι τις δεξιότητες. Το αποτέλεσμα είναι ένα διπλό αδιέξοδο: πτυχιούχοι χωρίς επαγγελματική κατεύθυνση και επιχειρήσεις χωρίς εξειδικευμένο προσωπικό. Στην Ευρώπη, ο τεχνικός είναι πιστοποιημένος επαγγελματίας με κύρος και συνεχή εξέλιξη. Στην Ελλάδα, ακόμη προσπαθούμε να τον αναγνωρίσουμε».
𝝚𝝦.: Τα προγράμματα σήμερα απευθύνονται κυρίως σε άνεργους και εργαζόμενους. Είναι αυτό το σωστό μοντέλο;
«Είναι ένα μοντέλο που έχει αποδείξει τη δυναμική του, αλλά δεν έχει ολοκληρωθεί ως στρατηγική. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η ΔΥΠΑ έχει κάνει ένα κρίσιμο βήμα: μετέφερε την εκπαίδευση στον πολίτη. Μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και του έργου 2127, υλοποιείται ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα κατάρτισης, με στόχο περίπου 500.000 ωφελούμενους. Η μαζικοποίηση της κατάρτισης είναι, πλέον, γεγονός. Η συμμετοχή, τα στατιστικά δεδομένα και η ανταπόκριση των πολιτών, το αποδεικνύουν. Η ΔΥΠΑ έκανε το μεγάλο βήμα της μαζικοποίησης. Τώρα, η χώρα οφείλει να κάνει το επόμενο: τη στοχευμένη εξειδίκευση. Η μαζικότητα δεν είναι ο στόχος. Είναι η βάση. Η κατάρτιση πρέπει να μετατραπεί από εργαλείο συμμετοχής, σε μηχανισμό παραγωγικής ανάπτυξης. Από οριζόντια προσέγγιση για όλους, σε στοχευμένες παρεμβάσεις ανά κλάδο. Με υποχρεωτική εφαρμογή όπου απαιτείται και με σαφή επαγγελματικά αποτελέσματα».
𝝚𝝦.: Ποιο είναι το μοντέλο κατάρτισης και πιστοποίησης που πρέπει να ακολουθήσει η Ελλάδα;
«Η Ελλάδα χρειάζεται ένα σαφές και δεσμευτικό μοντέλο. Κατάρτιση ανά κλάδο και όχι οριζόντια. Υποχρεωτική πιστοποίηση σε κρίσιμα και τεχνικά επαγγέλματα. Σύνδεση της επιδότησης με αποτέλεσμα, όπως απασχόληση ή αύξηση εισοδήματος. Επαναξιολόγηση όλων των παρόχων με βάση πραγματικά αποτελέσματα. Το κράτος δεν πρέπει να είναι μόνο χρηματοδότης της κατάρτισης. Πρέπει να είναι ρυθμιστής ποιότητας και εγγυητής αποτελέσματος. Αν ένα πρόγραμμα δεν οδηγεί σε πραγματική αναβάθμιση δεξιοτήτων ή απασχόληση, δεν είναι απλώς αναποτελεσματικό. Είναι σπατάλη πόρων».
𝝚𝝦.: Αν έπρεπε να το πείτε με μία φράση, ποιο είναι το στοίχημα για τη χώρα;
«Η Ελλάδα πρέπει να περάσει από την επιδότηση της συμμετοχής, στην επιβράβευση της ικανότητας. Από τα πιστοποιητικά, στους πραγματικούς επαγγελματίες.
Η κατάρτιση δεν είναι το πρόβλημα. Είναι η ευκαιρία. Και πρέπει να συνεχιστεί. Η προσπάθεια που έχει γίνει μέχρι σήμερα, με τη συμβολή της ΔΥΠΑ και τη στήριξη του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, απέδειξε ότι η χώρα μπορεί να κινητοποιήσει εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και να δημιουργήσει μια νέα κουλτούρα μάθησης. Αυτό είναι ένα ισχυρό θεμέλιο. Αλλά δεν αρκεί να συνεχίσουμε. Πρέπει να εξελιχθούμε. Η κατάρτιση οφείλει να αλλάξει μορφή. Να περάσει από τη μαζικότητα, στη στόχευση. Από τη συμμετοχή, στην απόδοση. Από τη θεωρία, στην εφαρμογή. Να γίνει εργαλείο παραγωγής, όχι απλώς εργαλείο ένταξης. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα δεν είναι αν εκπαιδεύσαμε περισσότερους. Το ερώτημα είναι αν εκπαιδεύσαμε τους σωστούς ανθρώπους, με το σωστό τρόπο, για τις σωστές ανάγκες. Τότε, η κατάρτιση δεν θα είναι μια πολιτική επιλογή. Θα είναι εθνική στρατηγική».
Lamprina Kakiouzi vradini.gr
