SKNH UWr - Sekcja Historii Najnowszej im. W. Wrzesińskiego

SKNH UWr - Sekcja Historii Najnowszej im. W. Wrzesińskiego Koło Naukowe zrzeszające studentów zainteresowanych historią XX w.

09/10/2024

❗ REKRUTACJA ❗

Otwieramy rekrutację do naszego Studenckiego Koła Naukowego Historyków UWr im. Szymona Askenazego! Zapraszamy wszystkich zainteresowanych na walne zebranie:

⏰ 17 października (czwartek), godzina 18:00

📌 ul. Szewska 49, Audytorium (I piętro)

Na tym spotkaniu jako nowi członkowie będziecie mogli zapisać się do poszczególnych sekcji jak i otrzymacie odpowiedzi na nurtujące Was pytania
🎓

W razie jakichkolwiek wątpliwości prosimy o kontakt przez naszą stronę.

Gorąco zachęcamy i zapraszamy do dołączenia 🤓

Zachęcamy do zapoznania się z tekstem autorstwa Mikołaja Wojciechowskiego👇👇👇Operacja INFEKTION to mało znana akcja służb...
09/05/2024

Zachęcamy do zapoznania się z tekstem autorstwa Mikołaja Wojciechowskiego👇👇👇
Operacja INFEKTION to mało znana akcja służb komunistycznych z czasów Zimnej Wojny, stanowiąca przykład tego, iż rywalizacja toczyła się nie tylko na polu politycznym, militarnym, terrorystycznym, czy gospodarczym, ale także medycznym. Jej celem było oskarżenie Stanów Zjednoczonych o wyprodukowanie wirusa HIV powodującego chorobę zwaną, jako AIDS (Acquired Immune Deficiency Syndrome), czyli Zespół Nabytego Niedoboru Odporności, która globalnie rozprzestrzeniła się w latach 80. XX wieku. Pod koniec Zimnej Wojny upadające Imperium Radzieckie użyło jej w obronie własnych globalnych interesów. Dekada lat 70. przyniosła względne odprężenie geopolityczne, zakończone nadzwyczaj brutalną interwencją ZSRR w Afganistanie, prowokującą ponowny wzrost napięć; wydarzenia na Bliskim Wschodzie, Nikaragui, Polsce, czy Kambodży budziły skrajnie odmienne emocje po obu stronach globalnego konfliktu; w obliczu sowieckiej paranoi wobec ćwiczeń NATO “Able Archer” w 1983 r. świat stanął u progu wojny światowej. W tak niespokojnym okresie wczesnych lat 80., wśród homoseksualistów amerykańskich wybuchła epidemia AIDS, która szybko rozprzestrzeniła się na wiele innych państw. 17 lipca 1983 r. indyjska gazeta Patriot, znana z wcześniejszych antyanglosaskich kampanii propagandowych opublikowała anonimowy list pt. Mysterious diseas caused by US Experiments, wedle którego choroba była tajną bronią Pentagonu, powstałą w Fort Detrick w stanie Maryland. Autorzy powołali się na faktyczne eksperymenty CIA z narkotykam i bronią biologiczną prowadzone w latach 50. i 60. Patogeny wirusa miały być przeniesione do Pakistanu, stanowiąc śmiertelne zagrożenie dla Indii. Prawdopodobnie autorami listu byli oficerowie KGB stacjonujący w Stanach Zjednoczonych; wcześniejszenia oskarżenia mediów radzieckich USA i Pakistanu o współpracę w zakresie broni biologicznej, błędy stylistyczne, kontrola wielu indyjskich gazet przez KGB wydają się sugerować taką hipotezę. Artykuł nie wywołał większej sensacji, wkrótce jednak temat powrócił. W 1985 r. choroba wdarła się do ZSRR, zaś Waszyngton oskarżył Moskwę o produkcję zakazanej broni biologicznej. Być może celem odwrócenia uwagi, 30 października w radzieckiej Literaturnajej Gazjecie ukazał się artykuł powołujący się na list z Patriot, oraz zarzucający Stanom Zjednoczonym testowanie wirusa HIV na mieszkańcach Haiti. Odtąd w KGB rozpoczęto pełnoskalowe oskarżanie USA o wybuch pandemii. ZSRR zaangażował jednego z najbliższych sojuszników - Niemcy Wschodnie, gdzie wytypowano emerytowanego biofizyka, weterana francuskiego ruchu oporu i zadeklarowanego komunistę, profesora Jakoba Segala. Nieświadomy całego spisku, otrzymał spreparowane dokumenty (rzekomo pozyskane przez wywiad bułgarski), które miały posłużyć w