Ινστιτούτο Κλασικής Ψυχανάλυσης

03/06/2026

Συνέδριο: Το Ψυχαναλυτικό Πλαίσιο και η Συμβολή του στην Κλινική Αποτελεσματικότητα της Ψυχανάλυσης. Μπορείτε να συντονιστείτε στο κανάλι μας για να δείτε το μεγαλύτερο μέρος των ομιλιών που θα δημοσιεύονται σταδιακά. Εδώ, η ομιλία της κ. Χρόνη. "Οι αλλαγές του πλαισίου: Άλλο ψυχοθεραπεία και άλλο ψυχανάλυση"

Ομιλία 2η από το συνέδριο του ΙΚΨ «Το Ψυχαναλυτικό Πλαίσιο και η Συ...

31/05/2026

58
Σεμινάριο Μεταψυχολογίας Νο. 58
26.05.26
Ινστιτούτο Κλασικής Ψυχανάλυσης
«Πρωκτικότητα και Χαρακτήρας»
Περίληψη
Βασίλης Μαούτσος

Στην μεταψυχολογική μελέτη το νόημα του χαρακτήρα είναι ζήτημα ιδιαίτερα σημαντικό. Το επιμέρους θέμα της πρωκτικότητας είναι δευτερευούσης σημασίας υπό την έννοια ότι κάθε σωματική περιοχή έχει την δική της ιδιαιτερότητα στην παραγωγή συμβόλων και καθήμενων επ’ αυτής λέξεων.
Μέσα στο φαντασιακό πλαίσιο δημιουργίας του συνολικού εγώ μπορούμε να διακρίνουμε μία δυναμικά λειτουργική μονάδα που βρίσκεται σε διαρκή αλληλεπίδραση με εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες όπως και μία υπό-δυναμική μονάδα που λειτουργεί μονίμως με σταθερά δεδομένα και ως εκ τούτου με περιορισμένο δυναμισμό. Η δεύτερη αποκαλείται χαρακτήρας. Όσο πιο ασταθή δεδομένα έχει ο χαρακτήρας τόσο πιο επιβαρυντικός καθίσταται για το συνολικό εγώ. Τα θετικά και τα αρνητικά του χαρακτήρα συνιστούν ένα ιδιαίτερα σημαντικό κεφάλαιο για την μεταψυχολογία.
Ο πρωκτός έχει χαρακτηριστικά που κατά την ψυχολογική επένδυση της λειτουργικής του αντιπροσώπευσης η λίμπιντο οργανώνεται μεταξύ των άλλων γύρω από την ανάγκη του εγώ για ελεγχτικότητα. Συνεπώς τα μέρη αυτής της διαδικασίας που δεν καταλήγουν σε επαρκή αποσεξουαλικοποίηση σταθεροποιούνται σε μία μόνιμη κατάσταση πρωκτικής ερεθιστικότητας και ο αντίστοιχος χαρακτηριολογικός σχηματισμός φέρει ελεκτικότητα προβληματικής μορφής που κατά την ανάλυση λόγω της ανελαστικότητάς της γίνεται κυρίαρχη.

58
Νο. 58 Metapsychology Seminar
26.05.26
Institute of Classical Psychoa**lysis
“Anal Character”
Summary
Vassilis Maoutsos

In metapsychological study, the meaning of character is a particularly important issue. The specific topic of a**lity is of secondary importance in the sense that each bodily region has its own particularity in the production of symbols and the words associated with it.
Within the imaginary framework of the creation of the total ego, we can discern a dynamically functional unit that is in constant interaction with internal and external factors, as well as a dynamic unit that operates permanently with fixed data and, as a result, with limited dynamism. The latter is called character. The more unstable the character’s data, the more burdensome it becomes for the total ego. The positive and negative aspects of the character constitute a particularly important chapter in metapsychology.
The a**s has characteristics such that, in the psychological investment of its functional representation, the libido is organized, among other things, around the ego’s need for control. Consequently, the parts of this process that do not result in sufficient desexualization become fixed in a permanent state of a**l irritability, and the corresponding character formation exhibits a problematic form of obsessionally which, in a**lysis, due to its inflexibility, becomes dominant.

26/05/2026

Όσες και όσοι δεν ήρθατε στο Συνέδριο: Το Ψυχαναλυτικό Πλαίσιο και η Συμβολή του στην Κλινική Αποτελεσματικότητα της Ψυχανάλυσης μπορείτε να συντονιστείτε στο κανάλι μας για να δείτε το μεγαλύτερο μέρος των ομιλιών που θα δημοσιεύονται σταδιακά. Εδώ, η ομιλία της κ. Δερβίση. "Το πλαίσιο ως ο τρίτος άνθρωπος (η «τρίτη παρουσία»)"

Ομιλία 1η από το συνέδριο του ΙΚΨ «Το Ψυχαναλυτικό Πλαίσιο και η Συμβολή του στην Κλινική Αποτελεσματικότητα της Ψυχανάλυσης» το οποίο πραγματοποιήθηκε στις ...

