26/09/2026
Lastig soms. Als je hoofd maar doorgaat en je van alles wil. En dan toch pauzes nemen. Even helemaal niks. Juist als er tig lijstjes liggen van things to do. Die website die nog geoptimaliseerd moet worden. De mails van geïnteresseerden die nog follow up behoeven nu ze nog ‘warm’ zijn. Die oven die echt een grondige beurt nodig heeft. En die thee date met mn lieve vriendin en de online meeting met mn team.
Klopt. Allemaal dingen die ik zou willen en kunnen doen. Hoewel… wil ik ze écht? En moeten ze ook allemáál? Nu?
Ik adem diep in. Pauzeer. Adem diep uit. Ik herhaal dat een keer of drie.
Ik pak mn wandelschoenen en loop de deur uit. Langzaam. Naar ‘mijn bos’. De zon schijnt zacht op mn wangen. Ik trek mn schoenen uit en sta met mn blote voeten op het mos. Eerst voel ik alles razen door mijn lijf. Mijn benen wegen 800kg per stuk. Mijn voeten. Waar zijn mijn voeten? Ik neem alle tijd om te scannen en duw mijn voetzolen op de Aarde.
Ik adem. Ik ben. Ik voel de yang zakken en de yin omhoog kruipen. Mn hartslag wordt langzamer en gaat van bonken naar een aanwezige, milde klop. Ik voel een traan opkomen en laat die biggelen zonder analyse. Mn schouders zakken, langzaam.
Na een tijdje draai ik wat met mn heupen en maak langzame, ruime cirkels met mn armen. Ja, ik ben er weer. In mijzelf. In mijn lijf. Langzaam slenter ik, met mn schoenen weer aan, naar ons huis terug.
Binnen zie ik mijn laptop staan. Ik kijk, sla ‘m zachtjes dicht, zet een kop thee en laat mij op de bank glijden. Turend naar buiten. Het grote grasveld voor me, de fruitbomen en het bruine schaap.
Zo zit ik de rest van de middag. In stilte. Het doet me voelbaar goed. Alles zakt, voegt.
Als einde vd dag mijn man thuiskomt en vraagt hoe mijn dag was, zeg ik: voedzaam. ‘Voedzaam? Wat heb je gedaan dan?’
Ik: ‘álles!’ Hij kijkt complimenterend.
Ja. In dat niksen zit álles. Ik heb gezorgd dat ik er weer ben, voor mijzelf. En van hieruit kan ik weer voelen wat er, om dit moment, toe doet.
Niks doen vraagt moed en vertrouwen. Moed om te voelen wat er te voelen valt, ook als dat onrust of iets anders is wat je liever niet voelt. En vertrouwen. Dat het ok is zoals het moet zijn.
Wat doe jij om op te laden?
En hoe voel je wanneer dat nodig is?
