23/09/2023
រឿង:ផ្កាយរះប្រណាំងពពក
ភាគទី 2
(ក្រុមហ៊ុនYSX...)
បន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរអស់រយៈពេល20នាទីពីភូមិគ្រឹះមកក្រុមហ៊ុនវាមិនបានចំណាយពេលច្រើនប៉ុន្មានទេសម្រាប់នាយកម្លោះ ពេលមកដល់សានស៊ីងក៏ជិះម៉ូតូសំដៅទៅរកចំណតរថយន្តដើម្បីទុកដាក់ម៉ូតូរបស់ខ្លួនរួចរាល់ក៏ប្រញាប់ឡើងជណ្ដើរយន្តទៅជាន់លើព្រោះខ្វះតែ10នាទីទៀតដល់ម៉ោងត្រូវចូលទៅជួបនឹងណែនាំខ្លួនឱ្យប្រធានគ្រប់គ្រង់ផ្នែកស្គាល់ហើយ
"សួស្ដី!"
"ចា៎សួស្ដ! "
"តើលោកមកទីនេះមានការអ្វីដែរ?!"
"បាទ,ខ្ញុំគឺជាបុគ្គលិកដែលត្រូវមកហាត់ការ!"
"តើលោកជាបុគ្គលិកហាត់ការនៅផ្នែកណាដែរ?"
"គឺខ្ញុំមិនទាន់ដឹងទេ,ព្រោះពូម៉េងគាត់ជាអ្នកនាំទៅ។
តើពូម៉េងនៅជាន់ណាដែរបាទ?"
"ចា៎ជាន់ទី20! អេ,លោកចង់ទៅណាហ្នឹង?"
"គឺខ្ញុំឡើងទៅជួបគាត់។"
"មិនបានទេលោក!"
"ហេតុអ្វី?"
"ទីនោះហាមមិនឱ្យមានអ្នកណាឡើងទៅទេបើមិនចាំបាច់"
"ហុឹម...?" នាយកម្លោះលើកចិញ្ចើមឆ្ងល់មិចបានត្រូវហាមមិនឱ្យឡើងទៅលើ ?
"ចឹងតើខ្ញុំអាចជួបពូម៉េងបានយ៉ាងមិច?"
ក្រោយឈរសម្លឹងមើលមុខបុគ្គលិកផ្នែកទទួលភ្ញៀវរួចគេក៏យល់ទើបសួរបកទៅនាងវិញថាតើគេធ្វើបែបណាទើបគេអាចជួបលោកពូបាន?
"អញ្ចឹងនាងខ្ញុំ សូមសួរថាតើលោកត្រូវជាអ្វីនឹងលោកលេខាម៉េងដែរចា៎?!"
"បាទខ្ញុំជាក្មួយរបស់គាត់។" ក្រោយឮសានសុីងនិយាយបែបនេះហើយបុគ្គលិកផ្នែកទទួលភ្ញៀវឈរសម្លឹងមើលគេបន្តិចទើបតបទៅគេវិញ។
"ចា៎សូមលោករង់ចាំបន្តិចនាងខ្ញុំនឹងខលហៅគាត់ឱ្យចុះមករកលោក!"
"ខ្ញុំថាខ្ញុំឡើងទៅរកគាត់ដោយខ្លួនឯងក៏បាន"
"មិនបានទេលោក!" បុគ្គលិកស្រីផ្នែកទទួលភ្ងៀវនិយាយឃាត់ព្រោះទីនោះក្រៅពីលោកអគ្គនាយកនឹងលេខាម៉េងអ្នកណាក៏ចូលមិនបានដែរ។
"បានចឹង...ខលហៅគាត់ឱ្យខ្ញុំបន្តិចមក!"
"ចា៎សូមរង់ចាំបន្តិចលោក!"
"បាទ!"
សានសុីងឃើញថាបុគ្គលិកស្រីផ្នែកទទួលភ្ញៀវឃាត់គេមិនដាច់បែបនេះទើបគេប្ដូរចិត្តដើម្បីកុំឱ្យនាងពិបាក។
"សុំទោសលោកតើលោកមានឈ្មោះអ្វីដែរ?"
"បាទខ្ញុំឈ្មោះគឹមម៉េង លី!"