25/05/2026

56 και 57 Σεμινάριο Μεταψυχολογίας
Αριθ. 56 και 57
19.05.26 και 26.05.26
Ινστιτούτο Κλασικής Ψυχανάλυσης
«Υστερία και Σεξουαλικότητα»
Περίληψη
Βασίλης Μαούτσος

Στη ψυχανάλυση ξεκινάμε με το υποκείμενο που φαντασιώνει τα προβλήματά του με αφετηρία την παιδική του ηλικία. Είναι η εποχή που εκ των υστέρων θεωρεί ότι επειδή είναι μικρός και ανήμπορος γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και κακομεταχείρισης. Κατ’ αρχάς έχει στερηθεί της ενστικτικής του ενέργειας αντικαθιστώντας την από την ευγενέστερη και ήρεμη λίμπιντό του. Κι’ έτσι η αυτοπροστασία του και ο ναρκισσισμός του αντικαθίσταται εν πολλοίς από το περιβάλλον. Συγκεκριμένα, εμφανίζονται πυρήνες του εγώ που συνειδητοποιούνται ως άμυνες αφενός μ’ αυτούς που αποκαλούμε σχάσεις εν είδη χαρακωμάτων για την προστασία του και αφετέρου μ’ αυτούς που συνοπτικά αποκαλούμε απώθηση και εμπεριέχουν άρνηση, αντιδραστικό μηχανισμό, αντιστροφή επικίνδυνων λέξεων εν είδη ψυχικής αδιαφορίας με σκοπό και πάλι την προστασία του.

Κατά την οιδιπόδεια φάση η ανεπτυγμένη λίμπιντο συμπεριφέρεται είτε ως σχάση είτε ως απώθηση είτε και τα δύο οργανωμένη σε φαντασιακά σύνολα για να αντιμετωπίσει την χρονιότητα της έλλειψης σεξουαλικής δραστηριότητας και την μετατροπή της σε υποκατάστατες μορφές έκφρασης με την ανάδυση μιας εγωτικής υπέρ-επένδυσης.

Εντός ενός πλαισίου ναρκισσιστικής και σεξουαλικής στέρησης το εγώ αναλαμβάνει δράση αυτό-ρύθμισης. Κατ’ αρχάς υιοθετείται η συνειδητά διττή διαφορετικότητα των γεννητικών οργάνων. Κάθε αποτυχία της λειτουργίας των αμυνών σημαίνει επανεμφάνιση του οιδιπόδειου αιτήματος και της ναρκισσιστικής διεκδίκησης εκ του παρελθόντος. Κι’ έτσι επί κάθε ψυχικής διαταραχής επανέρχεται το πρωταρχικό ερώτημα περί ενστίκτου ν. λίμπιντο.

Η αναπόφευκτη παρουσία οιδιπόδειων στοιχείων εντός ενός βασικού ναρκισσιστικού ζητήματος καθιστά ανέφικτη την λύση του προβλήματος εκτός του πλαισίου σοβαρής ψυχικής αποδιοργάνωσης του εγώ.

Προκειμένου να παρακαμφθεί ο συγκεκριμένος κίνδυνος το εγώ αναλαμβάνει σωματικές, συναισθηματικές και νοηματικές ανακατατάξεις. Οι σεξουαλικές ποικιλομορφίες είναι οι συχνότερες με προεξάρχουσα την υστερική αντίδραση.

56 and 57 Metapsychology Seminar
No. 56 and 57
19.05, 2026 and 26.05.26
Institute of Classical Psychoa**lysis
“Hysteria and Sexuality”
Summary
Vassilis Maoutsos

In psychoa**lysis, we begin with the subject who imagines his problems as stemming from his childhood. It is a time that he later comes to view as one in which, because he was small and helpless, he became the object of exploitation and abuse. First, he has been deprived of his instinctual energy, which has been replaced by his gentler and calmer libido. And so his self-protection and narcissism are largely replaced by his environment. Specifically, core aspects of the ego emerge that are perceived as defenses: on the one hand, those we call splits—a kind of trench for its protection—and on the other, those we briefly call repression, which involve denial, a reactionary mechanism, a reversal of dangerous words in the form of psychological indifference, again with the aim of protecting it.

