06/05/2026
بصفتي مديرة كلية، لا أكتفي بتعليم المهنة، بل أسعى لبناء إنسان واثق قادر على الاندماج والتأثير ومن هذا المنطلق كان حضوري اليوم في هذا المؤتمر ضرورة لا خيارًا.
شاركتُ اليوم في مؤتمر مهم تناول دراسة"اللغة العبرية كمفتاح"
وكان حضوري فيه بالنسبة لي ضرورة مهنية ورسالة تربوية، لا مجرد مشاركة عابرة.
بصفتي مديرة كلية، أؤمن أن دورنا لا يقتصر على التعليم المهني فقط، بل يمتد إلى إعداد طلابنا للحياة بكل ما تتطلبه من مهارات ومعرفة وأدوات حقيقية.
ومن هذا المنطلق، لا بد أن نقول بوضوح:
إن تعلّم اللغة العبرية وإتقانها أصبح اليوم حاجة أساسية،
وليس خيارًا ثانويًا.
ليس لأنها مفروضة،
بل لأنها تمثّل قوة إضافية لنا كمجتمع عربي.
وقد أظهرت نتائج الدراسة جملة من التحديات الواضحة:
▪ وجود فجوة بين تعلّم اللغة في المدارس وبين القدرة على استخدامها فعليًا في الحياة اليومية
▪ ضعف في مهارات التعبير الشفهي والثقة في استخدام اللغة
▪ تحوّل اللغة أحيانًا إلى عائق أمام الاندماج الأكاديمي والمهني
▪ صعوبات حقيقية يواجهها الطلبة في فهم المحاضرات والتفاعل داخل البيئة الأكاديمية
▪ ورغم ذلك، وجود دافعية عالية لدى الشباب للتعلم والتطور وتحسين مستوى اللغة
غير أن الرسالة الأهم التي خرجتُ بها من هذا المؤتمر كانت واضحة وحاسمة:
إن اللغة العبرية يجب أن تكون لدينا لغة قوية وممكنة، نمتلكها بوعي وثقة، ونستخدمها كأداة للتقدّم لا كحاجز يعيقنا.
فاللغة ليست مجرد وسيلة تواصل،
بل هي مفتاح للفرص، وجسر نحو الاندماج، وأداة لتعزيز الحضور والتأثير.
وكل لغة نُتقنها تضيف إلى قوتنا، وتوسّع آفاقنا، وتفتح أمامنا مجالات أوسع في التعليم والعمل والحياة.
وبالنسبة لي، شكّل هذا المؤتمر تأكيدًا عميقًا على النهج الذي أتبناه في عملي التربوي:
▪ تعليم قائم على الممارسة والتواصل الحقيقي، لا على الحفظ فقط
▪ بناء الثقة بالنفس قبل تراكم المعرفة
▪ إعداد الطلبة لمواجهة الواقع، لا لاجتياز الامتحانات فحسب
أشعر بالفخر لكوني جزءًا من هذا الحراك الفكري والتربوي، والأهم من ذلك، أن أكون في موقع يتيح لي المساهمة الفعلية في إحداث هذا التغيير.
في النهاية،
لم يعد النجاح مرتبطًا بما نعرفه فقط، بل بقدرتنا على التعبير عمّا نعرفه، وباللغة التي تمكّننا من الوصول إلى العالم.
יש רגעים שמזכירים לי למה בחרתי בדרך הזו.
לא רק לנהל מכללה. לא רק ללמד.
אלא להשפיע באמת.
היום השתתפתי בכנס שעסק במחקר "עברית כמפתח" וכבר מהדקות הראשונות היה ברור לי:
זה לא עוד מחקר.
זו מציאות. זו אחריות. זו קריאה לפעולה.
כמנהלת מכללה, הרגשתי שהנוכחות שלי שם היא לא רק מקצועית היא ערכית.
כי אנחנו, אנשי החינוך, לא עומדים מהצד.
אנחנו אלו שמעצבים עתיד.
הכנס כולו עסק במשמעות של השפה העברית בחברה הערבית לא כשפה לימודית בלבד, אלא ככלי לחיים.
ומהמחקר עלו תובנות עמוקות, שמציבות בפנינו מראה אמיתית:
🔹 צעירים מהחברה הערבית לומדים עברית שנים אבל יוצאים בלי יכולת להשתמש בה באמת
🔹 יש פער גדול בין ידע תיאורטי לבין ביטחון בדיבור, בהבעה ובשיח יומיומי
🔹 השפה הופכת לחסם, לא רק בלימודים, אלא גם בהשתלבות חברתית, מקצועית ואישית
🔹 סטודנטים מתקשים להביע את עצמם, להבין הרצאות, ולהרגיש שייכים
🔹 מבחן יע"ל לא באמת מודד את מה שצריך הוא בודק ידע, אבל לא יכולת אמיתית להשתלב
🔹 קיימים פערים מגדריים, נשים נחשפות פחות לשפה ולכן מתקשות יותר
🔹 לצד כל זה, יש רצון אדיר ללמוד, להתפתח ולהצליח
והתובנה הכי חזקה שלקחתי איתי:
בשבילי, כנס זה היווה חיזוק עמוק לגישה שאני מאמצת בעבודתי החינוכית:
▪ הוראה המבוססת על תרגול ותקשורת אמיתית, ולא רק על שינון
▪ בניית ביטחון עצמי לפני צבירת ידע
▪ הכנת הסטודנטים להתמודדות עם המציאות, ולא רק למעבר מבחנים
אבל כאן בדיוק מגיע התפקיד שלנו.
אני לא יכולה להישאר אדישה כשאני שומעת שצעיר או צעירה מרגישים שהם “לא מספיק טובים” רק בגלל שפה.
אני לא יכולה לקבל מציאות שבה שפה, שאמורה לחבר הופכת למחסום.
ולכן, עבורי, זה לא עוד כנס.
זו נקודת חיזוק לדרך שאני מובילה כבר שנים:
✔ ללמד שפה דרך חיים, לא רק דרך ספרים
✔ לבנות ביטחון, לא רק ידע
✔ לייצר חוויות אמיתיות של תקשורת
✔ להכין את הסטודנטים לעולם האמיתי — לא רק למבחן
אני גאה להיות במקום שבו אנחנו לא מחכים לשינוי אנחנו יוצרים אותו.
אני גאה להיות חלק מהשיח הזה, לא רק כמשתתפת אלא כמובילה.
כי בסוף …….
כשנותנים לאדם שפה, נותנים לו קול.
וכשיש לו קול יש לו מקום.
ואני כאן כדי לוודא שלכל סטודנט וסטודנטית יהיה גם קול… וגם מקום.