kreowaniu naukowej teorii o sztucznym pochodzeniu choroby; operacja otrzymała kryptonimy INFEKTION, DENVER, oraz VORWARTS II. Segal, jako Niemiec mógł swobodnie przemawiać do społeczeństwa RFN; jako wieloletni komunista i kontakt wschodnioniemieckiej bezpieki (Stasi) cieszył się zaufaniem służb; wreszcie, jako naukowiec mógł oczekiwać uznania. Prawdopodobnie dlatego władze NRD, ani ZSRR oficjalnie nie poparły jego twierdzeń, pomimo memorandum naukowca, domagającego się zaangażowania państwa w kampanię antyimperialistyczną. W latach 1987-88 radzieccy uczeni publicznie odrzucili wręcz jego poglądy. O spisku wiedziały również służby Bułgarii, która wraz z NRD uchodziła za najwierniejszego sojusznika Moskwy. W grudniu 1986 r. ludzie podający się za wysłanników USA dokonali przesłuchania krzyżowego w domu Segala, Najprawdopodobniej byli to, udający Amerykanów, agenci Stasi, chcący umocnić profesora w swoich tezach. Według niego wirus powstał w Fort Detrick w wyniku eksperymentów CIA, w ramach Operacji MK-Naomi, po czym wymknął się spod kontroli, powodując pandemię AIDS, stanowiącą zagrożenie dla gospodarki amerykańskiej do tego stopnia, że rząd USA miałby być w przyszłości zmuszony do wszczęcia działań wojennych, aby odwrócić uwagę społeczeństwa. Niemiecki biofizyk z czasem rozwijał swoją teorię, oskarżając Roberta Gallo, naukowca, który jako jeden z pierwszych zidentyfikował wirusa, o osobiste stworzenie patogenu. Od grudnia 1986 r., gdy podczas VIII Konferencji Państw Niezaangażowanych w Zimbabwe, agenci KGB i Stasi rozprzestrzeniali tezy Segala, dezinformację na temat HIV szerzyły na całym świecie media i służby państw komunistycznych. Na podatny grunt padła przede wszystkim w Afryce, gdzie popularna była wersja, jakoby miał służyć eksterminacji czarnej rasy. Także w świecie zachodnim propaganda odnosiła sukcesy; amerykańska gazeta New York Native wezwała Kongres do podjęcia śledztwa ws. pochodzenia wirusa; bezkrytyczne wywiady z profesorem pojawiły się w mediach zachodnioniemieckich, brytyjskich i radzieckich; te ostatnie wzywały również do likwidacji baz amerykańskich w Turcji, traktując je, jako źródła patogenu. Po 1988 r. ZSRR wycofał się z patronatu nad INFEKTION, przedsięwzięcie kontynuowała NRD. W Niemczech Zachodnich Segal wykładał swoje tezy, a telewizja wyprodukowała powielający propagandę materiał pt. AIDS: The African Legend, wyemitowany również w Wielkiej Brytanii; współpracował również ze skrajnie lewicową Maoistowsko-Marksistowsko-Leninowską Partią Niemiec, która opublikowała materiał filmowy z jego udziałem; występował także w mediach szwedzkich. Swoje teorie głosił nawet po 1991 r. Segal zmarł w 1995 r., zaprzeczając powiązaniom ze służbami, jednak ani jego śmierć, ani koniec ZSRR i NRD, nie zakończyły jego teorii. W 2005 r. 50% Afroamerykanów wierzyło, że wirus jest sztucznego pochodzenia, połowa z nich uważała, że powstał pod kontrolą rządu USA. Nadto 15% z nich wierzyło, że jego celem była depopulacja ludności murzyńskiej. W eksterminacyjny cel powstania HIV wierzył wieloletni prezydent Zimbabwe Robert Mugabe, czy kenijska biolog i laureat Pokojowej Nagrody Nobla, Wangari Maathai. W latach 90. w Stanach Zjednoczonych hipotezę Segala podtrzymywał i rozwijał dentysta Leaonard Horowitz, z czasem pojawiły się nawet niszowe teorie łączące powstanie wirusa z pogrobowcami III Rzeszy. Jakkolwiek pochodzenie HIV/AIDS nie zostało nigdy ustalone, kampania NRD i ZSRR opierała się na kłamstwie, co potwierdzili byli pracownicy służb. Współcześnie obserwujemy powrót międzynarodowych oskarżeń na tle medycznym, związanych z Covid-19, czy wojną na Ukrainie (zarzut o istnienie biolaboratoriów), co przypomina Operację INFEKTION

