21/09/2026
कहिलेकाहीँ आफैँलाई पनि थाहा हुँदैन, किन यति धेरै सोचिरहेछु भनेर। 😔
दसैँ आउन लाग्यो। घरबाट फोन आउँछ—“यसपालि त घर आइज है।”
मनले पनि घर जान खोज्छ। आमाको हातको खाना खान मन लाग्छ, बुबासँग बसेर कुरा गर्न मन लाग्छ। केही दिन भए पनि पढाइको तनावबाट टाढा हुन मन लाग्छ।
तर फेरि परीक्षा सम्झिन्छु।
तयारी हेर्छु।
अनि मनले भन्छ—अहिले घर गएर के गर्नु?
यता साथीहरूका कुरा सुन्दा पनि फरक लाग्छ। कोही जागिरको खुसीमा छन्, कोही दसैँमा कहाँ जाने भनेर सोच्दैछन्। उनीहरूको खुसी देख्दा मलाई पनि खुसी लाग्छ। तर मनको एउटा कुनामा चाहिँ आफ्नै कुरा आउँछ—मैले चाहिँ कहिले यस्तो खुसी मनाउने होला?
घरमा भेटिएका मान्छेले सोध्छन्, “के गर्दैछौ अहिले?” “परीक्षा कस्तो हुँदैछ?” “अझै नाम निस्केको छैन?”
केही प्रश्नको जवाफ मुस्कुराएर दिन सकिन्छ।
तर भित्रको कुरा कसरी भनौँ?
मैले पनि धेरैपटक सोचेको छु—अब त केही हुनुपर्छ।
कहिलेकाहीँ आफूले मेहनत कम गरेजस्तो लाग्छ। फेरि सम्झिन्छु, मैले पनि राति अबेरसम्म पढेकै छु, बिहान उठेर किताब खोलेकै छु, नतिजा आउँदा डराउँदै आफ्नो नाम खोजेकै छु।
तर अहिलेसम्म त्यो दिन आएको छैन।
सबैभन्दा नराम्रो चाहिँ अरूको सफलताले आफूलाई सानो महसुस गराउँदा रहेछ। साथी सफल भएकोमा नराम्रो लाग्दैन, बरु गर्व लाग्छ। तर उसको सफलता देखेपछि आफ्नो अधुरो सपना झन् सम्झना आउँछ।
आमाबुबाले पनि मेरो लागि धेरै आशा राख्नुभएको छ। उहाँहरूले कहिल्यै दबाब दिनुभएको छैन। बरु “बिस्तारै गर, राम्रोसँग पढ” भन्नुहुन्छ।
तर कहिलेकाहीँ उहाँहरूको आवाज सुन्दा मनमा एउटा कुरा आउँछ— अब केही गरेर उहाँहरूलाई पनि खुसी बनाउनु छ।
आफ्नो खर्च आफैँ धान्न सक्ने बन्नु छ।
घर जाँदा हात खाली लिएर होइन, आफ्नो मेहनतको सानो खुसी लिएर जानु छ।
सायद यही सोचले फेरि पढ्न बसाउँछ।
आज पनि सबै कुरा मिलेको छैन।
कहिले मन लाग्दैन, कहिले आत्मविश्वास घट्छ, कहिले “मबाट होला र?” भन्ने पनि लाग्छ।
तर फेरि एउटा कुरा सम्झिन्छु—
अहिले हार मानेँ भने अहिलेसम्म गरेको सबै मेहनतको अर्थ के रहला?
त्यसैले फेरि किताब खोल्छु।
सायद यसपालि पनि नतिजा मेरो पक्षमा नआउला। तर प्रयास नगरी बस्नचाहिँ सक्दिनँ।
मलाई ठूलो कुरा चाहिएको छैन।
एकदिन घरमा फोन गरेर आमालाई यति मात्र भन्न सकूँ—
“आमा, मेरो नाम निस्कियो।”
त्यो दिनका लागि अहिलेका यी दुःख, थकान र एक्लोपन सहन सकिन्छ।
अहिले अरूको पालो होला।
मेरो पालो पनि कुनै दिन आउला।
त्यतिन्जेल, चुपचाप आफ्नो काम गरौँ।
पढौँ, गल्ती सच्याऔँ, फेरि प्रयास गरौँ।
किनकि सपना अझै मरेको छैन।
त्यसैले म पनि हार मानेको छैन।