24/10/2025
Janina Rudnicka "Babie lato"
29.10. 18.00
Mała Aula
Babie lato, według jednej z definicji, to długie nici tkane przez pająki, po których rozprzestrzeniają się one na odległość wielu kilometrów. Na półkuli północnej zjawisko to najintensywniej możemy obserwować w sezonie letnim i we wczesnej jesieni. Niemcy, Szwecja, Finlandia, Izrael, Turcja, Włochy, Francja — te kraje łączą nie tylko nici babiego lata, ale również rzeźbiarskie realizacje Janiny Rudnickiej w przestrzeni publicznej. To monumentalne formy tworzone w kamieniu i drewnie, przez niemal dwie dekady, od lat 90.
Janina Rudnicka z wykształcenia jest rzeźbiarką, absolwentką Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych — obecnie Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Wystawa Babie lato to autorski wybór prac z całej dotychczasowej twórczości artystki. Wybór niełatwy, bo to twórczość ulegająca ciągłej metamorfozie, odpowiadająca na zmieniające się konteksty miejsca i czasu, jak również eksperymentująca z różnymi środkami wyrazu artystycznego. To twórczość intermedialna, w której rzeźba przeplata się z fotografią, kolażem, animacją i tekstem wizualnym.
Wystawa w Małej Auli ma również wymiar symboliczny, jest swoistą pętlą czasu. To właśnie w tej przestrzeni prof. Janina Rudnicka miała obronę swojego dyplomu w 1981 roku. Tu rozpoczęła swoją drogę zawodową artystki, ale także wykładowczyni naszej uczelni, przyczyniając się swoją wiedzą, ogromnym zaangażowaniem i doświadczeniem do rozwoju ASP w Gdańsku.
Twórczość Janiny Rudnickiej, jak sama pisze, to z jednej strony dotykanie materii, kształtowanie formy rzeźbiarskiej, z drugiej praca z kontekstami. Świat realny, z jego fizycznymi właściwościami przenika się ze światem wirtualnym, z obrazem generatywnym.
Tym, co wyróżnia jej postawę twórczą, to z pewnością potrzeba eksperymentowania z pojawiającymi się nowymi technikami obrazowania. W pracach Janiny Rudnickiej widać również wnikliwą obserwację rzeczywistości i analityczne podejście do użytych mediów. Jednocześnie jednak artystce udaje się zachować przewrotność i niejednoznaczność artystycznego przekazu, wynikającą z dojrzałego dystansu do własnej twórczości i do siebie samej.