"....."
នាយសង្ហានិយាយប្រាប់ឈ្មោះខ្លួនដោយស្នាមញញឹមទៅកាន់បុគ្គលិកស្រីនោះ ធ្វើឱ្យនាងទៅជាភាំងព្រោះស្នាមញញឹមរបស់គេ វាជាស្នាមញញឹមដែលមានខួចតិចៗអមជាមួយនាំឱ្យប្រុសកម្លោះមើលទៅកាន់តែសង្ហាដូចទេវបុត្រដើរដីចឹង។
"អ្នកនាងៗៗ" សានសុីងហៅបុគ្គលិកស្រីនោះព្រមទាំងយកដៃក្រវីទៅមកពីមុខនាងជាការដាស់ស្មារតីមកវិញ
"អក,អា..ចា៎ៗ"
"អ្នកនាងមិនអីទេហេស៎?"
"ចា៎មិនអីទេ នាងខ្ញុំនឹងខលទៅលោកលេខាម៉េងឥឡូវនេះសូមរង់ចាំបន្តិចណា។"
"បាទ!" បន្ទាប់ពីមានស្មារតីមកវិញបុគ្គលិកស្រីនោះក៏ខលចេញទៅ។
"ចា៎ៗ ចាំនាងខ្ញុំប្រាប់គាត់ឱ្យឡើងទៅលើ ចា៎ជំរាបលាលោកលេខាម៉េង"
"លោក..."
"បាទ!"
"លោកលេខាម៉េងប្រាប់ឱ្យលោកឡើងទៅលើ!"
"បាទ!"
"លោកឡើងតាមជណ្ដើរយន្តនោះទៅជាន់ទី20លោកនឹងឃើញមានបន្ទប់ពីរមួយជាបន្ទប់ប្រជុំមួយទៀតគឺជាបន្ទប់លោកអគ្គនាយកធំលោកលេខាម៉េងគឺនៅពីមុខបន្ទប់នោះតែម្ដងចា៎។"
"បាទអរគុណច្រើនណាស់"
ក្រោយស្ដាប់ការណែនាំរបស់បុគ្គលិកស្រីផ្នែកទទួលភ្ញៀវរួចនាយកម្លោះក៏ដើរមកចុចជណ្ដើរយន្តឡើងទៅជាន់លើតែម្ដង៕
តឹង....
ជណ្ដើរយន្តបានមកឈប់នៅជាន់ទី20ដែលជាជាន់លើគេបង្អស់ហើយក៏ជាការិយាល័យរបស់អគ្គនាយកធំផងដែរ។នាយកម្លោះដើរមកដល់មុខ office របស់ឪពុកក៏ដើរចូលទៅសួរនាំលេខាម៉េងដែលអង្គុយនៅខាងមុខនោះនឹងណែនាំខ្លួន។
"សួស្ដីពូម៉េង! ខ្ញុំគឺជាបុគ្គលិកហាត់ការ"សានសុីនិយាយទាំងញញឹមទៅកាន់លេខាម៉េង
"អូ,សួស្ដីអ្នកប្រុស! ខានជួបគ្នាតែ7ឆ្នាំសោះអ្នកប្រុសសង្ហាជាងមុនឆ្ងាយណាស់ខ្ញុំមើលសឹងតែមិនស្គាល់។"
"នេះពូបញ្ជូរខ្ញុំពេកហើយ! "
"ខ្ញុំមិនបានបញ្ជូរអ្នកប្រុសនោះទេតែនិយាយការពិត! អ្នកប្រុសពិតជាសង្ហាជាងមុនពិតមែន។ និយាយចឹងតើប៉ុន្មានឆ្នាំនេះអ្នកប្រុសសុខសប្បាយទេ ទៅរៀនទីនោះយ៉ាងមិចដែរ?"
