06/06/2026
Dzień Matki, Dzień Dziecka, Dzień Ojca...
To dni, które najczęściej kojarzą się z radością, bliskością, wdzięcznością i wspólnym świętowaniem. Zdjęcia uśmiechniętych rodzin, laurki, kwiaty, życzenia. I bardzo dobrze – bo jest co świętować.
Ale są też inne historie.
Historie rodziców, dla których te dni są pełne zatrzymania, refleksji, tęsknoty, lęku czy smutku. Historie tych, którzy spędzają kolejne tygodnie i miesiące przy szpitalnym łóżku swojego dziecka. Tych, którzy żyją od badania do badania, od wyniku do wyniku. Tych, którzy każdego dnia budzą się z pytaniem: „Co dalej?”, „Jak będzie?”, „Czy dam radę?”, a czasem nawet „Jak będzie, kiedy mnie zabraknie?”.
Pracując od trzynastu lat w szpitalu, współpracując z hospicjum dziecięcym i prowadząc indywidualne sesje terapeutyczne, widzę ogrom pracy wykonywanej każdego dnia przez rodziców. Pracy często niewidocznej dla świata. Pracy bez wytchnienia. Pracy nad własnym lękiem, niepokojem, stresem i bezradnością. Widzę ścisk w gardle, ciężar w sercu, zmęczenie, którego nie da się odespać.
A mimo to widzę również coś jeszcze.
Widzę codzienne wstawanie.
Widzę niepoddawanie się.
Widzę nieustanną walkę o każdy dzień, każdą chwilę, każdy uśmiech dziecka.
Dlatego dziś chciałabym powiedzieć:
Mamo. Tato.
Widzimy Was.
Widzimy ogrom Waszej pracy, troski i miłości. Dostrzegamy Waszą siłę, nawet wtedy, gdy sami jej w sobie nie dostrzegacie. Podziwiamy Waszą wytrwałość, czułość i obecność.
I choć nie zawsze możemy zabrać ból, lęk czy niepewność, możemy być obok.
W rozmowie.
We wspólnej improwizacji muzycznej.
We wspólnym oddechu.
W żarcie, który na chwilę rozluźni napięcie.
W spojrzeniu pełnym zrozumienia.
A czasem po prostu w ciszy.
Wszystkim rodzicom – tym świętującym i tym, dla których te dni są szczególnie trudne – przesyłam ogrom wdzięczności, szacunku i ciepła.
MUZKA - MUZYKOTERAPIA - WSPARCIE - NIEMOWLAKI - WCZEŚNIAKI - RODZINA