🎬 NOWOŚCI 🎬Udostępniamy link do najnowszego filmu, który pojawił się na kanale YouTube naszej sekcji! Rozmowa dotyczy wy...
11/06/2023

🎬 NOWOŚCI 🎬

Udostępniamy link do najnowszego filmu, który pojawił się na kanale YouTube naszej sekcji! Rozmowa dotyczy wysiedleń ludności polskiej na Zamojszczyźnie. Jest to materiał przedstawiający rozmowę ze świadkiem historii. 🎤

O kolejnych nagraniach będziemy informować na bieżąco, w związku z czym zachęcamy do śledzenia strony. 😉

➡️ https://www.youtube.com/watch?v=AAb9QQH7G7Q&t=10s ⬅️

👉🏼 Zapraszamy do zapoznania się z kolejnym tekstem, autorstwa Jakuba Rogali! ⤵️"Pierwsze wystrzały Operacji Barbarossa" ...
19/04/2023

👉🏼 Zapraszamy do zapoznania się z kolejnym tekstem, autorstwa Jakuba Rogali! ⤵️

"Pierwsze wystrzały Operacji Barbarossa"
------------------------------------------------
📅 22 czerwca 1941 roku Adolf Hi**er postanowił rozpocząć długo odkładany atak na ZSRR. Ów śmiała operacja była największą katastrofą militarną w historii Rosji i Związku Radzieckiego. Już pierwsze godziny przesądziły o charakterze tego krwawego konfliktu, którego koniec nastał po zdobyciu Berlina w 1945 roku.
➖ W tę ciepłą niedzielną noc, równo o godzinie 3:15, rozpoczął się niemiecki atak. Luftwaffe zbombardowała szereg miast, m. in.: Białystok, Grodno, Kijów, Brześć, Rygę, Równe i Kowno oraz bałtyckie porty takie, jak Ryga i Tallin. Radzieckie Samoloty WWS-u ( z ros. Wojskowych Sił Powietrznych) były niszczone w zatrważającym tempie. Stojące blisko siebie, często bez żadnego maskowania, zapalały się jeden od drugiego niczym zapałki. Rosjanie nie mogli powstrzymać wielkiego naporu niemieckich armii. Był to dopiero przedsmak klęski. Borys Sokołow, rosyjski historyk i literaturoznawca, wskazał w „Prawdach i mitach Wielkiej Wojny Ojczyźnianej 1941-1945”, że w ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia operacji, Rosjanie stracili (według oficjalnych danych) około 18 tysięcy samolotów.
➖ Niezależnie od debat historyków nad prawdziwymi stratami stwierdzić należy, że chaos wśród radzieckich wojsk wywołany atakiem był bezprecedensowy. Do sztabów co rusz płynęły meldunki o utracie łączności z poszczególnymi oddziałami. Rosjanie wycofywali swoje wojska ze stref granicznych, pozostawiając oddziały straży granicznej. Początkowy szok przerodził się w desperacką obronę, której jednak zdezorganizowana i niedoposażona Armia Czerwona nie mogła utrzymać długo. Z jakiego powodu? Od początku wskazywano na spętanie dowództwa przez terror Stalina. Ludzie, po czystkach w armii w latach 1937-1938, zastraszeni i niechętni do podejmowania niezależnych decyzji, woleli czekać na rozkazy ,,z góry”. Ważnym czynnikiem była też umowność, a raczej brak radzieckiej logistyki, zamykająca wiele dróg do osiągnięcia chociaż niektórych celów strategicznych. Następnym czynnikiem były założenia, według których stworzono Armię Czerwoną. Między innymi ogromna i agresywna siła, przygotowywana do marszu na Zachód od czasów Lenina. Wyposażono ją w ciężki sprzęt do łamania umocnień. Ponadto stosowała ona masowe ataki piechoty. Przygotować ją w ciągu kilku dni, a nawet tygodni do obrony rosyjskiej ziemi, było zadaniem niemożliwym.

