25/04/2026
Publikujemy relację z wernisażu wystawy „Niepewność”, który odbył się 23 kwietnia 2026 roku o godz. 17.00 w Galerii Aula w budynku A Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Wystawa jest częścią Festiwalu Obrazu 2026.
Osoby uczestniczące: Robert Bartel, Lidia Głazik, Marek Haładuda, Maciej Jabłoński, Barbara Kaczorowska, Paweł Kiełpiński, Adam Klasa, Piotr Mastalerz, Agata Pełechaty, Kazimierz Rochecki, Waldemar Rudyk, Izabela Rudzka, Krzysztof Ryfa, Jacek Strzelecki, Aleksandra Trzuskolas, Natalia Wegner, Tomasz Zygmont
Kuratorzy:Natalia Wegner, Krzysztof Ryfa
Autorka identyfikacji wizualnej: Aleksandra Trzuskolas
Wystawa potrwa do 10 maja 2026.
„Niespełna rok po pierwszej prezentacji w Galerii Politechnika w Łodzi, kilkanaście osób ponownie zmierzy się z tematem „niepewność”. Tym razem w poznańskiej uczelni, w ramach Festiwalu Obrazu 2026 organizowanego przez Wydział Obrazu i Działań Interdyscyplinarnych. Wśród 17 zaproszonych Uczestniczek i Uczestników są twórcy niezależni, osoby związane z instytucjami kultury oraz środowiskiem akademickim uczelni i wydziałów artystycznych Kalisza, Łodzi, Szczecina, Torunia oraz Poznania. Ważnym ogniwem spajającym ową społeczność jest Galeria 33 w Ostrowie Wielkopolskim, gdzie większość brała udział w licznych przedsięwzięciach inicjowanych przez jej lidera, Krzysztofa Ryfę.To tam, podczas rozmowy Krzysztofa z prof. Piotrem Mastalerzem z Politechniki Łódzkiej, narodził się pomysł wystawy, która przybrała wędrowny charakter. Trzeba nadmienić, że w tym roku pojawiła się jej autorska interpretacja, (Nie)pewność przemiany, zorganizowana w kołobrzeskim Regionalnym Centrum Kultury przez dr Jakuba Malinowskiego, uczestnika łódzkiej edycji.
Przestrzeń Auli, w której przyjdzie pomieścić i zestawić wielość i rozmaitość form wypowiedzi, będzie wyzwaniem. Stworzyć gęstą, różnorodną prezentację, która w intencji mogłaby choć częściowo nawiązać do gwarnych, energetycznych przeglądów w ostrowskim spichlerzu. Czy tu, w uczelni, jest to możliwe, odpowiednie, akuratne? Wszak hasłem przewodnim tegorocznego festiwalu jest Odwaga. Spróbujmy zatem.
Na razie jednak NIEPEWNOŚĆ”
Prezentujemy także biogramy Artystek i Artystów oraz autorskie komentarze do prac prezentowanych na wystawie:
⚪ Robert Bartel
zajmuje się malarstwem, grafiką, rysunkiem, obiektem i aranżacjami przestrzennymi. Pracuje w wielu mediach i poszukuje nowych środków wyrazu. W metaforyczny sposób dotyka uniwersalnych problemów związanych z ludzką egzystencją. W Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu prowadzi wykłady z Psychofizjologii widzenia oraz zajęcia fakultatywne Arteterapia. W swoim dorobku ma trzydzieści osiem wystaw indywidualnych i pięćdziesiąt dziewięć zbiorowych w kraju i za granicą (Niemcy, Szwajcaria, Australia, Ukraina, Litwa, Hiszpania i Portugalia), jak również piętnaście publikacji dotyczących jego własnej twórczości.
W latach 2001-2019 prowadził Pracownię Terapii przez Sztukę przy Wojewódzkim Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych Dziekanka w Gnieźnie. Jest arteterapeutą, wiceprzewodniczącym Sekcji Arteterapii Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego w Warszawie i wchodzi w skład zarządu Stowarzyszenia Psychiatria i Sztuka w Krakowie oraz jest członkiem Polskiego Stowarzyszenia Terapii przez Sztukę w Lublinie. Jest autorem ponad trzydziestu artykułów z zakresu arteterapii i trzech tomów monografii pt. Arteterapia i rozwój osobisty. Współorganizował lub był kuratorem ponad sześćdziesięciu wystaw sztuki tworzonej przez osoby z zaburzeniami psychicznymi.
