Zakład Studiów Kulturowych IKE UAM, wcześniej Teorii Badań Interdyscyplinarnych funkcjonujący w ramach struktury Instytutu Kultury Europejskiej Uniwersytetu im. Zakład Teorii Badań Interdyscyplinarnych funkcjonujący w ramach struktury Instytutu Kultury Europejskiej traktuje interdyscyplinarność jako paradygmat badawczy, w granicach którego - sięgając do metod i narzędzi pojęciowych wypracowanych
w różnych dziedzinach - poszukuje się metodologii rozumianej jako wspólny mianownik badawczy Instytutu Kultury Europejskiej, otwierający znaczenie szersze aniżeli w ramach wyraźnie obramowanej dziedziny możliwości poznawcze. Uwzględniając metodologię i badania prowadzone w różnych dziedzinach humanistyki (w szczególności w obszarze kulturoznawstwa, antropologii kultury, etnografii, literaturoznawstwa, historii, filozofii kultury, estetyki, teorii sztuki oraz teorii nowych mediów) a równocześnie odwołując się do kierunków badawczych i rozwojowych Instytutu, wskazać należy dwa główne cele Zakładu: wypracowanie metodologii pozwalającej budować własny model badań nad kulturą oraz analizy kultury europejskiej (ze szczególnym uwzględnieniem kultury współczesnej) prowadzone z perspektywy badań interdyscyplinarnych i możliwości ich zastosowania. Kultura europejska jako przestrzeń badawcza generująca wielość zagadnień i problemów, już sama w sobie wymaga interdysycplinarnego podejścia, rozumianego jako konieczność pozwalająca nie tylko wykroczyć poza podziały poszczególnych dyscyplin, ale też określić przedmiot badań w szerszej perspektywie, na gruncie której możliwe jest budowanie opisu rzeczywistości kulturowej z uwzględnieniem różnych punktów widzenia. Pozwala to skupić się na tych przejawach kultury europejskiej, które wymykają się tradycyjnemu ujęciu, co samo z siebie wymaga badań interdyscyplinarnych w celu całościowego ujęcia podejmowanych zagadnień. Interdyscyplinarność w sposób szczególny umożliwia badanie kultury europejskiej nie tyle poprzez rządzące nią mechanizmy, co z perspektywy kształtujących ją zjawisk i procesów stając się przyczynkiem do badań o charakterze synchronicznym i diachronicznym, a także badań, które określić można mikrologicznymi, skupionych na tych przejawach kultury europejskiej, które wymykając się tradycyjnemu podejściu pozostają – jako „niezauważalne” – poza poznawczym zainteresowaniem. Jeżeli współczesną humanistykę określić – posługując się metaforą - „sejsmografem rzeczywistości” społeczno-kulturowej, to jej cechą jest wyczulenie na aktualnie przebiegające zjawiska i procesy oraz próba ich uchwycenia in statu nascendi, co samo z siebie wymaga podejścia mikrologicznego uwzględniającego badania synchroniczne i diachroniczne. Koncentracja na tych aspektach rzeczywistości kulturowej, które wymykają się jednoznacznemu ujęciu z perspektywy wyraźnie określonej dziedziny badawczej, wymaga zatem, z jednej strony, szerszego interdyscyplinarnego podejścia, z drugiej strony natomiast – skupienia na określonym fenomenie kulturowym. Analiza zróżnicowanych fenomenów kulturowych z perspektywy badań konstytuujących metodologię interdyscyplinarności, rozumiana jest jako „naturalna” przestrzeń badawcza Zakładu Teorii Badań Interdyscyplinarnych, celem zaś określenie skutecznych narzędzi poznawczych i pojęciowych, pozwalających w sposób efektywny analizować wszystkie wieloaspektowe przejawy kultury europejskiej.