------------------------------------------------
🖋️ Autor tekstu: Jakub Rogala
📸 Źródło fotografii: https://www.polskieradio.pl/39/156/Artykul/1005003,Operacja-Barbarossa-starcie-tyranow

Z radością prezentujemy kilka zdjęć z czwartkowej Studencka konferencja naukowa "Oblicza I Wojny Światowej"☺️👇🏼✏️ Dzięku...
31/03/2023

Z radością prezentujemy kilka zdjęć z czwartkowej Studencka konferencja naukowa "Oblicza I Wojny Światowej"☺️👇🏼

✏️ Dziękujemy wszystkim prelegentom za przybycie i udział w naszym wydarzeniu! Szczególnie chcielibyśmy podziękować dr. hab. Piotrowi Cichorackiemu prof. UWr za przybycie na konferencję oraz cenne uwagi i pytania.

🖋 Po krótkiej przerwie zapraszamy do zapoznania się z kolejnym tekstem! Tym razem autorem wpisu jest Dawid Haladyn. ⤵️--...
28/03/2023

🖋 Po krótkiej przerwie zapraszamy do zapoznania się z kolejnym tekstem! Tym razem autorem wpisu jest Dawid Haladyn. ⤵️

----------------------
„Ententa: Sojusz, który nie miał prawa istnieć”
7 X 1879 r. Austro-Węgry i Cesarstwo Niemieckie podpisały traktat polityczny, który zobowiązywał obydwa państwa do wzajemnej pomocy w obliczu agresji Rosji. Jeśli zaś inne państwo (szczególnie mowa tu o Francji) dokonałoby agresji na wyżej wymienionych sojuszników, wtedy należałoby zachować „życzliwą neutralność”. 20 V 1882 roku do tego paktu dołączyło Królestwo Włoch. Uzyskało ono zapewnienie, że otrzyma pomoc w razie agresji Francji. Włochy miały zaś wesprzeć Niemcy w razie ataku Francji, a Austro-Węgry w razie ataku Rosji i Francji jednocześnie (w przypadku ataku samej Rosji, Włochy miały być neutralne). Ten zawiły system wzajemnych zapewnień przeszedł do historii, jako „Trójprzymierze”. Nie mogło to ujść uwadze Francji, która poczuła się zagrożona i zaczęła starania ku utworzeniu własnego systemu sojuszu.
Trójporozumienie było naturalnie wymierzone we Francję i Rosję, co wiązało się z tym, że obydwa kraje zaczęły dążyć do porozumienia. Niewielu jednak wierzyło, że będzie to możliwe. Francja i Rosja to państwa, które dzieliło praktycznie wszystko. Francja była republiką parlamentarną, w której rządził prezydent (mający silną pozycję, ale de facto będący usuwalnym) i parlament, którego trzon stanowili socjaliści i zwolennicy demokracji. Taki obrót spraw nie był w Rosji przyjmowany z entuzjazmem. System rosyjski był przecież systemem, w którym władza skupiała się w rękach cara samodzierżawcy. Rosja była ponadto krajem uboższym od Francji. Mimo ustawy uwłaszczeniowej Rosja była dla wielu krajem, w który zachowywały się jeszcze pewne zasady feudalizmu gospodarczego. Na dodatek Rosjanie mieli długi względem Francji (w 1889 roku było to aż 2,5 mld franków).
Mimo wielu przeciwności Rosja i Francja poczyniły wielkie kroki ku wspólnemu sojuszowi. W lipcu 1891 roku eskadra francuskich okrętów przybyła do Kronsztadu. Gości przywitał osobiście car Aleksander III, który wysłuchał francuskiego hymnu. Trzeba pamiętać, że wówczas „Marsylianka”, jako pieśń rewolucjonistów, była w Rosji zakazana. 17 VIII 1892 roku Francja i Rosja podpisały pakt obronny, który wchodziłby w życie, gdyby któreś z państw zostało zaatakowane przez przedstawicieli Trójprzymierza. Francja miała w takim wypadku wystawić 1,3 miliona żołnierzy, a Rosja 800 tys. Dobrym gestem miało być także oddanie, w 1900 roku, do użytku mostu w Paryżu, który nosił imię cara Aleksandra III. Sam car nie mógł go zobaczyć, ponieważ zmarł w 1894 roku, ale na odsłonięciu obecny był jego syn, Mikołaj II. Niemcy starali się popsuć dobre relacje Francji i Rosji. Doszło nawet do spotkania cesarza Wilhelma II z kuzynem, w 1905 roku na Wyspie Björkö. Było jednak za późno, bo car zdołał już w 1901 roku wizytować we Francji i tam zapewniał o swojej przyjaźni rząd francuski.
Kolejnym sukcesem Francji było polepszenie relacji z Włochami w 1902 roku. Podpisano wtedy akt, w którym Włochy zapewniły, że pomogą Rzeszy wyłącznie wtedy, gdy to Francja dokona ataku.
W 1903 roku w Paryżu wizytował król Edward VIII. Było to zaskakujące, gdyż obydwa kraje łączyła chłodna relacja. Chodziło tutaj o wrogość historyczną, gdyż przez długi czas Francja i Anglia (potem Wielka Brytania) toczyły ze sobą wojny. Na dodatek króla Wielkiej Brytanii i cesarza Niemiec łączyły relacje rodzinne (Wilhelm był siostrzeńcem Edwarda), choć trzeba przyznać, że obaj nie przepadali za sobą.
W 1904 roku Francja i WB podpisały układ, w którym Francja uznawała zwierzchność króla angielskiego nad Egiptem. WB uznała zaś prawo Francji do Maroka i oddawała jej swoje ziemie w Senegalu oraz skrawek Nigerii.
W 1907 roku WB i Rosja również podpisały podobny układ. Rosja i WB podzieliły między sobą Persję. Ponadto Rosja zrzekła się prawa do Afganistanu. WB natomiast zaprzestała wysuwania rozszerzeń wobec Tybetu.
W ten sposób narodziła się Ententa (Entente Cordiale). Pamiętać trzeba jednak, że nie był to sojusz wojskowy. Ten łączył jedynie Francję i Rosję. Przystąpienie Wielkiej Brytanii do wojny wiązało się z pogwałceniem przez Niemcy prawa Belgii do zachowania neutralności w konflikcie. Mowa tutaj o wojnie, która do historii przeszła jako I wojna światowa i stała się konfliktem, który na zawsze zmienił dotychczas świat.