Obiekty Bartela są poszukiwaniem formy w oparciu o relację z naturalnym ciałem drewna i kamienia. Są nie tylko bezpośrednim i intymnym połączeniem z miejscem, z którego pochodzą, ale równocześnie nawiązują do kondycji ludzkiej, zagrożeń wynikających z życia w społeczeństwie. Odnoszą się potrzeby ochrony siebie i niepewności dotyczącej sensu istnienia, gdy przyglądamy się, jak nasze kruche i złożone jest nasze miejsce we wszechświecie. Poruszają różnorodne wątki związane z relatywnością i przemijaniem rzeczy, ludzi, zwierząt i zjawisk. Chociaż same w sobie wydają się niezwykle ważkie to z drugiej strony podpowiadają, że są tylko iluzją naszych umysłów. Nawet kamień jako kamień, drzewo, jako drzewo, ziemia, jako ziemia i czas jako taki. Zainspirowane zostały własnymi emocjami, przeżyciami, wiedzą i praktyką z zakresu wielu dziedzin, a w szczególności z psychoterapii. Przesuwając narrację z siły i płodności na temat wrażliwości upływu czasu i śmiertelności, każdy obiekt oferuje inną refleksję nad tym, co znaczy być człowiekiem, istnieć w kruchym i nieustannie zmieniającym się ekosystemie. Poprzez ucieleśnianie obecności drzewa jako symbolu ludzkiego losu i kamienia jako refleksji nad upływającym czasem, jego prace stają się cichymi refleksjami nad naszą relacją ze światem przyrody, kosmosu i znaczeniem oceny naszego w nim miejsca.
⚪ Lidia Głazik
Studia w Instytucie Pedagogiczno-Artystycznym w Kaliszu Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w latach 1992-1998. W 2010 roku uzyskała tytuł doktora sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych
im. Jana Matejki w Krakowie. Promotorem pracy doktorskiej był prof. Andrzej Jocz. Pracuje jako adiunkt w Pracowni Rzeźby Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego w Kaliszu UAM
w Poznaniu.
▪️ „Heraklit powiedział: „Panta rhei”, lecz miał na myśli coś innego niż ja – jego przekaz jest uniwersalny, mój dosłowny. „Pożyczyłam” te słowa, by nazwać rzeźby, choć może wolałabym tytuł, który nosi książka Michała Cichego Pozwól rzece płynąć. „Panta rhei”
to aluzja i stan rzeczy – stan rzeki, której imienia nie wymienię, bo bolesna i zaraźliwa
jak choroba z dzieciństwa.
Jolanta Brach-Czaina w książce Błony umysłu pisze: „Oko ryby i moje stworzone z wód oceanów, we wnętrzu ciała bezradne, nieprzydatne. W przenikających się organicznych kształtach gąszcz tkanek łączą przepływy wędrujących cieczy. Nasz mroczny, wewnętrzny pejzaż, miękkie kształty, obłe wzniesienia, śliskie wzgórza”.
Zmierzam ku lekkości i transparentności, bryły coraz mniej cielesne, coraz bardziej nierealne, symboliczne. Literacko zbliżam się do 20 000 mil podmorskiej żeglugi Julesa Verne’a i oglądam podwodny świat z wnętrza Nautiliusa".
⚪ Marek Haładuda
Ur.1961 r. w Kożuchowie. Studia: 1983 – 1988 Państwowa Wyższa Szkoła Sztuk Plastycznych w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz). Profesor w dziedzinie sztuki, kierownik IX Pracowni Malarstwa na Wydziale Obrazu i Działań Interdyscyplinarnych Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Realizacja kilkudziesięciu wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, udział w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą.
▪️ „Myślę, że jednym z sensów obrazu jest tajemnica. Ukryta poza słowami, trudno dostępna część procesu twórczego i obrazu.
Zaczyn procesu twórczego stanowić może fragment natury, fotografia, wspomnienie. Śladem niepewności staje się zapis kształtowania malarskiego wyobrażenia.
Zakończenie malowania obrazu, czy może raczej: moment zatrzymania procesu twórczego, przypomina o nieprzewidywalności obrazu, o niepewności jego ostatecznego kształtu, o jego tajemnicy".
⚪ Maciej Jabłoński
www.maciejjablonski.eu
Ukończył ASP w Łodzi na Wydziale Grafiki i Malarstwa, doktorat z grafiki na Wydziale Sztuki UŚ w Cieszynie.
Artysta wielomedialny. Tworzy obiekty, instalacje i książki artystyczne, prace na pograniczu technik i stylistyk. Od wielu lat jest związany z nurtem sztuki papieru i książki artystycznej. Stara się dopasować materiały i technikę do przekazywanych treści. Zakres tematów podejmowanych w pracach to relacje międzyludzkie, przemijanie, wzrost i rozpad, czas, traumy. Częstym motywem jest twarz-maska, symbolizująca poszukiwanie prawdy o człowieku. Zwykle prace powstają w cyklach, np.: „Relacje”, „Rozpad czy rozwój”, „Nowotwory” czy „Wojna”.
Uczestniczył w ponad 70 wystawach w Polsce (Łódź, Ostrów Wielkopolski, Sieradz, Piotrków Trybunalski, Kraków, Wrocław, Warszawa, Duszniki Zdrój, Gdańsk, Sandomierz, Szczecin, Płock i inne) oraz za granicą (Włochy, Austria, Szwecja, Japonia, Słowacja, Węgry, Belgia, Francja, Dania i inne.)
Obecnie pracuje w Politechnice Łódzkiej. Prowadzi pracownię rzeźby na Wydziale Włókiennictwa i Wzornictwa. Zajmuje się również projektowaniem graficznym i DTP, szczególnie projektowaniem katalogów wystaw a także modelowaniem i drukiem 3D oraz wirtualną rzeczywistością.
