Rys historyczny
W czerwcu 1965 roku Rada Ministrów powołała Wyższą Szkołę Inżynierską w Zielonej Górze. Wydział Budownictwa Lądowego rozpoczął swoją działalność z dniem 1 października 1968 roku. Kształcenie studentów na kierunku budownictwo, na specjalności budownictwo miejskie i przemysłowe, rozpoczęto w roku akademickim 1968/1969, przyjmując 62 studentów na studia dzienne, 32 na studia wieczorowe oraz 41 na studia zaoczne. W pierwszych latach dziekanat Wydziału Budownictwa prowadzono wspólnie z dziekanatem Wydziału Elektrycznego. Z chwilą uruchomienia kierunku „budownictwo” uczelnia miała uprawnienia tylko do kształcenia inżynierów. Lata 1968 – 72 to okres budowy podstaw organizacji procesu dydaktycznego, a więc zatrudnienie i rozwój kadry naukowo-dydaktycznej, organizacja laboratoriów, opracowanie programów i skryptów. W czerwcu 1972 r. wydano 32 dyplomy inżyniera budownictwa lądowego absolwentom studiów dziennych. rozpoczęto na studiach dziennych kształcenie według programów studiów magisterskich w specjalności technologia i organizacja budownictwa. Rok później, zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Wydział Budownictwa Lądowego przekształcono w Instytut Budownictwa. W dniu 2 października 1975 r. na inauguracji roku akademickiego 1975/76 prof. Stanisław T. Kołaczkowski wygłosił wykład pt. „Zadania Inżynierii Środowiska”, w którym uzasadnił potrzebę i cel utworzenia w WSInż. kierunku nauczania inżynieria środowiska. Wkrótce potem powołano zespół w składzie: prof. S. Kołaczkowski, mgr inż. M. Graczyk, mgr inż. Z. Lewicki i mgr inż. Przetocki, który zajął się organizacją kierunku inżynieria środowiska w ramach Wydziału Budownictwa Lądowego. Pierwszą jednostką organizacyjną był Zakład Zaopatrzenia w Wodę i Unieszkodliwiania Ścieków i Odpadów, w którym, poza prof. Kołaczkowskim, pracowali: doc. W. Dobrowolski, dwóch doktorów: M. Gąsiorek i I. Wróbel oraz siedmiu mgr inż.: G. Chudzio, M. Graczyk, Z. Kurowski, R. Leśmian-Kordas, Z. Lewicki, S. Lis i M. Przetocki (stan na 31.12.1976 r.). W 1977 r. Minister Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki wyraził zgodę na uruchomienie kierunku inżynieria środowiska. Kształcenie na tym kierunku, ze specjalnością zaopatrzenie w wodę, unieszkodliwianie ścieków i odpadów, rozpoczęło wówczas 25 studentów. Kadrę kierunku inżynieria środowiska stanowili: prof. Kołaczkowski, doc. Gogolewski, doc. J. Kuźniar, doc. K. Appelt, dr J. Bernasiński, dr M. Graczyk (pierwszy doktorat 30.06.1978 r.), dr J. Kolasa, dr M. Gąsiorek i dr I. Wróbel. Do końca 1980 roku kierunek wzbogacił się o kolejnych profesorów (A. Solskiego, J. Kuczyńskiego), docentów (H. Greinerta, S. Orlewicza - 1/2 etatu) oraz doktorów (M. Draba, A. Jędrczaka i A. Nowaka). Na mocy znowelizowanej ustawy o szkolnictwie wyższym, w roku akademickim 1981/1982 nastąpiła reorganizacja Uczelni, w wyniku której powrócono do struktur wydziałowych. Powstał wówczas ponownie Wydział Budownictwa i Inżynierii Sanitarnej, w ramach którego powołano Instytut Budownictwa i Instytut Inżynierii Sanitarnej (1.10.1982 r.). W czerwcu 1982 roku pierwsi absolwenci kierunku inżynieria środowiska otrzymali dyplomy magistra inżyniera.
2 października 1984 roku na Wydziale utworzono trzeci Instytut: Konstrukcji Budowlanych obok istniejących dotychczas Instytutów: Technologii i Organizacji Budownictwa oraz Inżynierii Sanitarnej. Dziekanem został doc. Mikołaj Kłapoć.
30 lipca 1987 roku Wydział uzyskał prawo nadawania przez Radę Wydziału stopnia naukowego doktora nauk technicznych w zakresie budownictwa. W 1989 roku odbyła się pierwsza obrona pracy doktorskiej. W latach 1989 – 2008 Wydział nadał 27 stopni naukowych doktora nauk technicznych w dyscyplinie budownictwo, a otwartych jest 6 przewodów doktorskich. Od czerwca 1991 roku Wydział Budownictwa i Inżynierii Sanitarnej zmienił strukturę organizacyjną na katedralno-zakładową. W skład Wydziału weszły: Katedra Konstrukcji Budowlanych, Zakład Mechaniki Budowli, Zakład Architektury, Zakład Geodezji i Geotechniki, Zakład Budownictwa Ogólnego, Zakład Technologii i Organizacji Budownictwa, Katedra Wody, Ścieków i Odpadów, Katedra Ochrony Środowiska oraz Katedra Sieci i Instalacji Sanitarnych. Władzę Wydziału pełnili: dziekan - dr inż. Stanisław Pryputniewicz oraz prodziekan - dr inż. Marek Talaga.
4 lipca 1996 roku Sejm RP nadał Wyższej Szkole Inżynierskiej nazwę Politechnika Zielonogórska. W skład Wydziału weszły dwa instytuty: Instytut Budownictwa i Instytut Inżynierii Środowiska. dr hab. inż. Stanisław Misztal, a prodziekanem prof. Henryk Greinert. W roku 2001 wraz z utworzeniem Uniwersytetu Zielonogórskiego przez połączenie Politechniki Zielonogórskiej z Wyższą Szkołą Pedagogiczną, nastąpiła zmiana nazwy Wydziału na Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska (WILiŚ). W strukturę organizacyjną Wydziału wszedł dodatkowo Instytut Biotechnologii i Ochrony Środowiska. Do 31 sierpnia 2002 roku dziekanem nowo utworzonego Wydziału był prof. W następnej kadencji dziekanem Wydziału został prof. Tadeusz Kuczyński, a prodziekanami: dr hab. Beata Gabryś oraz dr inż. Marek Talaga. WILiŚ, przy współpracy z Wydziałem Artystycznym, w roku 2004 złożył wniosek w sprawie utworzenia nowego kierunku studiów Architektura Krajobrazu. Wniosek został przyjęty przez Senat UZ, jednak odrzucony przez Ministerstwo.
31 maja 2004 r. Wydział uzyskał uprawnienia do nadawania stopnia naukowego doktora nauk technicznych w dyscyplinie inżynieria środowiska. Dotychczas w tej dyscyplinie wypromowano czterech doktorów, a otwartych jest 8 przewodów doktorskich. W roku 2006 uruchomiono studia magisterskie II stopnia na kierunku budownictwo w specjalności konstrukcje inżynierskie dla absolwentów kierunku budownictwo z Fachhochschule Giessen/Friedberg. W roku 2006 utworzono studia doktoranckie z budownictwa i inżynierii środowiska. Od września 2007 roku Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska zmienił strukturę organizacyjną wskutek odłączenia Instytutu Biotechnologii i Ochrony Środowiska, który utworzył nowy wydział.