"មុនដំបូងមិនសូវជាសុខទេ,ព្រោះមានពួកក្រុមម៉ាហ្វៀរច្រើនណាស់ដែលទៅស្វែងយល់នឹងរៀនពីទីផ្សារងងឹតនៅទីនោះ! តែឆ្នាំបន្ទាប់ក៏សប្បាយព្រោះខ្ញុំមានបងប្អូនយល់ចិត្តថ្លើមចាំការពារ។" នាយកម្លោះនិយាយបណ្ដើរញញឹមបណ្ដើរពេលគិតដល់បងប្អូនយល់ចិត្តថ្លើមម្នាក់នោះ។ ហើយក៏មិនបាច់ឆ្ងល់ដែរថាហេតុអ្វីបានជាគេស្គាល់នឹងស្និតស្នាលជាមួយលេខារបស់ឪពុកព្រោះមុនពេលគេទៅរៀនដើម្បីបញ្ចប់ការសិក្សាគេនឹងលេខាឪពុកជួបគ្នាញឹកញាប់ ព្រោះលេខាម៉ែងគឺជាជំនិតរបស់ឪពុកខ្លួននេះឯង គេស្រលាញ់នឹងគោរពគាត់ដូចជាឪពុកម្នាក់ទៀតចឹងទើបសុំឱ្យគាត់ដាក់ឈ្មោះមួយឱ្យស្រួលយកមកប្រើដើម្បីលាក់បាំងអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួន ហើយវាគឺជាឈ្មោះដែលគេប្រាប់ទៅកាន់បុគ្គលិកស្រីផ្នែកទទួលភ្ញៀវមុននេះដូចគ្នា។
"ប៉ានៅខាងក្នុងមែនទេពូ?"
"បាទអ្នកប្រុស!"
"ចឹងខ្ញុំចូលទៅជួបប៉ាតិចសិន"
"បាទ!"
តុកៗ
"ចូលមក!"
ក្រាក....
បន្ទាប់ពីទទួលបានការអនុញ្ញាតពីឪពុកហើយអ្នកកម្លោះក៏រុញទ្វារចូលទៅឃើញអ្នកជាឪពុកអង្គុយមើលឯកសារមិនដកភ្នែកទៅណាសោះ។
"រវល់ខ្លាំងមែនទេប៉ា?"
"អូ ជាសុីងទេហេស៎?!"
"បាទប៉ាគឺខ្ញុំ"
"អឹម...អង្គុយចុះសិនមកកូន!"
"បាទប៉ា"
"កូនគិតហើយនៅថាចង់ចូលទៅហាត់ការនៅផ្នែកណា?"
"អឺក...នៅក្នុងក្រុមហ៊ុនមានផ្នែកណាទំនេរមិនទាន់មានអ្នកធ្វើហើយរវល់ខ្លាំងទេប៉ា?"
"គឺ..មានមួយដែរ។"
"ផ្នែកអីប៉ា?!"
"ជំនួយការអ្នកគ្រប់គ្រង់ផ្នែកសម្លៀកបំពាក់ គ្រឿងផាត់មុខ នឹងមើលការខុសត្រូវក្នុងកន្លែងតែងខ្លួនរបស់តួសម្ដែង។"
"នេះប៉ាមិនមែនមានគំនិតដូចជាម៉ាក់ទេមែនទេ?!"
"មិនមែនទេ!"
"ចឹងគឺ..."
"មកពីផ្នែកនេះរវល់ច្រើនហើយនាងរ៉ាប់រងម្នាក់ឯងពេកដូច្នេះហើយទើបប៉ាចង់ឱ្យកូនទៅជួយនាងខ្លះ។"
"អឹម ខ្ញុំយល់ហើយប៉ាចឹងខ្ញុំគួរតែទៅជួបនាងបន្តិចហើយព្រោះប៉ានឹងម៉ាក់ដូចជាសរសើរថានាងជាក្មេងឧស្សាហ៍ណាស់។"
"ហុឹស,ពេលទៅដល់កូននឹងដឹងថាប៉ានិងម៉ាក់និយាយមិនខុសទេ"
"បាទចឹងខ្ញុំសុំទៅសិនហើយ"
"អឹមទៅចុះ"
អ្នកជាឪពុកក៏អស់សំណើចនឹងកូនប្រុសដែលគ្រាន់តែឮគាត់និយាយពីអ្នកគ្រប់គ្រង់ផ្នែកសម្លៀកបំពាក់នឹងកន្លែងផាត់មុខរួចគេក៏ចង់ទៅស្គាល់នាងភ្លាម។ ក្រោយចេញមកពីបន្ទប់របស់ឪពុកវិញសានសុីងនឹងលេខាម៉េងក៏នាំគ្នាចុះទៅជាន់ក្រោមដើម្បីណែនាំដល់បុគ្គលិកផ្សេងទៀតក្នុងផ្នែកសម្លៀកបំពាក់នឹងគ្រឿងផាត់មុខហើយក៏នាំទៅជួបអ្នកគ្រប់គ្រង់ផ្នែកនៅនេះដូចគ្នា។
នៅផ្នែករៀបចំសម្លៀកបំពាក់នឹងគ្រឿងផាត់មុខ...