▪️ „NIEPEWNOŚĆ jest obecnie bardzo powszechna. To truizm, ale cóż… Nasz spokojny, zdawałoby się jeszcze dekadę temu, świat zmienił się w miejsce nieprzewidywalne. Doświadczenie pandemii, wojny, zmian klimatu, podważania dotychczasowego porządku świata wpływa na wszystkich. Zaczynamy się zastanawiać, czy świat się już niedługo skończy dzięki jakimś nieodpowiedzialnym decyzjom, czy dotrze do nas wojna, a może nowy wirus, a może susza. A może zbliżamy się do momentu, kiedy AI stwierdzi, że ludzie za bardzo jej szkodzą i się nas pozbędzie… A może my sami znajdziemy powód, by zabijać innych ludzi…*
Trzeba się chronić, trzeba się zamknąć wewnątrz skorupy, choć ona sama rani nas bólem samotności.
OCHRONA (2007) drewno, metal, 80 x 80 x 40 cm.
Trzeba wyjść do innych, rozwijać się, poznawać świat i wszechświat, dotykać spraw i ludzi, choć ta delikatność może zostać ukarana zniszczeniem.
NIE DOTYKAĆ! (2026) trzy obiekty, papier czerpany, tworzywo sztuczne, 40 x 40 x 120 cm.
*Tekst może nie napisany przez Chat GPT"
⚪ Barbara Kaczorowska
Artystka wizualna, edukatorka i akademiczka; absolwentka Akademii Sztuk Pięknych
im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi (2000), obecnie profesora macierzystej uczelni. Zajmuje się malarstwem z ziemi, sztuką książki, obiektem, performance, akcjami, nowymi mediami. Ulubionym tworzywem używanym w pracach artystycznych jest naturalna ziemia, gleba i piasek. Swoje zainteresowania twórcze lokuje na granicy sztuki i edukacji. Jest autorką wielu projektów, warsztatów artystyczno-edukacyjnych, przedsięwzięć
mix- i intermedialnych. Realizuje wystawy i działania w kraju i za granicą (m. in. Niderlandy, Izrael, Kanada, Ukraina, Łotwa, Włochy, Niemcy, Turcja, Chiny), często podejmując tematy dotyczące historii, herstorii, trudnej przeszłości i traumy konkretnego miejsca. Szczególny akcent kładzie na żywy i autentyczny kontakt z odbiorcami i odbiorczyniami, za idealną uznając sytuację kiedy są oni zaproszeni do współtworzenia.
▪️ „Niepewność dotyczy zarówno warstwy ideowej jak i przewrotnie zastosowanego tworzywa. Inspiracją do powstania pracy była mapa miasta Łodzi z 1913 roku.
A właściwie zaznaczony na niej system rzek, potoków i cieków miejskich, obecnie
w większości schowany w podziemnej kanalizacji lub utracony. To paradoks dzisiejszego miasta, suchego i w zasadzie bez rzek, niegdyś przyciągającego przemysł włókienniczy
ze względu na wyśmienite warunki wodne. Obrazy pozwalają śledzić bieg rzek wyłącznie palcem po mapie, a właściwie w tym wypadku… palcem po piasku. Obrazy wykonane
są bowiem w technice malowania ziemią, została wykorzystana ziemia pochodząca z dolin łódzkich rzek: Łódki, Olechówki i Sokołówki".
⚪ Paweł Kiełpiński
Ur. w 1969 r. w Poznaniu
Studia w PWSSP w poznaniu w latach 1989 - 1994.
Dyplom w zakresie Wychowania Plastycznego i Tkaniny Artystycznej
Doktorat w dziedzinie – sztuki plastyczne, dyscyplinie malarstwo.
Habilitacja w zakresie sztuk plastycznych w dyscyplinie sztuki piękne na Wydziale Rzeźby
i Działań Przestrzennych UAP w Poznaniu 2012 r.
Aktualnie pracuje na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu.
Autor kilkunastu wystaw indywidualnych i uczestnik ponad 100 wystaw zbiorowych. Laureat 11 nagród i wyróżnień w konkursach krajowych i międzynarodowych, między innymi:
2010 r. Nagroda fundacji Akapi za najlepszy debiut na 13 Międzynarodowym Triennale Tkaniny Łódź.
2013 r. VII Międzynarodowe Biennale Malarstwa i Tkaniny Unikatowej - Honorowe wyróżnienie.
2016 r. 13 Ogólnopolskie Triennale Tkaniny Łódź - nagroda za najlepszą pracę (nominacja do uczestnictwa w Międzynarodowym Triennale Tkaniny Łódź 2019).
2017 r. Artapestry 5 Międzynarodowe Triennale Tkaniny - Silkeborg, Dania (nagroda za najlepszą pracę).
2020 r. 2021 r. Robinsonada X poznański salon WZAP - dwie nagrody specjalne
2024 r. Odznaczony medalem „Za Zasługi dla Województwa Wielkopolskiego”
2025 r. Odznaczony Brązowym medalem „Gloria Artis”
Pracuje w obszarze szeroko rozumianej tkaniny artystycznej - obiektu tkackiego, malarstwa, fotografii i projektowania graficznego.
