03/05/2026
Wspomnienie o Profesorze...
Z głębokim smutkiem przyjęliśmy wiadomość, że w dniu 1.05.2026 r. odszedł Prof. dr hab. inż. Waldemar Wójcik – wybitny uczony, nauczyciel akademicki i osoba szczególnie zasłużona dla rozwoju naszego środowiska.
Profesor odegrał kluczową rolę w tworzeniu informatyki w Jarosławiu. To dzięki Jego zaangażowaniu powstał Zakład Informatyki, a wraz z nim fundamenty kierunku, który dziś rozwija się w ramach Wydziału Inżynierii Technicznej.
Przez lata budował struktury, wspierał rozwój kadry oraz inspirował studentów i współpracowników.
Jako przedstawiciel Politechniki Lubelskiej oraz członek Senatu Uczelni wnosił doświadczenie, wiedzę i wizję, które miały realny wpływ na kształt i rozwój naszej jednostki.
W pamięci absolwentów pozostanie także z nutą życzliwego uśmiechu – jako laureat uczelnianego wyróżnienia „Najbardziej Wymagający”. To określenie, choć wypowiedziane z humorem, najlepiej oddaje Jego podejście do kształcenia: stawiał wysokie wymagania, wierząc w potencjał swoich studentów i motywując ich do osiągania więcej.
Nawet po zakończeniu pracy w Jarosławiu chętnie tu wracał, spotykając się ze swoimi współpracownikami i podtrzymując więzi z Uczelnią.
Współpracownicy podkreślają, że Profesor łączył w sobie wymagającą postawę przełożonego z życzliwością, otwartością i poczuciem humoru, pozostając jednocześnie serdecznym gospodarzem podczas spotkań i rozmów.
„Profesor łączył w sobie cechę surowego Dyrektora z niezwykle ciepłym człowiekiem o wielkim sercu, który pod maską dystansu skrywał ogromną życzliwość i poczucie humoru. Na spotkaniach i przy wspólnym stole, dzieląc się anegdotami, potrafił być serdecznym gospodarzem.”
„W mojej pamięci młodego wówczas adiunkta, Profesor Wójcik to człowiek nie tylko obszernej wiedzy, ale chodzące uosobienie kultury, wrażliwości, bezinteresownej życzliwości dla młodych adeptów nauki. Taki Profesor przez duże „P”.”
„Cenił uczciwość, lojalność, pracowitość oraz szczerość. Pod, z pozoru, surowym obliczem biło gorące serce.”
„Profesor, to człowiek, który był mentorem – nierzadko surowym i wymagającym, ale troskliwym i szczerym przyjacielem.”
„Profesor był czasem temperamentny, ale zawsze w słusznych sprawach, wymagający od studentów, pracowników, ale też od siebie. Widać to było w Jego zachowaniu i decyzjach. Ciężko uwierzyć, że już nie padnie z Jego ust żadne słowo.”
Zapamiętamy Profesora jako człowieka życzliwego, otwartego i oddanego nauce – nauczyciela, który potrafił inspirować i wskazywać kierunki rozwoju.
Rodzinie i Bliskim składamy szczere wyrazy współczucia.
Szczegóły dotyczące terminu pogrzebu podamy wkrótce.