During the Oedipal phase, the developed libido behaves either as splitting or as repression or both, organized into fantasy complexes to cope with the chronicity of the lack of sexual activity and its transformation into substitute forms of expression with the emergence of an egoistic over-investment.

Within a framework of narcissistic and sexual deprivation, the ego undertakes self-regulatory action. First, the consciously dual difference of the ge***al organs is adopted. Any failure of the defenses to function signifies the reappearance of the Oedipal demand and the narcissistic claim from the past. And so, in every mental disorder, the primary question regarding the libido/instinct resurfaces.

The inevitable presence of Oedipal elements within a fundamental narcissistic issue makes it impossible to resolve the problem outside the context of a serious psychological disorganization of the ego.

In order to circumvent this specific danger, the ego undertakes physical, emotional, and cognitive reorganizations. Sexual variations are the most common, with the hysterical reaction being the most prominent.

20/05/2026

Ένα παλαιότερο, ιστορικό κείμενο του κ. Π. Σακελλαρόπουλου, από τη συνάντηση του ΙΚΨ το 2006

«Ο αναλυτής πρέπει να χρησιμοποιεί το τρελό μέρος του εαυτού του για να προσεγγίσει το λογικό μέρος του ασθενούς»

«Ο αναλυτής πρέπει να χρησιμοποιεί το τρελό μέρος του εαυτού του για να προσεγγίσει το λογικό μέρος του ασθενούς»

14/05/2026

.
Ένα παλαιότερο κείμενο του Θεμιστοκλή Κατριού στα πλαίσια συνεδρίου που διοργάνωσε το ΙΚΨ το 2006. Ο Θεμιστοκλής Κατριός (1945-2022) υπήρξε θρυλική προσωπικότητα της ψυχαναλυτικής και πολιτισμικής ζωής της Θεσσαλονικής.

«Μία από τις πιό σημαντικές ανακαλύψεις της ψυχανάλυσης είναι η διαπίστωση ότι κάθε πτυχή της ανθρώπινης συμπεριφοράς μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως άμυνα. Θα ήταν λοιπόν περίεργο αν οι ψυχαναλυτικές ερμηνείες αποτελούσαν εξαίρεση του κανόνα. Πολύ συχνά οι ερμηνείες συνιστούν διανοητικοποιήσεις, πιθανόν αποτέλεσμα αδυναμίας αυθεντικής κατανόησης ή και ανεπάρκειας του θεωρητικού πλαισίου του αναλυτή.»

Ο Ogden αναφέρει ένα περιστατικό όπου η αναλυόμενη κατάφερνε να αφομοιώνει κάθε ερμηνεία στην ναρκισσιστική της άμυνα. Αυτό τον οδήγησε σε εγκατάλειψη της ερμηνευτι....

12/05/2026

54. Σεμινάριο Μεταψυχολογίας

Αριθ. 54

05.05.26

Ινστιτούτο Κλασικής Ψυχανάλυσης

«Δημιουργικοί Συγγραφείς και ονειροπολήσεις»
Περίληψη

Βασίλειος Μαούτσος

Ο αναλυόμενος αναφέρεται σε μία του φαντασίωση περί ατόμων που τους αποκαλεί ‘συγγραφείς’. Αυτή είναι πανίσχυρη φαντασίωση: πρόκειται για άτομα τα οποία είναι αξιοθαύμαστα καθότι κάνουν αυτό που ο ίδιος ο αναλυόμενος το ονειρεύεται εκτός της πραγματικότητάς του. Ο συγγραφεύς αυτό-θεραπεύεται δημιουργώντας καινούργιες λέξεις εκ του ασυνειδήτου του χωρίς να επαναλαμβάνει αενάως τις ελλείπεις που ο ίδιος έχει υιοθετήσει. Αυτή η κατάσταση διαφορετικότητας που αναγνωρίζει να υπάρχει μεταξύ του εαυτού του και του συγγραφέα διεγείρει την σεξουαλικότητά του αλλά ταυτόχρονα εγείρει ερωτικά και ανταγωνιστικά συναισθήματα.

Η σχέση αναλυόμενου/συγγραφέα είναι με την ευρύτερη έννοια εκπαιδευτική. Δεν είναι ψυχαναλυτική ούτε έχει ποτέ την πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο διότι στερείται πλαισίου. Η κατάσταση της διαφορετικότητας προάγει τα συμφέροντα του υποκειμένου επί τη βάση των κατηγοριοποιημένων και ασυνείδητων αναγκών του ατόμου όπως αυτά ορίζονται κατά την παλινδρόμηση παρά κατά την επιθυμία της χρονικής συγκυρίας του εγώ.