W dorobku artystycznym autora odnaleźć można realizacje tkackie wykonane w tradycyjnej technice tkackiej, jak również prace oparte na eksperymentach technologicznych.
Swe realizacje często buduje w oparciu o projektowanie cyfrowe.
▪️ „NIEPEWNOŚĆ
Przyszłość jest nieprzewidywalna, a bezpieczeństwo i pewność możemy odnaleźć tylko w przeszłości. To stwierdzenie jest refleksją nad ludzką kondycją, łączącą psychologię z filozofią czasu. Wskazuje na naturalną tendencję do szukania stabilizacji w tym, co już znane, w obliczu NIEPEWNOŚCI jutra.
Przeszłość jest stała i niezmienna. Doświadczenia, wiedza, tradycje i historia stanowią fundament, na którym budujemy poczucie tożsamości i bezpieczeństwa. W odróżnieniu
od niej, przyszłość jest otwarta, co budzi lęki, ale też daje możliwości. Cała mnogość Zmian: technologicznych, społecznych i politycznych sprawia, że próby dokładnego przewidzenia jutra są skazane na niepowodzenie, potęgując tym samym poczucie NIEPEWNOŚCI".
⚪ Adam Klasa
Rocznik 1985, absolwent WSSU w Szczecinie gdzie obecnie mieszka i pracuje. Adiunkt na Akademii Sztuki w Szczecinie, prowadzi Pracownię Kooperatywnego Projektowania Graficznego.
Zajmuje się szeroko rozumianym projektowaniem graficznym, realizując się w plakacie autorskim – swobodnym komentarzu z zakresu zjawisk i zagadnień społecznych, etycznych czy kulturalnych.
Brał udział w licznych wystawach zbiorowych w kraju, m. in.: Katowice, Poznań, Szczecin, Toruń, Lublin, Łódź oraz za granicą: Boliwia, Finlandia, Grecja, Iran, Meksyk, Rosja, Słowacja, USA, Zjednoczone Emiraty Arabskie.
▪️ „Niepewność
Zasady gry służą tworzeniu i regulowaniu struktury zdarzeń. Definiując działania dozwolone
i niedozwolone oraz mechanikę rozgrywki tworzą czytelny układ umożliwiający sprawne zarządzanie zachowaniami. Niepewność dotyczy rozmontowania zrozumiałego szkieletu wydarzeń – ich przyczyn, skutków oraz oceny tychże i reakcji wobec nich".
⚪ Piotr Mastalerz
Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi (obecnie ASP) w latach 1988-1993. Dyplom z wyróżnieniem w zakresie projektowania tkaniny i malarstwa. W roku 2001 uzyskał kwalifikację I-go stopnia w dziedzinie sztuk plastycznych a w roku 2010 uzyskał tytuł doktora habilitowanego w dziedzinie sztuk plastycznych w Akademii Sztuk Pięknych im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi. W roku 2023 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.
Twórczość w obszarze malarstwa sztalugowego, rysunku, unikatowego druku sitowego na tkaninie, obiektów przestrzennych. Autor 33 wystaw indywidualnych i uczestnik 77 prezentacji zbiorowych w kraju i poza jego granicami m.in. w Łodzi, Warszawie, Gdańsku, Toruniu, Rzeszowie i innych, a także w Niemczech, Danii, Francji, Wielkiej Brytanii, Włoszech, Ameryce. Laureat wielu nagród i wyróżnień w konkursach krajowych i międzynarodowych. Prace artysty znajdują się w kolekcjach krajowych i zagranicznych. Od 32 lat jest zatrudniony jako wykładowca w Instytucie Architektury Tekstyliów Politechniki Łódzkiej. Współpracuje również z Katedrą Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Łódzkiego. Poza twórczością artystyczną i dydaktyczną zajmuje się także działalnością publicystyczną.
▪️ „«Niepewność» jest pojęciem obecnym w różnych dziedzinach życia i może być rozumiana wieloznacznie. W odniesieniu do stanu psychicznego utożsamiana jest między innymi z brakiem przewidywalności jutra, co często wiąże się z trudnością w podejmowaniu decyzji. Stan ten może prowadzić zarówno do poczucia zagrożenia, jak i do odczuwania lęku czy stresu, które dodatkowo potęgują wewnętrzne napięcie. We współczesnym świecie nieustannie jesteśmy narażeni na poczucie wyobcowania, spadek wiary we własne możliwości oraz wiele innych czynników wywołujących negatywne emocje. W moim odczuciu twórczość artystyczna stanowi przestrzeń umożliwiającą stawianie pytań o sens ludzkiego działania oraz poszukiwanie indywidualnej formy wyrazu. Jest zjawiskiem dynamicznym, niosącym nieograniczone możliwości budowania komunikacji z drugim człowiekiem. Podejmowanie decyzji dotyczących wyboru działań artystycznych, odpowiadających moim oczekiwaniom, również wiąże się z niepewnością. Jednocześnie odnalezienie właściwego rozwiązania często przekształca się w poczucie satysfakcji i spełnienia. Tym samym niepewność staje się dla mnie impulsem do dalszych poszukiwań -odkrywania znaczeń zawartych w kształcie, kolorze i fakturze malarskiej".
