16/09/2026
๐๐๐๐ข ๐ ๐ข ๐ฆ๐๐๐๐๐๐ก๐ ๐ ๐๐๐๐๐ฃ๐๐ง ๐๐ก๐ ๐๐จ๐ฅ๐ข ๐ ๐ข
๐๐๐ฎ๐ป๐ด ๐ฆ๐ฎ๐ป๐ฎ๐๐๐ฎ๐ ๐ฃ๐ฎ๐ฟ๐ฎ ๐๐ฎ ๐๐๐๐ฎ๐ป ๐ป๐ด ๐บ๐ด๐ฎ ๐๐๐ฟ๐ผ
May gabing hindi ka makatulog dahil sa dami ng requirements. May umagang gusto mo na lang mag-absent dahil hindi mo pa tapos ang project. At sa bawat sandaling iyon, may isang pangalan na lumalabas sa isipan moโang g**ong โmasyadong mahigpit,โ ang g**ong โwalang awaโ sa marka, ang g**ong para bang kinukuha pa ang huling patak ng lakas mo.
Pero sandali lang.
Bago mo idagdag ang isa pang bulong ng galit, isa pang halinghing ng inis sa kanyang pangalan, tanungin mo muna ang sarili mo:
K๐ข๐ช๐ญ๐ข๐ฏ ๐ฌ๐ข ๐ฉ๐ถ๐ญ๐ช๐ฏ๐จ ๐ต๐ถ๐ฎ๐ช๐ฏ๐จ๐ช๐ฏ ๐ด๐ข ๐ฎ๐ข๐ต๐ข ๐ฏ๐ช๐บ๐ข ๐ข๐ต ๐ฏ๐ข๐ฌ๐ช๐ต๐ข ๐ฎ๐ฐ ๐ข๐ฏ๐จ ๐ฑ๐ข๐จ๐ฐ๐ฅ?
Sapagkat habang binibilang mo ang gabing hindi ka nakatulog dahil sa project, hindi mo alam kung ilang gabi na rin siyang hindi nakatulog dahil sa pagwawasto ng iyong mga papel.
Habang nagrereklamo ka sa hirap ng tanong, hindi mo nakikita ang oras na ginugol niya sa paghahanap ng paraan kung paano ka mauunawaan, kung paano hindi ka iiwan.
Habang tinatawag mo siyang malupit, hindi mo naririnig ang panalangin niya sa bahay na sana'y matuto ka, sana'y umunlad ka, sana'y maging maayos ang buhay moโkahit hindi ka niya anak, kahit hindi mo alam ang pangalan ng kanyang mga anak.
Ito ang bahagi ng katotohanan na madalas nating kinakalimutan:
๐๐ป๐ด ๐ด๐๐ฟ๐ผ ๐ฎ๐ ๐ต๐ถ๐ป๐ฑ๐ถ ๐ธ๐ฎ๐ฎ๐๐ฎ๐.
Siya ang taong pumili, araw-araw, na harapin ang salita mong โang hirap naman,โ ang mukha mong nakasimangot, ang klaseng puno ng buntong-hiningaโat sa kabila nito, babalik pa rin siya kinabukasan, dala ang parehong pagod, parehong pananagutan, parehong pag-asa na baka ngayon, makinig ka.
Naaalala mo pa ba noong bata ka pa lamang, kung paano ka minahal ng iyong unang titser kahit hindi mo pa alam ang ibig sabihin ng โminahalโ?
Kung paano ka pinasensyahan sa unang beses na hindi mo alam ang sagot, sa unang beses na umiyak ka sa harap ng klase, sa unang beses na hindi mo naintindihan ang leksyon?
Ang g**o mo ngayonโkahit gaano pa siya kahigpit, kahit gaano pa siya kastriktoโay galing sa parehong puso.
Nagbago lang ang paraan, hindi ang dahilan.
Kaya sa tuwing sasabihin mong pasaway siya, isipin mo muna:
Ang pagiging pasaway mo ay hindi lang laban sa isang tao.
Laban ito sa gabing hindi siya natulog para sa iyo.
Laban ito sa oras na ginugol niya sa pag-aaral kung paano ka tuturuan nang tama.