"នែឯងថ្ងៃនេះមានបុគ្គលិកហាត់ការឮថាគេសង្ហាខ្លាំងណាស់"
"មែនហើយខ្ញុំក៏ឮថាគេនឹងចូលមកផ្នែកពួកយើង"
"នឹងហើយឮថាគេគឺជាក្មួយប្រុសរបស់លោកលេខាម៉េងទៀតផង"
"មែនឬ?!"
"មែនហើយ!"
"ហើយខ្ញុំក៏ឮទៀតថាថ្ងៃនេះគេបានឡើងទៅជាន់លើទៀតផង។"
"ស្លាប់ហើយជាន់លើក្រៅពីប្រធានផ្នែកដែលត្រូវឡើងទៅរាយការណ៍គ្មានអ្នកណាអាចឡើងទៅបានទេ"
"ត្រឹមជាអ្នកមកហាត់ការសោះមិចក៏អាចឡើងទៅបានទាំងមិនទាន់ធ្វើការបានមួយថ្ងៃផងនឹង"
"ពួកនាងគ្មានការងារធ្វើទេឬយ៉ាងមិច? បានមានពេលមកផ្ដុំគ្នានិយាយដើមគេបែបនេះ?" ពួកអ្នកដែលកំពុងតែនិយាយគ្នាអម្បាញ់មិញនេះក៏ទៅជាគាំងស្លេកមុខអស់ក្រោយឮសម្លេងរបស់មនុស្សម្នាក់និយាយបន្លឺឡើងមក។
"បងស្រីវត្តី!" ពួកនាងបែរទៅរកម្ចាស់សំឡេងមុននេះ វង់ចាន់វត្តីស្រីក្រមុំមានវ័យ25ឆ្នាំរូបឆោមស្រស់ស្អាតមិនចាញ់តារាលំដាប់ជាតិប៉ុន្មានទេ នាងមានងារជាអ្នកគ្រប់គ្រង់កន្លែង សម្លៀកបំពាក់ នឹងកន្លែងរក្សារទុកគ្រឿង makeup ក្នុងក្រុមហ៊ុន YSX នេះ។
"មែនហើយគឺខ្ញុំ! យ៉ាងមិច?" នាងក្រមុំសួរព្រមទាំងសម្លឹងមើលទៅពួកនាងធ្វើឱ្យពួកនាងអោនមុខចុះគ្រប់គ្នា។
"គ្ម គ្មានអីទេបងហេសហេស" ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកនាងឆ្លើយតបព្រមទាំងសើចហេសៗហើយក៏ត្រូវអោនមុខចុះម្ដងទៀតពេលឮនាងក្រមុំស្ដីឱ្យ។
"ខ្ញុំប្រាប់ប៉ុន្មានដងហើយថាម៉ោងធ្វើការហាមនិយាយដើមគេពួកនាងមិនចាំទេហេស? ហាស៎?!"
"ច ចាំ...." ពួកនាងឆ្លើយតែមិនហ៊ានងើបមុខមកមើលម្ចាស់សំនួរឡើយព្រោះខ្លាច។
"ចាំតែនាំគ្នាធ្វើ?!"
"ពួកខ្ញុំសុំទោសបងស្រី!"