⚪ Agata Pełechaty
Absolwentka Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Szczecinie. Studia na Wydziale Architektury Wnętrz i Grafiki w Wyższej Szkole Sztuki Użytkowej w Szczecinie na kierunku grafika. Dyplom w pracowni Znaku i Form Identyfikacji Wizualnej wyróżniony w 2001 nagrodą Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego. Stypendystka Prezydenta Miasta Szczecina. Doktorat w dyscyplinie artystycznej – sztuki piękne uzyskała na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu w 2023 roku. Obecnie pracuje jako adiunkt na Wydziale Grafiki Akademii Sztuki w Szczecinie, gdzie prowadzi Pracownię Multimedialnego Projektowania Graficznego.
Zajmuje się szeroko pojętym projektowaniem graficznym. Na polu twórczym głównym obiektem jej zainteresowań jest plakat oraz wydawnictwa. W swoich pracach często posługuje się fotografią, rysunkiem z gestu, elementami typografii. Bazuje na wzajemnym oddziaływaniu wymienionych elementów oraz ich relacjach kolorystycznych.
Aktywnie uczestniczy w plenerach i warsztatach artystycznych. Bierze udział w polskich i międzynarodowych wystawach. Z dużym zaangażowaniem włącza się lub sama organizuje warsztaty artystyczne dla dzieci i młodzieży. Ma na swoim koncie 11 wystaw indywidualnych oraz ponad 100 wystaw zbiorowych w kraju i za granicą
▪️ „Z daleka widać więcej
Z daleka widać lepiej
Plakat podejmuje temat percepcji i granic czytelności obrazu, wykorzystując estetykę błędu jako narzędzie ekspresji. Kontrastowa paleta czerwieni i czerni buduje napięcie wizualne, wprowadzając odbiorcę w stan niepokoju i dezorientacji.
Kluczowym elementem pracy jest ukryte słowo „niepewność”, które zostało zdekonstruowane i wpisane w strukturę kompozycji. Jego fragmentaryczność i pozorna nieczytelność wymagają dystansu — zarówno dosłownego, jak i interpretacyjnego — aby mogło zostać rozpoznane.
Autorka operuje zakłóceniem jako językiem obrazu, sugerując, że sens nie jest dany bezpośrednio, lecz wyłania się w procesie patrzenia. „Z daleka widać więcej” staje się więc nie tylko tytułem, ale i instrukcją odbioru — wskazaniem, że zrozumienie rodzi się w oddaleniu, poza natychmiastowością pierwszego wrażenia".
⚪ Kazimierz Rochecki
Urodzony w 1959 roku w Jaśle, malarz, witrażysta, rysownik i projektant wnętrz sakralnych. Studiował na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, gdzie w 1985 roku uzyskał dyplom
w pracowni prof. Janusza Kaczmarskiego. Jest profesorem, od lat związanym z tą uczelnią, gdzie prowadzi pracownię witrażu.
Jego działalność artystyczna koncentruje się na realizacjach sakralnych – projektuje kompleksowe wystroje wnętrz, obejmujące witraże, malarstwo ścienne, nastawy ołtarzowe
i elementy wyposażenia. Zrealizował ponad 150 monumentalnych witraży, kształtując przestrzenie, w których światło i kolor współtworzą doświadczenie duchowe.
Równolegle rozwija twórczość malarską o charakterze kontemplacyjnym. Obrazy traktuje jako przestrzeń refleksji i poznania – poprzez syntetyczny i ekspresyjny język form, operowanie światłem barwą i linią, podejmuje próbę odsłaniania wymiaru niewidzialnego oraz obecności sacrum. W jego pracach pojawia się napięcie między materialnością obrazu a duchowym doświadczeniem, często skupione wokół motywu człowieka i jego wewnętrznej głębi.
Autor 45 wystaw indywidualnych oraz uczestnik ponad 300 wystaw zbiorowych w kraju i za granicą, m.in. w Europie i Ameryce Północnej. Laureat licznych nagród, w tym Grand Prix
w konkursie „Aqua Fons Vitae” (1999) oraz nagrody głównej Biennale Sztuki Sakralnej Sacrum w Gorzowie Wielkopolskim (1998). Współorganizator i kurator Forum Malarstwa Polskiego w Lesku.
Jego prace znajdują się w licznych realizacjach sakralnych, muzeach oraz kolekcjach prywatnych w Polsce i na świecie.
▪️ „Niepewność jest jednym z najbardziej pierwotnych doświadczeń ludzkiego istnienia — cichym tłem każdej decyzji, każdym krokiem w przyszłość, której nie sposób do końca przewidzieć. To stan zawieszenia między tym, co znane, a tym, co dopiero się wyłania.
W filozofii bywa postrzegana jako źródło lęku, ale też jako przestrzeń wolności — bo tylko tam, gdzie nie ma pewności, możliwy jest wybór.
Człowiek od zawsze próbował oswoić niepewność: poprzez religię, naukę, systemy logiczne. A jednak każda odpowiedź rodzi nowe pytania. Paradoksalnie, im więcej wiemy, tym wyraźniej widzimy ogrom tego, czego nie rozumiemy.