54. Metapsychology Seminar

No. 54

05.05, 2026

Institute of Classical Psychoa**lysis

“Creative writers and day-dreaming”
Summary

Vassilis Maoutsos

The patient refers to a fantasy of his about people he calls “writers.” This is a powerful fantasy: these are people who are admirable because they do what the patient himself dreams of doing outside of his own reality. The writer heals himself by creating new words from his unconscious without endlessly repeating the missing words/meanings he has adopted. This sense of difference that he recognizes between himself and the writer stimulates his sexuality but simultaneously arouses erotic and competitive feelings.

The relationship between the a**lysand and the author is, in the broadest sense, educational. It is not psychoa**lytic, nor does it ever have the potential to become so, because it lacks a framework. The state of otherness promotes the subject’s interests on the basis of the individual’s categorized and unconscious needs as defined during regression rather than according to the desire of whatever state of the ego.

11/05/2026

Το Ινστιτούτο Κλασικής Ψυχανάλυσης θα ήθελε να ευχαριστήσει όσες και όσους έδωσαν το παρόν στο Συνέδριο: Το Ψυχαναλυτικό Πλαίσιο και η Συμβολή του στην Κλινική Αποτελεσματικότητα της Ψυχανάλυσης στο ξενοδοχείο Αμαλία 9-10 Μαΐου 2026.

Όπως εδώ και πάνω από 25 χρόνια, το Ινστιτούτο Κλασικής Ψυχανάλυσης διοργάνωσε ακόμα μια συνάντηση με σκοπό να εξερευνήσει και να συζητήσει τις μεταβολλές, τη σημασία και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει το ψυχαναλυτικό πλαίσιο στον σύγχρονο κόσμο. Προκλήσεις που εκπηγάζουν από την παρακαταθήκη του κόβιντ, τις νέες τεχνολογίες καθώς και τις εμπειρίες αλλά και τα αιτήματα που κομίζουν διαρκώς οι αναλυόμενοι στην ίδια τη διαδικασία.

Στις δύο ημέρες του συνεδρίου συναντήθηκαν πάνω από 100 επαγγελματίες από τους χώρους της ψυχανάλυσης, της ψυχοθεραπείας, της νευρολογίας, καθηγητές και φοιτητές ψυχολογίας, ειδικοί της σύγχρονης ψηφιακής τεχνολογίας καθώς και άνθρωποι με γενικότερο ενδιαφέρον για τις ψυχαναλυτικές εξελίξεις. Συναντήθηκαν, μίλησαν, ανταλλάξαν θεωρητικές απορίες, απόψεις αλλά και εμπειρίες από κλινικά περιστατικά που θεωρούν ότι είναι κομβικής σημασίας για την κατανόηση του ψυχαναλυτικού πλαισίου σήμερα. Οι συζητήσεις και ερωταποκρίσεις μετά από κάθε ομιλία ήταν πολλές φορές εξίσου πλούσιες με τις ίδιες τις ομιλίες.

Και όλα αυτά, παρά τις αντίξοες συνθήκες που μας «επέβαλλε» ο κατά τα άλλα συμπαθέστατος ποδηλατικός γύρος Αθηνών της Κυριακής!

Το ΙΚΨ σάς ευχαριστεί ξανά θερμά και υπόσχεται στο μέλλον ακόμα πιο ενδιαφέρουσες και πλούσιες συζητήσεις, καθώς η ψυχανάλυση είναι μια ζωντανή διαδικασία, τόσο όσο και ο ψυχισμός που εξερευνά (και καθώς απ' ό,τι φάνηκε, ειδικά την δέυτερη μέρα, ο κόσμος ήθελε να συζητήσει παραπάνω)

ΥΓ. Οι ομιλίες του συνεδρίου - εκτός των κλινικών περιστατικών και των συζητήσεων - θα ανέβουν προσεχώς σταδιακά στα κοινωνικά μέσα (Facebook και κανάλι Youtube) του ινστιτούτου για ελεύθερη προσβαση, οπότε μείνετε συντονισμένοι!

06/05/2026

Ένα μικρό άρθρο του κ. Βασίλη Μαούτσου στην ΈΡΤ, για τους στόχους και τα διακυβεύματα του επικείμενου συνεδρίου Συνέδριο: Το Ψυχαναλυτικό Πλαίσιο και η Συμβολή του στην Κλινική Αποτελεσματικότητα της Ψυχανάλυσης

Το ψυχαναλυτικό πλαίσιο είναι μια από τις κομβικότερες πλευρές της ψυχαναλυτικής θεραπευτικής διαδικασίας.

