Optymizm serca, pesymizm świadomości.

19/04/2020

19/04/2020

Ludzie są jak wszy - włażą ci pod skórę i zagrzebują się tam. Drapiesz się i drapiesz aż do krwi, ale nie możesz się skutecznie odwszawic. Gdziekolwiek pójdę, wszędzie to samo: ludzie paskudzą sobie życie.
Każdy przeżywa jakąś prywatną tragedię. Mamy to już we krwi - nieszczęście, nudę, smutek, samobójstwo. Powietrze jest przesiąknięte katastrofą, frustracją, daremnością. Drap się drap - aż zedrzesz sobie skórę. Mnie jednak ten stan rzeczy dodaje ducha. Zamiast zniechęcac lub przygnębiac, raduje mnie. Krzykiem domagam się jeszcze więcej katastrof, jeszcze większych klęsk, wspanialszego fiaska. Chcę, by cały świat był do niczego, chcę, by każdy zaczochrał się na śmierc.

19/04/2020

I Dreamed I Was the Night

18/04/2020

Przed Jego obliczem

Słyszę kroki na schodach, wciąż dudnią w mojej głowie i głośno bijące serce, które wali jak młotem.
Słyszę przeciągły jęk masywnych drzwi i krzyk zastygłych zawiasów, jakby skowyt potępionej duszy.
Słyszę syk pary wydobywający się z nieszczelnej rury, który mami i k**i, jak szept węża.
Słyszę dźwięk upadającego noża, brzęk ostrza uderzającego o posadzkę, niczym lament dzwonu przed wieczorną mszą.

Widzę czerwoną rzekę, sączącą i cichą, wypływającą ze źródła, jak gorąca lawa ze skalnej szczeliny.
Widzę gasnące oczy, jak dwie dopalające się świece na ciemnym ołtarzu.
Widzę gęstniejący mrok, a w nim jasną pochodnię i Płomień.

Czuję ból i rozkosz zarazem, smutek i wesołość, tęsknotę i ukojenie.
Czuję ciepło i chłód, pulsujące gorąco i lodowaty dreszcz.
Czuję jak słabnę a jednocześnie rosnę w siłę.

Czuję smak słodkiej krwi zmieszany z gorzką solą łez.
Czuję brzemię istnienia ciężkie jak omszały głaz oraz grobową stęchliznę piwnicy.
Czuję Twą obecność, dławiący brak tchu i głęboki oddech Otchłani.
Czuję Twój przejmujący dotyk i ciarki na całym ciele...

Czuję błogość ... i nic więcej...
Nic już nie czuję, nie słyszę i nie widzę,
Nic, prócz kojącej błogości.

"Czarne Pióro" Albruna, The Serpent 2020

12/04/2020

Kilka osób (choć nie był to żaden z dwóch dziennikarzy muzycznych w naszym kraju, tylko ten trzeci) w ciągu ostatnich dni spytało mnie, czy w jakiś sposób można pomóc zespołom, klubom i takim organizatorom jak Left Hand Sounds przetrwać obecną sytuację. No i co będzie dalej? Postaram...

03/04/2020

- A do czego to służy?
- To czerwona szminka.
- Ooo? A do czego służy?
- Do nakładania na usta. W ten sposób.
- Och tak? Na usta?
- To jest lekarstwo?
- Nie, to żadne lekarstwo. To jest po to żeby być pięknym.
- Żeby być pięknym?
- Żeby być sexi.
- Sexi?
- Tak, być atrakcyjnym.
- Och, dla kogo?
- Dla wszystkich.
- To musi być trudne.
- Wtedy cię pokochają.
- Acha rozumiem. To rodzaj lekarstwa, żeby cię wszyscy kochali, zgadza się?

03/04/2020

Sometimes enough really means enough.
Sometimes you just give up because there is no other way.
It's not, that you are weak or lazy or that you don't want to try again...

You are just not able to try,
not able to still do this,
not able to stand it any longer...
And only dream that you can imagine is end.

You want to stop breathing not beacuse you want to die but because every breath you take causes you pain...

You are not able to open your eyes anymore,
not able to force yourself to stay even one another day...

This moment,
the last one,
is awarness...

In this only moment
you can feel,
you can really feel...

In this moment
you make a decision,
the most logical one,
that this battle must end,
that this war must end...

And finally you are in peace,
And you can rest...

In this moment
only then,
you are free.