Niepewność nie jest więc brakiem wiedzy, lecz jej nieodłącznym cieniem.
W sztuce niepewność staje się szczególnie twórcza. Artysta często działa w stanie niewiedzy — nie do końca wie, co powstanie, dokąd zaprowadzi go proces tworzenia.
Obraz, wiersz czy muzyka rodzą się z napięcia między intencją a przypadkiem.
To właśnie w tej szczelinie pojawia się coś autentycznego.
Można przyjąć, że Sztuka, która jest całkowicie pewna siebie, zamknięta i jednoznaczna, traci głębię; natomiast ta, która pozostawia miejsce na interpretację, oddycha.
Owa niepewność w sztuce to także zaproszenie dla odbiorcy.
Dzieło nie powinno dawać gotowych odpowiedzi, lecz otwierać przestrzeń dialogu.
Odbiorca powinien stawać się współtwórcą sensu — jego emocje, doświadczenia
i wątpliwości wypełniają to, co niedopowiedziane.
W tym sensie niepewność nie jest brakiem, lecz potencjałem.
Można więc powiedzieć, że niepewność jest warunkiem autentyczności.
Gdyby wszystko było z góry ustalone, życie przypominałoby jedynie odtwarzanie scenariusza. To właśnie niepewność nadaje znaczenie wyborom, czyni je realnymi. Każda decyzja niesie ryzyko i właśnie dlatego ma wartość.
Można też spojrzeć na niepewność jako na formę pokory wobec rzeczywistości.
Niepewność uczy nas, że świat nie jest w pełni uchwytny, że istnieje coś poza naszym rozumieniem.
Obecnie, kiedy wszyscy obsesyjnie dążymy do kontroli i przewidywalności, akceptacja niepewności może być aktem odwagi.
Niepewność więc nie musi więc być wrogiem.
Może być przestrzenią, w której rodzi się sens, sztuka i refleksja.
To nie tyle stan, który należy pokonać, ile doświadczenie, które warto przeżyć — świadomie, z otwartością i ciekawością.
„Malarstwo jest dla mnie nasłuchiwaniem ciszy, w której duch staje się kolorem, a twarz człowieka staje się oknem ku wieczności.
Nie opisuję świata, lecz próbuję zgłębić jego tajemnicę, kładąc barwę tam, gdzie kończą się słowa, by w świetle i linii odnaleźć ślad tego, co niewidzialne.
Wierzę, że pod warstwą materii pulsuje prawda i sacrum.
Chciałbym przez swoje malarstwo budować pomost między tym, co dotykalne, a tym, co niewidzialne i co jest sferą czystego ducha”.
W moim tworzeniu niepewność nie jest tematem, lecz strukturą samego dzieła – jest wpisana w proces twórczy, w sposób budowania formy, która nie dąży do ostatecznej stabilizacji, lecz sprawia wrażenie, jakby znajdowała się w stanie ciągłego „stawania się”.
Dzieło nie jest więc jedynie obiektem, ale staje się zapisem procesu myślenia, wahania, modlitwy, czasem nawet wewnętrznego konfliktu. Jest rodzajem negocjacji materii z logiką i sensem oraz materii z mistyką i światem duchowym.
Niepewność przestaje być problemem do rozwiązania. Staje się językiem, a nawet formą prawdy, która nie polega na jednoznaczności, lecz na uczciwym trwaniu w tym, co niejasne".
Kazimierz Rochecki
⚪ Waldemar Rudyk
Urodzony w 1960 r. w Szczekocinach - artysta sztuk wizualnych, animator kultury. Studiował na Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym Filii Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie.
Dyplom z malarstwa uzyskał w 1985 r. w pracowni doc. Zenona Moskwy. Zajmuje się rysunkiem, malarstwem, obiektami, książką artystyczną, instalacjami i działaniami
w przestrzeniach publicznych. Wspólnie z dziećmi i młodzieżą realizuje projekty artystyczne
i prowadzi warsztaty. Przez ponad trzy dekady kierował Miejskim Ośrodkiem Kultury Sportu
i Rekreacji w Chełmku. Jest autorem kilkudziesięciu wystaw indywidualnych. Uczestniczył w ponad trzystu wystawach zbiorowych, akcjach i działaniach artystycznych w kraju i za granicą.
▪️ „Niepewność jest odczuciem stale obecne w moim życiu i doświadczaniu rzeczywistości
Jednak nie postrzegam jej jako czynnika paraliżującego moją moc i energię. Dzięki niej rodzi się naturalny niepokój, powstają rozterki, pytania i wątpliwości. W niepewności widzę zaczyn dla refleksji nieodzownej w twórczym procesie".
⚪ Izabela Rudzka
Prof. UAM dr hab.
W latach 1984-89 studiowała malarstwo u prof. Andrzeja Kurzawskiego i prof. Jerzego Kałuckiego oraz tkaninę artystyczną u prof. Magdaleny Abakanowicz w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Poznaniu. Aktualnie pracuje na stanowisku profesora uczelni na Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym w Kaliszu, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie prowadzi pracownię malarstwa.
