01/12/2025
Co dzieje się z glebą pod rozkładającymi się świerkami?
Naukowcy z Katedry Ekologii i Hodowli Lasu przyjrzeli się temu, jak rozkładające się drewno świerkowe wpływa na właściwości gleby i aktywność mikroorganizmów w lasach masywu Babiej Góry. W czasopiśmie Environmental Microbiology Reports ukazał się właśnie artykuł autorstwa mgr. inż. Adama Górskiego, prof. dr hab. inż. Ewy Błońskiej, dr. hab. inż. Rafała Ważnego i prof. dr. hab. inż. Jarosława Lasoty pt. „Decaying spruce wood as a factor in soil carbon and energy flow through microbial communities".
Martwy świerk w zaawansowanym stadium rozkładu to nie tylko fragmenty drewna - to mikrośrodowisko, które może zmieniać funkcjonowanie ekosystemu. Badacze przeanalizowali gleby ze stanowisk zlokalizowanych na wysokościach od 600 do 1200 m n.p.m., sprawdzając m.in. zawartość węgla i azotu, aktywność enzymów glebowych oraz skład społeczności grzybów i bakterii.
Co pokazały wyniki?
• Gleba pod rozkładającym się drewnem była wyraźnie bogatsza w węgiel i azot – materia organiczna z martwego drewna realnie zasila glebę.
• Wilgotność gleby pod kłodami była wyższa, co tworzy lepsze warunki do aktywności mikroorganizmów.
• Aktywność kluczowych enzymów glebowych (β-glukozydazy, NAG, fosfatazy) znacząco rosła w miejscach, gdzie zalegało drewno.
• Zmiany dotyczyły przede wszystkim metabolizmu mikroorganizmów, a nie ich liczby - mikroby „pracowały intensywniej", mimo że ich różnorodność pozostawała podobna jak w glebie kontrolnej.
• Efekt martwego drewna był widoczny na każdej wysokości, co pokazuje, że decydują tu właściwości samego drewna i warunki mikrośrodowiska, a nie różnice klimatyczne między piętrami.
Martwe drewno w górskich lasach nie jest obojętnym elementem - aktywnie kształtuje obieg węgla, retencję wody i procesy mikrobiologiczne. Ma to istotne znaczenie dla zrozumienia, jak lasy reagują na zmiany klimatyczne i dlaczego pozostawianie martwego drewna jest kluczowe dla zdrowia ekosystemów.
Link do pełnej wersji artykułu znajduje się w komentarzu.