---------------------------
📸 Źródło fotografii: https://dzieje.pl/aktualnosci/kalendarium-i-wojny-swiatowej

Zapraszamy do zapoznania się z poniższym, niezwykle interesującym, tekstem! 🫢⤵️——————————📆 98 lat temu (dokładnie 14 lut...
30/01/2023

Zapraszamy do zapoznania się z poniższym, niezwykle interesującym, tekstem! 🫢⤵️
——————————
📆 98 lat temu (dokładnie 14 lutego) urodził się Yukio Mishima, prozaik, poeta, dramaturg, eseista, aktor i reżyser. Jego imię pojawiało się również wśród kandydatów do literackiej nagrody Nobla.
——————————
➖ Mishima urodził się 14 stycznia 1925 roku w Tokio, jako Kimitake Hiraoka. Imię „Yukio Mishima” było tak naprawdę pseudonimem literackim, które nadał sobie wstępując w świat literatury. Kimitake od najmłodszych lat przebywał pod opieką apodyktycznej i zaborczej babci. Ta wychowywała go w izolacji od domu rodzinnego. Młody chłopiec mógł się bawić wyłącznie cichymi zabawkami, które nie niszczyły spokoju opiekunki. Ponadto Kimitake miał zakaz wychodzenia z domu i podejmowania jakiejkolwiek interakcji z rówieśnikami. Babcia argumentowała to troską o zdrowie dziecka. Wyjątek stanowiła zabawa z kuzynkami. Chłopcu wpajano, że płynie w nim samurajska krew. Oczywiście wpływ na to miało pokrewieństwo z rodziną od strony babki. Z czasem starsza kobieta zaczęła śmiertelnie chorować. Mały Hiraoka codziennie pomagał jej w funkcjonowaniu. Noc nie była czasem na sen, chłopca codziennie budził babciny kaszel. W związku z tym postanowiono, że chłopiec powinien na stałe wrócić do domu rodzinnego. Babcia Hiraoka zmarła w 1937 roku.
➖ Swoje pierwsze wiersze i opowiadania Kimitake opublikował w gazetce elitarnej Szkoły Parów, do której uczęszczał od 1931 roku. W wieku 15 lat wydał długie opowiadanie pod tytułem „Las w rozkwicie”. Ukazało się ono w prestiżowym i prawicowym, procesarskim czasopiśmie literackim „Bungei Bunka” (Kultur i literatura). Publikacja nastąpiła pod pseudonimem „Yukio Mishima”. Młody człowiek nie chciał bowiem zawstydzić swojego ojca. Ten nie wspierał syna w jego pasji, uznawał ją za niegodną. Wymógł na synu studia prawnicze na tokijskim Uniwersytecie Cesarskim. Jednak wojna przerwała naukę. Kimitake musiał pracować w fabryce samolotów produowanych dla kamikadze. Japońskie miasta były w tym czasie bombardowane przez Amerykanów. Śmierć znów stała się mu bliska. Hiraoka, ze względu na stan zdrowia, nie został dopuszczony do służby militarnej. W autobiograficznym opowiadaniu „Wyznanie maski” miał się przyznać, że okłamał lekarza względem swojego stanu zdrowia. Po wojnie skończył studia prawnicze i podszedł do egzaminów państwowych. Po nich został zatrudniony w Ministerstwie Finansów. Pomimo, iż zdobył prestiżową, dobrze płatną pracę, nadal nocami oddawał się literaturze. Kiedy powiedział ojcu, że przez brak snu prawie