Laban ito sa katotohanang habang ikaw ay nagbubulungan tungkol sa kanya, siya naman ay tahimik na umaasa lang na sana, minsan, may isang estudyanteng magpapasalamat.
Hindi ko sinasabing tama ang lahat ng bagay na hindi mo nagugustuhan.
May mga pagkakataong dapat ding pakinggan ang boses mo, ang hirap mo, ang pagod moโdahil tao ka rin, hindi makina.
Ngunit sa pagitan ng pagsasabi ng iyong saloobin at ng paggawa ng bagay na sasaktan ang taong gumugugol ng buhay para lang ituro sa iyo ang tama, may malaking pagkakaiba.
Kaya ngayong Buwan ng mga G**o, huwag mo na munang isipin kung gaano kahirap ang huling requirement.
Isipin mo na lang ito:
๐๐ถ๐ฏ๐จ ๐ช๐ฌ๐ข๐ธ ๐ข๐ฏ๐จ ๐จ๐ถ๐ณ๐ฐ, ๐ข๐ต ๐จ๐ข๐ฏ๐ช๐ต๐ฐ ๐ณ๐ช๐ฏ ๐ข๐ฏ๐จ ๐ต๐ณ๐ข๐ต๐ถ๐ฉ๐ช๐ฏ ๐ด๐ข ๐ช๐บ๐ฐโ๐ฑ๐ข๐ถ๐ญ๐ช๐ต-๐ถ๐ญ๐ช๐ต ๐ฏ๐ข ๐ณ๐ฆ๐ฌ๐ญ๐ข๐ฎ๐ฐ, ๐ฌ๐ข๐ธ๐ข๐ญ๐ข๐ฏ๐จ-๐จ๐ข๐ญ๐ข๐ฏ๐จ, ๐ฑ๐ข๐จ๐ต๐ข๐ธ๐ข๐จ ๐ด๐ข ๐ช๐บ๐ฐ ๐ฃ๐ช๐ญ๐ข๐ฏ๐จ โ๐ฎ๐ข๐ด๐ข๐ฎ๐ขโโ๐ฌ๐ข๐บ๐ข ๐ฎ๐ฐ ๐ฑ๐ข ๐ฃ๐ข๐ฏ๐จ ๐ฃ๐ถ๐ฎ๐ข๐ฏ๐จ๐ฐ๐ฏ ๐ฌ๐ช๐ฏ๐ข๐ฃ๐ถ๐ฌ๐ข๐ด๐ข๐ฏ ๐ข๐ต ๐ฎ๐ข๐จ๐ฎ๐ข๐ฉ๐ข๐ญ ๐ฑ๐ข ๐ณ๐ช๐ฏ?
Sila, ginagawa ito araw-araw.
Hindi dahil kailangan lang nila ng trabaho.
Kundi dahil sa kabila ng lahat, naniniwala pa rin sila na may saysay ka.
Kaya ngayong may pagkakataon ka pa, huminto ka sandali.
Huwag mo nang hintayin pang lumipas ang panahon bago mo maunawaan ang laki ng bagay na ginawa nila para sa iyo.
๐ฆ๐ฎ๐ฏ๐ถ๐ต๐ถ๐ป ๐บ๐ผ ๐ฎ๐ป๐ด ๐๐ฎ๐น๐ฎ๐บ๐ฎ๐ ๐ต๐ฎ๐ฏ๐ฎ๐ป๐ด ๐ป๐ฎ๐ฟ๐ถ๐ฟ๐ถ๐ป๐ถ๐ด ๐ฝ๐ฎ ๐ป๐ถ๐น๐ฎ ๐ถ๐๐ผ.
๐๐ด๐ฎ๐น๐ฎ๐ป๐ด ๐บ๐ผ ๐๐ถ๐น๐ฎ ๐ต๐ฎ๐ฏ๐ฎ๐ป๐ด ๐ป๐ฎ๐ฟ๐ถ๐๐ผ ๐ฝ๐ฎ ๐๐ถ๐น๐ฎ.
Sapagkat isang araw, mauunawaan moโhuli man o hindiโna hindi sila naging mahigpit dahil ayaw ka nila.
Naging mahigpit sila dahil mahal ka nila, sa paraang hindi mo pa lubos na naiintindihan ngayon.
**o **o **o