Jest aktywną, profesjonalną malarką, kuratorką wystaw, autorką licznych projektów artystyczno-naukowych. Zrealizowała ponad 60. wystaw indywidualnych malarstwa i brała udział w 75. wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą, między innymi: Venice between old symbols and new expressions (2007, Berengo Collection, Wenecja); wystawa szkła weneckiego Fresh Glass (2008, Arsenał, Poznań); udział w projekcie Saatchi Screen (2013, Saatchi Gallery, Londyn); Gemalt im Firmament- die Textur des Weltraumes (2017, Galerie im Kastenmeiers, Drezno); Przestrzeń i czas w malarskim przekazie historii (2019, Wielkopolskie Muzeum Niepodległości, Poznań); 11. Mediations Biennale (2025, Kraków, Hanower, Yogyakarta, Kalisz); 10 Bi-City Biennale Urbanism/ Architecture ( 2025,Shenzhen); Linie świata (2026, Galeria Sztuki im. Jana Tarasina, Kalisz). Od 1998 roku współpracuje z Teatrem Ósmego Dnia jako projektantka scenografii i kostiumów teatralnych. Autorka 3. monografii naukowych. Jest dwukrotną laureatką rocznego stypendium twórczego MKiDN (2018 i 2022 rok).
▪️ „W swoich najnowszych obrazach poszukuję ekspresji malarskiej, w której struktura i kolory niosą w sobie formę i energię inspirowaną spojrzeniem na przestrzeń, czas i historię. Historia i współczesność przenika się w moich obrazach z wyobraźnią twórcy. Powstaje swoista mapa plastyczna przestrzeni w odniesieniu do wielu lat wstecz. Technika malarska i cyfrowa tworzy tutaj topograficzny przekaz przeszłości. Wizualnie odtwarzam i malarsko przetwarzam ślady cywilizacji człowieka i formy natury widziane z góry – obraz staje się swoistą mapą linii świata oraz zapamiętanych wrażeń, poznanej historii, zapisem upływu czasu.
Niezależnie od prezentowanego motywu, abstrakcyjnego czy realnego, obraz staje się dla mnie zapisem upływającego czasu i związanych z tym wspomnień. Technologiczna fakturalność moich obrazów staje się symbolem nawarstwień jakie przynosi nam życie.
Niepewność początku procesu tworzenia, w trakcie pracy nad obrazem staje się dla mnie siłą sprawczą, która uruchamia dalsze, nowe idee. W malarstwie staram się przekraczać ograniczenia i lęki niepewności, by konsekwentnie realizować, to co zaplanowane i odkrywać to, co nowe i nieoczekiwane".
Izabela Rudzka, kwiecień 2026
⚪ Krzysztof Ryfa
Urodzony w 1959 roku w Jeleniej Górze. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Artystyczny im. Magdaleny Abakanowicz).
Malarz, pedagog, założyciel Niezależnej Galerii 33 w Ostrowie Wielkopolskim, którą prowadzi od 2012 roku. Twórca cyklicznego Międzynarodowego Przeglądu Sztuki Alternatywy 33. W styczniu tego roku odbyła się 13 edycja. Pomysłodawca i współtwórca Międzynarodowego Przeglądu Sztuki „Od gór Pomorze”. Kurator wystaw, organizator i uczestnik wielu plenerów artystycznych i sympozjów (w Ostrowie Wielkopolskim, Antoninie i Gołuchowie). Współpracuje z Galerią ZPAP Kierat w Szczecinie organizując cykliczne wystawy Punkt oraz Konglomerat.
Jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków, Okręg Warszawski.
W 2023 roku otrzymał Laur Kultury Starosty Powiatu Ostrowskiego.
Brał udział w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych.
Za granicą prezentował twórczość w Niemczech, Francji, Włoszech, Szwecji, Czechach, Słowacji, Ukrainie, Litwie, Stanach Zjednoczonych, Cyprze.
▪️ „Niepewność
Skok wzwyż, kolejna wyznaczona poprzeczka.
Wysokość, sprawdzian możliwości
Test, który przeprowadzam
test własny
pytanie czy osiągnąłem maksimum możliwości,
czy to już jest moja granica…"
⚪ Jacek Strzelecki
Urodzony w 1959 r. Studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu w latach 1979-1983. Dyplom w Pracowni Malarstwa prof. Jana Świtki.
Profesor doktor habilitowany. Kierownik I Pracowni Rysunku na Wydziale Obrazu i Działań Interdyscyplinarnych Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu.
▪️ „Niepewność
Stajemy co dzień u progu bram. Tych do domu, ogrodu, do wolności.
Nie wiem kiedy otworzą nam tę do snu, niebytu, do błękitu".
⚪ Aleksandra Trzuskolas
Studentka na wydziale Grafiki Projektowej Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. Aspirująca w wizualnym opowiadaniu historii za pomocą analogowych mediów artystycznych, przede wszystkim w ilustracji. Za cel obrała sobie uwrażliwianie młodego widza na otaczający go świat oraz pobudzanie jego wyobraźni. Lubi w swoich pracach wprowadzać odbiorcę w odpowiedni nastrój. Od najmłodszych lat zmaga się z umiarkowanym niedosłuchem, który ma silny wpływ na sposób, w jaki patrzy na świat. Miłośniczka motywów nocnych.
