07/09/2026
ПАЁМИ ШОДБОШИИ
директори Филиали Донишгоҳи технологии Тоҷикистон
дар шаҳри Исфара, н.и.к.
ҲОШИМҶОН АБДУЛЛОЕВ
ба муносибати 35-уми солгарди Истиқлоли давлатӣ
Истиқлолият барои мардуми шарафманди мо бузургтарин, азизтарин, муқаддастарин, бебаҳотарин неъмат аст. Аз он даврае, ки давлати кӯчаки мо соҳибистиқлол гашт, 35 сол сипарӣ гашт. Ин назди таърих муддати он қадар тӯлонӣ нест. Лек пешравиҳое, ки ин айём насиби тоҷикону тоҷикистониён гашт, назир надоранд. Туфайли заҳматҳои зиёди Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон давлати мо дар арсаи байналхалқӣ обрӯю нуфуз ва мавқеи устувор пайдо кард. Иқдому ташаббусҳои наҷиби Сарвари давлати моро беш аз 190 давлати дунё пазируфтанд, ба он баҳои баланд доданд ва аксари онҳо бо арзи эҳтиром ба Тоҷикистони кӯчаки дар роҳи рушд қарордошта дасти ҳамкориҳо дароз намуданд.
Аз баракати сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ солҳои пасин симои Тоҷикистон ба куллӣ дигар шуд. Бунёдкорӣ бо мазмуни томаш авҷ гирифт. Муҳимтар аз ҳама, бо ҳидояти Пешвои муаззами миллат барои рӯз аз рӯз беҳ гаштани таълиму тарбия, бо ғамхорӣ фаро гирифтани кормандони соҳаи маориф, ба вуҷуд овардани шароитҳои хуби кору таҳсил барои онҳо тамоми тадбирҳои зарурӣ андешида мешаванд. Оина барин равшан аст, ки сатҳи зиндагии мардум, маърифати онҳо ҳамоно боло меравад ва он рӯз дур нест, ки Тоҷикистон ба қатори давлатҳои бонуфузу тараққикардаи олам дохил гардад.
Истиқлолияту озодӣ ба мардуми шарафманди Исфара низ бахти тоза ва шодиву нишоти беандоза овард. Зиндагии сокинони он куллан дигар шуд. Инро дар симои шаҳру деҳот, ҳаёти орому осудаи хурду бузург баръало эҳсос кардан мумкин аст. Тағйироти куллие, ки дар тамоми соҳаҳо, аз ҷумла маориф ба амал омаданд ва омада истодаанд, қиёс надоранд. Метавон гуфт, ки нигоҳу назари одамон ба зиндагӣ куллан дигар шудааст. Онҳо ба ояндаи неку гуворои худу фарзандонашон бовари қавӣ доранд. Заҳмати содиқонаву пурсамарро шиори зиндагии хеш қарор дода, саҳмгузори боз ҳам ободтару назарработар гаштани як гӯшаи барояшон азизи Тоҷикистон мегарданд.
Чӣ тавре роҳбари хирадмандамон гаштаю баргашта таъкид мекунанд, бақои истиқлолият, рушду нумӯи минбаъдаи он ба масъулиятшиносӣ, поквиҷдонӣ, меҳнатдӯстии ҳар кадоми мо вобаста аст. Вазифаи мо, устодон, таълиму тарбияро дар сатҳи боз ҳам баланд, беҳтару хубтар ба роҳ мондан аст. Бояд дар тафаккури ҷавонон ҳисси дӯстдории Ватани аҷдодӣ, ҳар лаҳза ва дар ҳама ҷо азиз доштани муқаддасоти он, оштинопазир будан нисбат ба равияҳои номатлуб, ки мақсадашон ғоратгарию куштор аст ва ғайраҳоро тақвият бахшид. Онҳо ояндасоз будани хешро дарк карда, дар ақидаи некашон доимо устувор бошанд ва чун ворисони арзандаи кори падарон қадам ба қадам пеш раванд.
Аминам, ки кулли устодони мо то имкон доранд, баҳри рушди таълиму тарбияи мутахассисони рақобатпазир ва донишҷӯён барои аз худ кардани асосҳои ихтисосҳои интихобкардаашон кӯшиш ба харҷ медиҳанд.
Иди ҳамбастагиву ҳамдилӣ ва бахту саодати бепоёнро бароятон шодбош гуфта, таманно дорам, ки тамоми орзуҳои некатон ҷомаи амал пӯшанд.