01/05/2026

53. Σεμινάριο Μεταψυχολογίας
Αριθ. 53
28.04.26
Ινστιτούτο Κλασικής Ψυχανάλυσης
«Η Σεξουαλική Διαφώτιση των Παιδιών»
Περίληψη
2η Συνεδρία

Βασίλης Μαούτσος

Συνεχίζοντας επί του συγκεκριμένου ζητήματος λέμε ότι
Από μεταψυχολογική άποψη το θέμα οφείλουμε να το θέσουμε επί άλλης βάσης με δεδομένο ότι δεν αφορά τα ‘παιδιά’ αλλά τους ‘ενήλικες’.
Δεν πρόκειται περί ‘διαφώτισης’ αλλά περί ‘παραδοχής’.
Δεν πρόκειται περί ‘σεξουαλικής’ αλλά περί ‘ερωτικής’.

Η ενεργειακή και ψυχική έξαρση του ατόμου όταν λειτουργεί με βάση τους κανόνες της φύσης δεν είναι η ίδια με αυτή που δεχόμαστε ως δεδομένη όταν λειτουργούμε με βάση τους κανόνες μιας οιασδήποτε ανθρώπινης ιδιομορφίας. Σ’ αυτή τη περίπτωση μας αρκεί να είμαστε ‘ειλικρινείς’, δηλαδή, να προάγουμε την ‘αλήθεια’ στα παιδιά. Η αλήθεια είναι ότι ο πολιτισμός είναι ένα δευτερογενές δομικό κατασκεύασμα που το αγαπάμε επειδή το φτιάξαμε και είναι δικό μας αλλά η περαιτέρω δουλειά επ’ αυτού είναι ευθύνη όλων.

Το ‘παιδί’ το θέλουμε ως ‘σύμμαχο’ και ‘συνεχιστή’ του κατασκευάσματός μας κι’ αυτό είναι πάντα έτοιμο να συμβάλει σ’ αυτή τη συμμαχία και να την αναπτύξει περαιτέρω.

Η συμμαχία είναι σύνολο αφενός ιδεών αφετέρου ανοχής στην άγνοια. Η άγνοια αντιμετωπίζεται με εμφάνιση συναισθημάτων και υπερισχύει έναντι κάθε γνώσης. Η αρχή της ευχαρίστησης αναφέρεται στην αντιμετώπιση της άγνοιας. Η ευχαρίστηση συνίσταται στα ερωτικά συναισθήματα που ρέουν ακατάπαυστα εντός του ‘παιδιού’ και καλούν για αποδοχή.

Συνεπώς, η ‘διαφώτιση’ των παιδιών έχει δύο παραμέτρους a) την διδαχή των ιδεών – πράγμα σχετικά εύκολο και β) την αποδοχή της άγνοιας και συνεπώς του ερωτισμού που υπάρχει σε όλα τα πράγματα.

Ο γονέας δεν καλείται να εκπαιδεύσει το ‘παιδί’ σεξουαλικά αλλά απλώς να του επικοινωνήσει τις δύο παραπάνω αλήθειες.

53. Metapsychology Seminar
No. 53
April 28, 2026
Institute of Classical Psychoa**lysis
“Sexual Enlightenment of Children”
Abstract
Session 2

Vassilis Maoutsos

Continuing on this specific issue, we note that
From a metapsychological perspective, we must frame the issue differently, given that it concerns not “children” but “adults.”
It is not a matter of “education” but of “acceptance.”
It is not a matter of ‘sexual’ but of ‘erotic’.

The energetic and psychological elevation of the individual when operating according to the laws of nature is not the same as that which we accept as a given when operating according to the laws of any human peculiarity. In this case, it is enough for us to be ‘honest,’ that is, to promote ‘truth’ to children. The truth is that culture is a secondary construct that we love because we created it and it is ours, but further work on it is everyone’s responsibility.

We want the ‘child’ to be an ‘ally’ and ‘continuator’ of our construct, and the child is always ready to contribute to this alliance and develop it further.

The alliance is a combination of ideas on the one hand and tolerance of ignorance on the other. Ignorance is confronted through the expression of emotions and prevails over all knowledge. The principle of pleasure refers to the treatment of ignorance. Pleasure consists of the erotic emotions that flow ceaselessly within the ‘child’ and call for acceptance.

Consequently, the ‘enlightenment’ of children has two aspects: a) the teaching of ideas—which is relatively easy—and b) the acceptance of ignorance and, consequently, of the eroticism present in all things.

The parent is not called upon to sexually educate the ‘child’ but simply to communicate the two truths mentioned above.