28/02/2026
Sa pagtatapos ng mga araw na puno ng pagdiriwang ng damdamin, nananatiling tahimik ang isang presensiya—ang sarili. Habang ang mundo ay abala sa pag-aalay ng bulaklak, sa pag-ukit ng matatamis na salita, at sa pagbitbit ng pusong handang magsakripisyo, may isang tinig na madalas naiiwan sa gilid: ang boses ng sariling pag-iral.
Sa dami ng yakap na ibinibigay, kailan ko huling niyakap ang sariling pagod?
Sa dami ng oras na inilalagak para sa kapwa, kailan ko hinayaang huminto ang mundo para lamang ako’y huminga?
Sa dami ng pangakong binuo para sa iba, kailan ako nangakong hindi ko iiwan ang aking sarili?
Sa pagtatapos ng buwan ng pag-ibig, pinili kong banggitin ang isang pangalang matagal ko nang ipinagpapaliban— 𝙖𝙠𝙤.
Ako ang ilog na minsang huminto sa pag-agos, hindi dahil naubos, kundi dahil kailangan kong maramdaman ang lalim ng sariling daloy.
Ako ang punong kusang nagpakawala ng dahon, hindi bilang tanda ng pagkalanta, kundi bilang paghahanda sa panibagong pag-usbong.
Ako ang buwan na pansamantalang nagtago sa ulap, hindi dahil takot sa dilim, kundi dahil kahit ang liwanag ay may karapatang magpahinga.
𝘼𝙠𝙤 𝙣𝙖𝙢𝙖𝙣 𝙢𝙪𝙣𝙖.
Sapagkat ang katahimikan ay hindi kawalan, kundi puwang para marinig ang sariling tinig.
At ang pagpili sa sarili ay hindi kasalanan, kundi pinagmumulan ng lakas na muli ring maibabahagi.
Hindi ito pagtalikod sa pag-ibig, kundi pag-uwi sa pinagmumulan nito. Sapagkat ang pagmamahal na walang pahinga ay unti-unting nauubos, at ang pagbibigay na walang pag-aaruga sa sarili ay nagiging bigat na nakabalot sa ngiti.
Paano ako magiging tahanan ng iba kung ako mismo’y wasak?
Paano ako mag-aalay ng liwanag kung ang sariling ilaw ay matagal nang nauupos?
At sa paglipas ng mga araw, habang ang mga rosas ay nalalanta at ang mga salita ng damdamin ay unti-unting humuhupa, may isang bagay na nananatili. Isang binhing matagal ko nang hawak, ngayon ko pa lamang itinanim—ang aking sarili. Hindi ako alay na kailangang ipasa, kundi ugat na kailangang palalimin. Hindi ako handog na kailangang ipamigay, kundi tahanang kailangang alagaan.
Ito ay hindi pagiging makasarili. Isa itong tahimik na rebolusyon. Isang pag-amin na napagod ka rin. Na may mga gabing ikaw ang umiiyak pero ikaw din ang nagpapalakas sa lahat. Na may mga pagkakataong gusto mong ikaw naman ang piliin.
Sa mundong paulit-ulit na nagtuturo sa ating magmahal nang todo, bihira tayong turuan kung paano magtira para sa sarili.
Kaya ngayon, bibigyan ko ang sarili ng mga regalong hindi nababalot ng laso.
𝘼𝙣𝙜 𝙖𝙠𝙞𝙣𝙜 𝙗𝙪𝙡𝙖𝙠𝙡𝙖𝙠 𝙖𝙮 𝙠𝙖𝙩𝙖𝙝𝙞𝙢𝙞𝙠𝙖𝙣.
𝘼𝙣𝙜 𝙖𝙠𝙞𝙣𝙜 𝙩𝙨𝙤𝙠𝙤𝙡𝙖𝙩𝙚 𝙖𝙮 𝙥𝙖𝙜𝙝𝙞𝙡𝙤𝙢.
𝘼𝙣𝙜 𝙖𝙠𝙞𝙣𝙜 𝙝𝙖𝙥𝙪𝙣𝙖𝙣 𝙖𝙮 𝙠𝙖𝙥𝙖𝙩𝙖𝙬𝙖𝙧𝙖𝙣—𝙥𝙖𝙧𝙖 𝙨𝙖 𝙢𝙜𝙖 𝙥𝙖𝙜𝙠𝙖𝙠𝙖𝙩𝙖𝙤𝙣𝙜 𝙥𝙞𝙣𝙞𝙡𝙞 𝙠𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙞𝙗𝙖 𝙗𝙖𝙜𝙤 𝙖𝙣𝙜 𝙨𝙖𝙧𝙞𝙡𝙞.
𝘼𝙩 𝙖𝙣𝙜 𝙖𝙠𝙞𝙣𝙜 𝙙𝙖𝙨𝙖𝙡 𝙖𝙮 𝙥𝙖𝙝𝙞𝙣𝙩𝙪𝙡𝙤𝙩: 𝙥𝙖𝙝𝙞𝙣𝙩𝙪𝙡𝙤𝙩 𝙣𝙖 𝙢𝙖𝙥𝙖𝙜𝙤𝙙, 𝙥𝙖𝙝𝙞𝙣𝙩𝙪𝙡𝙤𝙩 𝙣𝙖 𝙩𝙪𝙢𝙖𝙣𝙜𝙜𝙞, 𝙥𝙖𝙝𝙞𝙣𝙩𝙪𝙡𝙤𝙩 𝙣𝙖 𝙪𝙣𝙖𝙝𝙞𝙣 𝙖𝙣𝙜 𝙨𝙖𝙧𝙞𝙡𝙞.
At sa pagkakataong ito, sapat na ang piliin ang sarili.
𝘼𝙠𝙤 𝙉𝙖𝙢𝙖𝙣 𝙈𝙪𝙣𝙖.