uległ wypadkowi, ten dał mu swoje przyzwolenie na porzucenie pracy i skupienie się na twórczości. Mishima, będący napiętnowany przez współpracę z procesarskim kołem literackim, musiał odbudować swój prestiż. Pomimo publikowania powieści historycznych, nie był w stanie się „wybić”. Punktem zwrotnym w jego karierze stało się autobiograficzne opowiadanie „Wyznanie maski”, w którym autor zdawał relacje ze swojej pierwszej relacji romantycznej z kobietą oraz słoności homoseksualno-sadystycznych.
➖ Od „Wyznań maski” jego kariera nabrała tempa. W 1956 roku opublikował „Złotą pagode”, która z kolei przyniosła mu międzynarodową sławę. Na początku lat 50-tych odbył podróż po świecie. Podczas niej miał po raz pierwszy wejść w relacje erotyczne z innymi mężczyznami. Jednak w 1958 roku puślubił Yoko Sugiyame. Jego żona, pytana o wskazane powyżej relacje, zaprzeczała temu, że jej mąż miałby być homoseksualistą. Para doczekała się syna i córki. Mishima od 1955 roku regularnie – trzy razy w tygodniu – uczęszczał na siłownię. Zaczął również uprawiać kendo, karate i boks.
➖ W 1960 roku zmieniły się jego poglądy polityczne. Zaczął głosić potrzebę przywrócenia idei boga-cesarza i kodeksu bushido. Krytykował współczesną Japonię za porzucenie tradycyjnych cnót. Napisał dzieło „Głosy duchów bohaterów”, w którym żołnierze odpowiedzialni za bunt lutowy i piloci kamikadze oskarżają cesarza Hirohito o to, że ich zdradził. Tym samym przestał być bogiem, a stał się człowiekiem. Tekst ten oburzył zarówno lewicę, jak i prawicę. W 1966 roku Mishima opublikował filmową adaptację własnego opowiadania „Umiłowanie ojczyzny”. W 1968 roku założył paramilitarną organizację „Stowarzyszenie tarczy” i stanął na jej czele. Ćwiczył i kooperował z Japońskimi Siłami Samoobrony. W sekrecie przygotowywał się przed japońskim powstaniem komunistycznym. W 1969 roku radykalni i lewicowi studenci Zenkyoto zaprosili Mishime na debatę. Podczas niej stwierdził, że jedyne co dzieli ich oraz antyamerykańską lewicę, to spór o osobę cesarza. 25 listopada z grupą towarzyszy z Stowarzyszenia Tarczy podjął próbę puczu. Najpierw wkroczyli na terytorium bazy wojskowej Sił Samoobrony w Tokio. Ubezwłasnowolnili jej komendanta i kazali zebrać personel bazy po to, aby Mishima mógł wygłosić mowę pod groźbą zabicia zakładnika. Dowódca „Stowarzyszenia tarcza” w swoim przemówieniu skrytykował modernizację Japonii. Uznał, że tylko Siły Samoobrony zachowały ducha samurajskiego, natomiast państwowa Konstytucja ich obraża, ponieważ nie uznaje ich za wojsko. Zaproponował dokonanie zamachu stanu, który obali Konstytucję. Personel bazy nie chciał go słuchać. Mishima, wraz z jednym z towarzyszy, popełnił seppuku. Reszta rozwiązała komendanta jednostki, następnie się poddając. Mishima pozostawił w samotności dwójkę dzieci oraz żonę.

