10/04/2017
Waardevolle tip voor jonge kinderen die voor hun zieke of beperkte ouders zorgen : zoek contact met andere jonge mantelzorgers! Die begrijpen jouw situatie en kunnen een steun voor je zijn.
JONGE MANTELZORGER: KRISTIEN ELEVELD (23)
Kristien: “Ik ben altijd in conflict met mezelf. Mijn ouders lijden al genoeg. Daarom wil ik ze ontlasten. En dus lijd ik zélf, want het is te zwaar.”
Kristien Eleveld is opgegroeid met zieke ouders. Ze weet niet beter dan dat ze voor haar ouders zorgt. Dag en nacht.
Kristien: “Mijn moeder heeft al veertig jaar MS. En mijn vader heeft bij zijn geboorte zuurstoftekort gehad, waardoor hij lichtverstandelijk beperkt is.”
EEN JEUGD ZONDER PUBERTIJD
“Toen ik in groep drie zat, werd ik door mijn moeder naar school gebracht. Tijdens het lopen, moest ik haar altijd ondersteunen. En in haar andere hand had ze een kruk. Ik zag dat andere kinderen hun moeder niet hoefden te helpen met lopen. Vanaf toen ben ik me steeds meer gaan beseffen dat mijn thuissituatie uitzonderlijk was.
Aan puberen ben ik nooit toegekomen, omdat mijn energie werd opgeslokt door mantelzorgtaken. Ik ben enig kind en stond er alleen voor. Een broer of zusje heb ik dan ook heel erg gemist.
Door de MS is mijn moeder cognitief flink achteruit gegaan. En ze heeft veel stemmingswisselingen. Als ik uit school kwam, was ik altijd op mijn hoede hoe mijn moeder eraan toe was.
En als ik op mijn kamer huiswerk maakte, was ik nóg alert of alles beneden wel goed ging. Dan was mama bijvoorbeeld aan het koken en luisterde ik of ze geen pannen uit haar handen liet vallen.”
IN CONFLICT MET JEZELF
“Ik ben eigenlijk voortdurend in conflict met mezelf. Mijn ouders lijden al genoeg. Daarom neem ik zoveel mogelijk taken op me om hun te ontlasten. En dus gaat het ten koste van mezelf, want het is te zwaar.”
UT HUIS GEPLAATST
Toen ik zeventien jaar was, trok ik het niet meer. Door een maatschappelijk werkster ben ik uit huis geplaatst. Dat vond ik vreselijk! Maar ik zag ook dat het niet goed met mij ging: school leed eronder en ik begon erg af te vallen.
Maar loslaten kon ik mijn ouders niet. In de weekenden was ik thuis en zat ik meteen weer in de zorg-rol. Ik voelde me enorm schuldig dat mijn vader doordeweeks de zorg voor mijn moeder alleen moest dragen.”
EEN WEEKEND PER JAAR ALS HOUVAST
“Eén weekend per jaar wordt er een kamp georganiseerd voor kinderen met ouders met MS. Sinds ik acht ben, ga ik hier al naar toe. Het hele weekend ben je met lotgenoten en krijg je meer informatie over MS.
Verder doe je alleen maar leuke dingen, zoals survivallen. Deze weekenden zijn mijn houvast. Ik kijk er altijd al maanden van tevoren naar uit. Het is tot vijfentwintig jaar. Ik mag dus nog twee keer…”
IN DE JEUGDZORG
“Pas toen ik op kamers in Zwolle ging, ben ik gaan stappen. Maar ook nu kan ik mijn ouders niet loslaten. Ik heb bijna dagelijks contact met ze over hoe het gaat. En als er iets speelt met een instantie dan probeer ik dat op te lossen.”
Kristien heeft SPH gestudeerd (Sociale Pedagogische Hulpverlening). Ze werkt en loopt stage in de gehandicaptenzorg en jeugdzorg. “Ik heb veel meegemaakt. En die ervaring wil ik inzetten om andere jonge mantelzorgers te helpen.”
TIP VOOR (JONGE) MANTELZORGERS
“Praat met lotgenoten. Want vooral als je jong bent, is er weinig aansluiting met leeftijdsgenoten die niet weten hoe het is om dag en nacht te mantelzorgen.
Hun problemen gaan bijvoorbeeld over make-up, kleding of vriendjes. Terwijl ik mijn moeder naar de wc help. Hun belevingswereld en problemen sluiten totaal niet aan bij mijn bezigheden. En dat kun je ze natuurlijk niet kwalijk nemen. Maar daarom heb ik juist zoveel gehad aan gesprekken met lotgenoten. Die snappen je.”
Tekst: Esmir van Wering
Foto: Anoniem, op verzoek van Kristien hebben we een andere foto geplaatst.