▪️ „Z niepewnością żyję, odkąd pamiętam. Jestem przez nią zdefiniowana, idziemy razem przez życie. Popadam w wątpliwość, czy świat wygląda tak, jak go postrzegam. Może ma to związek z moim niedosłuchem? Może dlatego nigdy nie ufam moim zmysłom, umiejętnościom czy własnym poglądom? Zawsze uważałam, że inni wiedzą i umieją lepiej, w końcu, nie nadążam za światem ludzi słyszących. Zawsze mnie zastanawiało, jak inni postrzegają świat, nie tylko ludzie. Mam wrażenie, że niepewność deprawuje, jednak absolutna pewność deprawuje w sposób absolutny.
Niepewność to stan ciągłej negacji?"
⚪ Natalia Wegner
Urodzona w 1974 roku w Poznaniu. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Dyplom obroniła w Pracowni Linorytu prof. Zbigniewa Lutomskiego. Po studiach, w latach 1999-2004, pracowała w Wyższej Szkole Sztuki Stosowanej Schola Posnaniensis jako asystentka prof. Andrzeja Macieja Łubowskiego. Od 2003 r. pracuje w macierzystej uczelni, obecnie Uniwersytecie Artystycznym im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, gdzie
w przeszłości pełniła funkcję asystentki śp. prof. Ireneusza Domagały. W 2011 roku uzyskała stopień doktora sztuki, a w 2020 roku stopień doktora habilitowanego. Obecnie jest kierowniczką IV Pracowni Rysunku na Wydziale Obrazu i Działań Interdyscyplinarnych.
Zajmuje się malarstwem na papierze stosując technikę kolażu polegającą na umieszczaniu w obrazach spreparowanych malarsko materiałów.
Zrealizowała ponad 40 wystaw indywidualnych, brała udział w około 100 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą.
„Jedną z odmian niepewności jest czekanie. Czekanie jest trudne, niezależnie czy to, na co się czeka nastąpi czy nie. A jeśli się zdarzy, zazwyczaj jest inne niż sny i scenariusze, które sobie wytworzę".
⚪ Tomasz Zygmont
Artysta wizualny, fotograf, filmowiec, malarz, rysownik. Ukończył Studium
Fotografii ZPAF, reżyserię w Akademii Filmu i Telewizji, studia podyplomowe „Malarstwo
i Rysunek” na Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi.
Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dziedzinie sztuki wizualne za rok 2024 z projektem pn. „Człowiek przeszłości. Peregrynacja z Adolfo Wildtem. Warszawa-Dylewo-Mediolan” - https://wildt-peregrynacja.pl; https://www.youtube.com; https://soundcloud.com/wildt-peregrynacja
Autor filmów dokumentalnych - szczegółowy wykaz w bazie Filmpolski.pl -
https://www.filmpolski.pl/fp/index.php?osoba=11147395, publikacji zdjęć w prasie i wydawnictwach książkowych - od 1996 roku.
Twórca Archiwum Leśnej Historii Mówionej (www.lasy-i-ludzie.pl).
Członek Związku Polskich Artystów Fotografików, Stowarzyszenia Filmowców Polskich, Mazowieckiego Związku Artystów Sztuk Pięknych, grupy artystycznej Pracownia 71.
Wystawy indywidualne: „fuglane / ucelli / ptaki” w Galerii Stara Prochownia i „Między niebem a ziemią” w Galerii XX1 w Warszawie oraz „KALENDARZ 22/23” i „PROLOG 19/70” Galerii 33 w Ostrowie Wlkp oraz „współcześni LIRNICY polscy” – Warszawa, Poznań, Narol. Kurator i współautor wystawy „Między Wschodem a Zachodem – fotografie z Góry Athos” w Galerii Śluza w Poznaniu i wystawy „Ten ląd” w Galerii Ateneum Młodych. Uczestnik wielu wystaw zbiorowych w Polsce i zagranicą, m.in. „Punkt 1”, „Punkt 2” oraz „Konglomerat 3” w Galerii Kierat ZPAP w Szczecinie.
▪️ Tekst towarzyszący wideoartom „DANCE ME” i „FLOW”
(w formie białego wiersza)
Tomasz Zygmont
***
te obrazy były czymś
w rodzaju zapowiedzi
mającej nadejść melancholii
nie miałem jednak
co do tego pewności
nie wiedziałem też
że być może zapowiadały coś więcej
coś co rzeczywiście się wydarzyło
bezradność rozpacz depresję
teraz już wiem ale niepewność pozostała
niepewność co do wszystkiego
(...)
byliśmy z Ewą
we Włoszech kilka razy
jeden obraz jest z wyjazdu
do Katanii
drugi z naszego pobytu
w Wenecji
grudzień 2023
marzec 2024
w styczniu 2025
po czterech miesiącach
ciężkiej choroby
Ewa odeszła
niepewność 2026*
---------
* niepewność jest od wtedy nazwą miesiąca albo nawet porą roku