"ហេុីយ....បានហើយឆាប់នាំគ្នាធ្វើការទៅខ្ញុំសុំទៅមើលខាងផ្នែកអ្នករៀបគ្រឿងផាត់មុខសិនមិនដឹងថាថ្ងៃនេះមកគ្រប់គ្នាឬអត់ទេ ជាពិសេសអាឡេងមិនដឹងថាអាចមកបានឬអត់។"
"ចា៎បងវត្តី!" ពួកនាងឆ្លើយតបរួចក៏ប្រញាប់នាំគ្នាទៅធ្វើការរៀងៗខ្លួន។ និយាយរួចនាងក្រមុំក៏ដើរចេញនឹងសម្ដៅទៅបន្ទប់រក្សាទុកគ្រឿង makeup ដើម្បីឱ្យដឹងថាបុគ្គលិកផ្នែកនោះមកគ្រប់គ្នាហើយឬនៅ?! បើមកមិនគ្រប់នឹងអាល់បានរៀបចំឱ្យគ្រប់ជៀសវាងមានបញ្ហានូវពេលផាត់មុខខ្វះមនុស្ស។
"អាលីន! "
"ចា៎បងវត្តី?!"
"ថ្ងៃនេះអាឡេងមកទេ?" នាងក្រមុំសួរទៅកាន់បុគ្គលិកស្រីដែលកំពុងតែរៀបគ្រឿង Makeup ដាក់កាបូប។
"អាឡេងមែនទេបងវត្តី?!"
"មែនហើយ!"
"អូ...នាងផ្ដាំមកថាមិនបានមកទេថ្ងៃនេះសុំច្បាប់មួយថ្ងៃបង។"
"អឹម...បានហើយធ្វើការបន្តចុះបើមានបញ្ហាហៅខ្ញុំណា!"
"ចា៎បងវត្តី" បន្ទាប់ពីសួររកបុគ្គលិកក្រោមបង្គាប់ម្នាក់ទៀតរួចវត្តីក៏ដើរចេញមកវិញទាំងកំពុងតែគិតនៅក្នងចិត្ត។
"(អាឡេងអាចដោះស្រាយបានឬអត់? តើខ្ញុំគួរតែខលទៅសួរនាងដែរទេថាយ៉ាងមិចទៅហើយ?!)"
ត្បិតថានាងកាចនឹងតឹងរឹងតែនាងក៏បារម្ភពីបុគ្គលិកដែលមានបញ្ហាដូចគ្នាមិនថាអ្នកណាទេឱ្យតែនៅក្រុមជាមួយនាងមានបញ្ហានាងនឹងជួយពួកគេតាមសមត្ថិភាពដែលខ្លួនមាន។
"អាត្តីៗ!" កំពុងតែគិតសុខៗក៏មានអ្នកហៅនាងពីក្រោយខ្នងធ្វើឱ្យនាងក្រមុំរៀងភ្ញាក់បន្តិចហើយក៏ងាកទៅមើលម្ចាស់សំឡេងនោះភ្លេត។
"ពូម៉េង!" វត្តីតបទៅគាត់ព្រមទាំងញញឹមស្រស់ដាក់លោកពូដែលទើបតែដើរចូលមកហើយក៏ហៅនាងនោះឯង។
"អារម្មណ៍រវល់តែអណ្ដែតទៅដល់ណាទើបមិនឮពូហៅបែបនេះ?!"
"គ្មានទេពូ! តើពូហៅខ្ញុំមានការអ្វីមែនទេ?"
"គឺមានពូបាននាំបុគ្គលិកហាត់ការឱ្យមកធ្វើជាជំនួយការរបស់ឯងជួយមើលជួយប្រាប់គ្នាផងណា។"
"ចា៎ពូ!ចុះ...គេនៅឯណាពូ?" ក្រោយឮលោកពូប្រាប់នាងហើយនាងក៏ងាកឆ្វេងស្ដាំរកមើលមនុស្សដែលលោកពូម៉េងបាននិយាយនោះតែមិនឃើញ។
"គេទៅបន្ទប់ទឹក! អរ,នោះមកដល់ល្មម។" គាត់និយាយព្រមទាំងសម្លឹងមើលទៅក្រោយខ្នងរបស់នាងក្រមុំហើយវត្តីក៏ងាកទៅតាមរួចក៏ទៅជាភ្ញាក់ផ្អើលព្រោះមនុស្សដែលនាងឃើញនោះគឺ...
សុំទោសចំពោះកំហុសឆ្គងក្នុងការសរសេរសូមអានដោយរីករាយ
😘😘
