06/10/2026
Geïncarneerd?
Heel vroeger heb ik karakterstructuren bestudeerd en daar via oefeningen ervaringen mee opgedaan. Het gevoel bij die leer was voor mij nogal fractaal: zo ben je als je een psychopathische of schizoïde karakterstructuur hebt. Aan de andere kant is het natuurlijk een poging om mensen beter te doorgronden en te begrijpen, met uiteindelijk de bedoeling hen empathischer te kunnen benaderen.
Met het Nieuwe Familieopstellen is mijn beeld van het mens zijn zoveel ruimer geworden. Het unieke verhaal van elke ziel heeft zoveel bewegingen, zoveel kleuren. Daarbij horen ook mensen die niet werkelijk zijn geïncarneerd. Zij dragen een diep gemis in zich. Ze hebben heimwee naar het heilige, naar de bron waaruit ze gekomen zijn. In het Engels noemt men dat divine homesickness.
Het kan ook betrekking hebben op het verlies van een tweeling of meerling, die gezocht wordt en waardoor iemand zelf nooit volledig is aangekomen.
De ervaring van niet verbonden te zijn met de bron, met de tweeling, of met het heilige van het samenkomen van het mannelijke en vrouwelijke tijdens de conceptie, maakt de verbinding met de aarde en het aardse bestaan moeilijk. De onrustige, verlangende ziel is ook niet helemaal aanwezig in het eigen lichaam. Alsof de ziel niet helemaal geïncarneerd is.
Wie dit gevoel van melancholie en verdriet naar het ongrijpbare herkent, kan ontdekken dat daarin ook een beweging besloten ligt: naar meer belichaming, naar werkelijk aanwezig zijn op aarde en in het lichaam, en naar een echte verbinding met datgene wat in de ziel ontbreekt.
Wil je er meer over ervaren, sluit gerust aan bij een van onze evenementen.