14/07/2026
Stop de heksenjacht op succes: erfbelasting is straf op prestatie
De roep om nog hogere erfbelastingen zwelt aan. Het heilige toverwoord van deze tijd is “onevenredig voordeel”. Wie een vermogen opbouwt en dat aan zijn kinderen wil nalaten, zou de samenleving tekortdoen. Dit is geen rechtvaardigheid. Dit is een ideologisch gedreven aanval op eigendom, familie en economische dynamiek.
De maatschappelijke bijdrage is ruimschoots geleverd Mensen die een groot vermogen nalaten, hebben hun bijdrage aan de samenleving al dubbel en dwars geleverd. Zij betalen jarenlang forse belastingen, maar leveren vooral iets veel belangrijkers: zij creëren banen, ontwikkelen innovaties, openen markten en tillen hele sectoren naar een hoger niveau. Ondernemers en visionairs nemen de risico’s die anderen niet durven en zorgen voor economische groei waar iedereen van profiteert – werknemers, de schatkist en toekomstige generaties.
Zonder hen geen productiviteitsgroei en minder welvaart voor allen. Hun succes is het resultaat van decennia hard werken, doorzetten en risico nemen. Dat succes bij overlijden nog eens extra zwaar belasten, is geen rechtvaardigheid, maar dubbele belasting én een straf op prestatie.
Niemand bepaalt wat ‘te veel’ is Niemand – geen politicus, geen ambtenaar en geen activist – heeft het recht te bepalen hoeveel een ouder aan zijn eigen kinderen mag nalaten. Dit is een fundamentele inbreuk op het ouderlijk gezag en het individuele eigendomsrecht.
Waarom mag een topsporter zijn gouden medaille, roem en prijzengeld volledig houden, terwijl de ondernemer die een bedrijf opbouwt dat niet mag? Succes in sport wordt gevierd, succes in het economische leven wordt verdacht gemaakt.
Onevenredig voordeel: een glijdende schaal zonder einde Het argument van “onevenredig voordeel” kent geen grenzen. Koopt een gezin vijf kaartjes voor de Efteling terwijl een ander dat niet kan? Onevenredig plezier. Geeft een ouder extra bijles of een mooie vakantie? Voordeel. Draagt iemand een opgebouwd bedrijf over aan zijn kinderen? Nog erger.
Met deze logica wordt elke vorm van ouderlijke liefde en investering verdacht. Het logische eindpunt is een grijze, staatgestuurde gelijkheid waarin niemand meer boven het gemiddelde uit mag stijgen.
Nivellering creëert afhankelijkheid, geen gelijkheid Hoge erfbelastingen en een uitgebreid stelsel van toeslagen maken mensen niet gelijkwaardiger, maar afhankelijker. Werken wordt een vies woord, terwijl “genieten” heilig is. Econoom Daniel Waldenström laat in Richer and More Equal overtuigend zien dat de wereld historisch gezien nog nooit zo gelijk is geweest – dankzij economische dynamiek en innovatie, niet dankzij extreme herverdeling.
Laat ouders vrij beslissen wat zij nalaten. Beloon in plaats van bestraf succes. Erken dat juist de mensen die veel opbouwen, de motor van onze samenleving zijn.
Een kind dat een erfenis ontvangt, profiteert niet van een “onevenredig overheidsvoordeel”, maar van de liefde, offers en prestaties van zijn ouders. Dat is geen onrecht. Dat is de natuurlijkste zaak van de wereld.