---------------------------------------------
🖋️ Autorem tekstu jest: Kacper Grzelak
📸 Zdjęcie pochodzi z: https://volltext.net/texte/thomas-lang-yukio-mishima/yukio-mishima-kl/

🌍✈️ Serdecznie zachęcamy do zainteresowania się poniższą propozycją wyjazdu studenckiego ! ⤵️Wszelkie szczegóły dostępne...
18/01/2023

🌍✈️ Serdecznie zachęcamy do zainteresowania się poniższą propozycją wyjazdu studenckiego ! ⤵️

Wszelkie szczegóły dostępne są w poście opublikowanym na stronie Instytut Historyczny Uniwersytetu Wrocławskiego.

2 historyków, dwie epoki, dwa miasta uniwersyteckie i … 20 studentów: Śladami pierwszego kanclerza RFN, Konrada Adenauera (Kolonia i Bonn oraz Sankt Augustin, Maria Laach, aż w końcu Rhoendorf)

W ramach programu UE Eramus + pojawiła się możliwość zorganizowania wyjazdu grupowego ze studentami. W przyszłym semestrze planujemy zorganizować wyjazd do RFN śladami kanclerza, Konrada Adenauera.

Szukamy 20 studentów Instytutu Historycznego UWr. zainteresowanych niekonwencjonalnym poznawaniem historii Europy, nie tylko XX wieku, ale i średniowiecza na trasie historyczne miasta, romańskie opactwo, malowniczy kurort.

Dyskusje na czołowych niemieckich uniwersytetach i spotkania w placówkach badawczych. Zgłoszenia prosimy wysyłać na nasze adresy służbowe. Czekamy do końca stycznia. Czy znajomość niemieckiego jest konieczna? Nie, ale … mile widziana

Krzysztof Ruchniewicz
Przemysław Wiszewski

Zdjęcie: Podpis Adenauera na banknocie emitowanym w 1920 w Kolonii (Wikipedia)

Serdecznie zapraszamy do lektury krótkiego tekstu, który dotyczy dzisiejszej rocznicy! 🤓📝-------  Dzisiaj, 6 grudnia, ob...
06/12/2022

Serdecznie zapraszamy do lektury krótkiego tekstu, który dotyczy dzisiejszej rocznicy! 🤓📝

-------
Dzisiaj, 6 grudnia, obchodzimy 101 rocznicę podpisania traktatu pokojowego między Zjednoczonym Królestwem a irlandzkimi nacjonalistami. Traktat zakończył konflikt nadając Irlandii (z wyłączeniem sześciu hrabstw Ulsteru) status dominium brytyjskiego. Jednocześnie był on furtką do rozpoczęcia irlandzkiej wojny domowej, a jednym z jego rezultatów jest do dziś napięta sytuacja w Irlandii Północnej.

W 1800 roku Irlandia została włączona do Zjednoczonego Królestwa, a wszystkie kompetencje parlamentu dublińskiego zostały przeniesione do Westminsteru. Działanie to było karą za powstanie Theobalda Wolfe Tone w 1798 roku. Od tamtej pory, aż do 1916 roku, był to ostatni krwawy zryw, którym Irlandczycy chcieli wybić się na niepodległość. Zamiast tego skupili się na walce politycznej w parlamencie brytyjskim i tak w 1913 roku Irlandzka Partia Parlamentarna wywalczyła "Home Rule". Ustawa ta miała dać Irlandii (z wyłączeniem Ulsteru) autonomię. Jednak wybuch pierwszej wojny światowej spowodował odroczenie wprowadzenia jej w życie.

Część irlandzkich nacjonalistów zobaczyła w wojennej zawierusze szanse na wybicie się na pełną niepodległość. 24 kwietnia 1916 roku wybuchło powstanie wielkanocne, które rozpoczęło się w tragicznych okolicznościach. Pomimo, iż powstańcy zrozumieli, że zryw nie może skończyć się sukcesem, to postanowili kontynuować irlandzką tradycję powstań. Rebelia została stłumiona w ciągu tygodnia. Brytyjczycy rozpoczęli represjonowanie ludności Irlandii, ograniczając im możliwość przemieszczania. Przeprowadzali ponadto masowe aresztowania. Rozstrzelano szesnastu przywódców powstania. Opinia brytyjska i amerykańska (szczególnie emigracja irlandzka) nie były zadowolone z poczynań rządu londyńskiego. Ludność zielonej wyspy z kolei zaczęła sympatyzować z irlandzkimi nacjonalistami. Wszystko to przyczyniło się do zatrzymania represji. Więźniowie zaczęli być wypuszczani warunkowo na wolność.

