01/06/2026
Bakit Madalas Bakla ang Class President?
May kakaibang batas ang classroom politics sa Pilipinas: dapat bakla.
Kapag eleksyon na ng homeroom officers, may mataas na posibilidad na ang pinakamaingay sa nominasyon, pinakamahusay magsalita sa harap, pinakakilala ng students at faculty, at may pinakamalaking tyansang manalo bilang class president ay isang bakla.
Wala ito sa student handbook o sa school policy. Parang unwritten law ng student politics.
At sa unang tingin, madaling gawing biro ito. Maraming memes, punchline, at casual na obserbasyon tungkol dito: โKapag may bakla sa klase, tapos na ang laban."
Pero bakit nga ba madalas bakla ang class president?
Sa pulitika, importante ang visibility. Ayon sa political sociologist si Pierre Bourdieu, may tinatawag na social capitalโang kakayahang bumuo ng koneksyon, impluwensiya, at tiwala mula sa komunidad. Sa loob ng classroom, ito ang tunay na puhunan sa eleksyon at dito kadalasan malakas ang baklang estudyante. Sila madalas ang honor students, malapit sa mga athletes, kasundo ng teachers, at may sariling โdiplomatic relationsโ sa bawat section. Kaya nilang gumalaw sa ibaโt ibang social groups dahil matagal na silang sinanay na ibagay ang sarili sa lipunang hindi komportable sa kanilang presensya. Sa madaling salita, mahusay silang magbasa ng tao. At iyon ang pundasyon ng pulitika.
Habang ang ibang estudyante ay natututong magsalita para makakuha ng boto, maraming batang bakla ang matagal nang nagsasalita para ipagtanggol ang kanilang pag-iral. Habang ang iba ay natututong maging charismatic para sa pangangampanya, marami sa kanila ang lumaking kailangang gawing depensa ang humor, confidence, at wit laban sa diskriminasyon.
Sa kontekstong Pilipino, madalas ding may implicit na pressure na ang pagiging โbaklaโ ay kailangang samahan ng pagiging exceptionally talented, funny, resilient, o academically excellent para lamang makuha ang parehong respeto na kusa namang ibinibigay sa iba. Para bang hindi sapat ang simpleng pag-iral; kailangan laging may pagpapatunay ng halaga. Ang ganitong ekspektasyon ay produkto ng matagal nang stereotypes at double standards laban sa q***r individuals kung saan ang pagtanggap ay kadalasang conditional at nakabatay sa kung gaano sila kapaki-pakinabang, kahusay, o ka-entertaining sa mata ng madla.
Ang classroom, sa ganitong pananaw, ay miniature version ng lipunan. At sa arena ng performance politics, kadalasang lamang ang mga taong sanay nang makita, husgahan, at obserbahan ng publiko.
Ngunit may mas malalim pang dimensyon dito: ang relasyon ng q***r identity at representation.
Sa kasaysayan ng Pilipinas, maraming LGBTQIA+ individuals ang naging visible sa cultural spaces ngunit hindi palaging tinatanggap sa formal politics. Tinolerate bilang entertainer, stylist, comedian, o โmasayahing kaibiganโ sa mga pelikula pero hindi laging kinikilalang kamay na kayang hawakan ang pormal na pamumuno sa komunidad. Parang may invisible boundary kung hanggang saan lang pinapayagang umapak ang takong ni Markova.
Kaya mahalagang simbolo ang baklang class president.
Dahil sa maliit na paraan, binabasag nito ang tradisyonal na imahe ng lider na madalas inuugnay sa machismo, dominance, at masculine authority. Pinapakita nitong ang leadership ay maaari ring maging empathetic, emotionally intelligent, collaborative, at expressive. Ang baklang class president ay political statement na nagbabago ang konsepto ng kapangyarihan sa pulitika.
Ngunit may contradiction din dito.
Sa kabila ng visibility ng q***r students sa student leadership, marami pa rin ang nakararanas ng diskriminasyon kapag lumabas na sila sa mas malawak na lipunan. Madaling tanggapin ang baklang class president sa paaralan pero mas mahirap tanggapin ang baklang doktor, baklang g**o, baklang pulis, baklang abogado, o baklang lider. Dito lumalabas ang pinakamalungkot na katotohanan: ang lipunang pumapalakpak sa baklang marunong mamuno sa classroom ay siya ring lipunang madalas nagdududa kapag gusto na nitong mamuno sa tunay na mundo.
Kaya marahil hindi lamang nagkataon kung bakit madalas bakla ang class president. Hindi ito basta comic relief ng school life o quirky na tradition ng bawat section. Isa itong repleksyon ng kung paano natututong mabuhay at mamuno ang mga baklang Pilipino sa bansang matagal silang pinilit maging tahimik. Dahil ang liderato, para sa maraming bakla, ay hindi lamang tungkol sa posisyon; ito ay survival skill. Ang kakayahang gawing halakhak ang sariling sugat. Ang kakayahang pagdugtungin ang mga mundong hindi nagkakasundo kahit sila mismo ang madalas itulak sa gilid. Ang tapang na iparinig ang sariling tinig sa entabladong matagal silang pinilit patahimikin.
Sa bawat baklang class president, may mga munting hakbang na nangyayari. Unti-unting nababasag ang lumang imahe na ang lider ay kailangang matigas, dominante, at lalaki. Napapalitan ito ng mas komplikado ngunit mas makataong anyo ng pamumunoโlideratong marunong makinig, makiramdam, makisama, at magmahal sa komunidad.
Hindi dahil sila ang pinakamalakas kundi dahil sa murang edad, natutunan na nilang maging matatag habang dala-dala ang bigat ng pagiging iba. Marahil โyan ang dahilan kung bakit ang class president ay madalas bakla.
๐พ๐๐ฅ๐ฉ๐๐ค๐ฃ ๐๐ฎ: JR S. Dumlao (4th Year Representative, ๐๐๐๐๐)
Founded in 1980, the ๐๐จ๐ฅ๐ข๐ญ๐ข๐๐๐ฅ ๐๐๐ข๐๐ง๐๐ ๐๐๐๐๐๐ฆ๐ข๐ ๐๐จ๐๐ข๐๐ญ๐ฒ (๐๐๐๐๐) is the ๐จ๐๐๐ข๐๐ข๐๐ฅ ๐๐จ-๐๐ฎ๐ซ๐ซ๐ข๐๐ฎ๐ฅ๐๐ซ ๐จ๐ซ๐ ๐๐ง๐ข๐ณ๐๐ญ๐ข๐จ๐ง for Political Science students at Saint Louis University, Baguio City.