I tak swobodę odzyskali między innymi Eamon de Valera i Michael Collins. Dwóch mężów stanu, którzy do dziś dzielą Irlandię. Utworzono podziemny Dáil (irlandzki parlament). W 1919 roku wznowiono walki z wojskami korony, lecz tym razem nie w bezpośrednim starciu, ale poprzez wojnę partyzancką. Jednym z sukcesów, za którym stał Michael Collins, było sparaliżowanie wywiadu brytyjskiego w Irlandii i prowadzenie własnej działalności szpiegowskiej. Po latach krwawych walk i porachunków, w lipcu 1921 roku, ogłoszono rozejm, który miał być wstępem do pertraktacji pokojowych. Tym, co skłaniało premiera Wielkiej Brytanii - Llyoda Georga - do podpisania traktatu pokojowego, było to, że Irlandia psuła wizerunek monarchii Zjednoczonego Królestwa na arenie międzynarodowej.

W Irlandii panowały optymistyczne nastroje. Spodziewano się, że rozejmy i rozmowy pokojowe oznaczać będą pełną niepodległość. Prezydent Eamon de Valera wysłał do Londynu Michaela Collinsa, który stanął na czele delegacji. Gdy Irlandczycy przybyli do Londynu okazało się, że strona brytyjska o niepodległości nie chce słyszeć. Zamiast tego zaproponowano podział Irlandii na dwie części: północną i południową. Pierwsza miała znajdować się w obrębie sześciu hrabstw Ulsteru, posiadać własny parlament i dalej wchodzić w skład Zjednoczonego Królestwa. Druga, znana również jako Wolne Państwo Irlandzkie, zgodnie z zapisami traktatu miała zostać dominium brytyjskim (na identycznych jak Kanada warunkach). Delegację irlandzką postawiono pod ścianą. Zagrożono, że jeśli nie zgodzą się na warunki zaproponowanego traktatu wznowione zostaną działania wojenne, w szerszym niż dotychczas zakresie. Dodatkowo uniemożliwiono grupie Michaela Collinsa kontakt z Dublinem. Ostatecznie 6 grudnia 1921 roku złożono podpis pod traktatem.

Wieści o warunkach pokojowych podzieliły społeczeństwo irlandzkie. Antytraktatowcy, na których czele stanął Eamon de Valera, oskarżali delegację o zdradę i przekroczenie uprawnień. Protraktatowcy bronili wywalczonego pokoju, uznając zdobycze polityczne za krok ku pełnej niepodległości. Myśl ta zamykała się w słowach Collinsa „traktat ten to wolność do uzyskania wolności”. Parlament irlandzki zdecydował się ratyfikować traktat. W czerwcu 1922 roku wybuchła irlandzka wojna domowa (między przeciwnikami traktatu i zwolennikami). Koniec końców, wraz ze wsparciem materialnym Wielkiej Brytanii, udało się w 1923 roku zwyciężyć siłom Wolnego Państwa Irlandzkiego. W walkach zginął m. in. Michael Collins. Postanowienia traktatu stały się faktem.

Ironią losu jest to, że właśnie de Valera podczas późniejszych rządów systematycznie wyprowadzał naród ku pełnej niepodległości. Finał nastąpił w 1949 roku, gdy ogłoszono Irlandię republiką i zerwano podległość względem korony brytyjskiej.
--------

✍🏼 Autorem tekstu jest Kacper Grzelak

Adres

Szewska 49
Wroclaw
50-139

Strona Internetowa

Ostrzeżenia

Bądź na bieżąco i daj nam wysłać e-mail, gdy SKNH UWr - Sekcja Historii Najnowszej im. W. Wrzesińskiego umieści wiadomości i promocje. Twój adres e-mail nie zostanie wykorzystany do żadnego innego celu i możesz zrezygnować z subskrypcji w dowolnym momencie.

Skontaktuj Się Z Firmę

Wyślij wiadomość do SKNH UWr - Sekcja Historii Najnowszej im. W. Wrzesińskiego:

Udostępnij

Kategoria