24/05/2015
Bu gece bir film izledim.Çok hassas bir kızım,ağladım doğal olarak.Akciğer kanseri kız,bütün vücudu kanser bir erkek...Her normal aşk filminde olduğu gibi ölümsüz değil "ÖLÜMLÜ" aşk yaşıyorlar."Seni uykuya dalar gibi seviyorum,önce biraz sonra hiç uyanmacak gibi. " diyor kız.Ben de öyle sevebilirdim ama ben uykumda öldürüldüm.Hayallere daldığım, sabahına uyandığımda hayallerimin gerçek olma ihtimalini düşündüğüm bir uykuda.Uyku demişken, önceleri top patlasa uyanmazdım, şimdi uykumda soru sorulsa bile cevap veriyorum, uykum da ben gibi hassas oldu.Ha unuttum tabi, artık uyku problemim de var. Çünkü insan hayali olunca rahat uyuyabiliyormuş.Artık öyle cafcaflı hayallerim yok, bir işe girip aileme destek olmak istiyorum sadece.Bu da hayal değil de,bir nevi borç sayılır.Öyle işte,yılanın bile uyurken sokmadığı insanı, uykusunda nefessiz bırakıp öldürenler,başka insanlarla mutlu hayaller kurduğu uykularında mışıl mışıl uyurken, bırakılıp öldürülenlerin de üzerine toprak atılmadan çürüyüp gitmelerine göz yumulduğu bu dünyada -ki dünyanın hiç bir suçu yok- insan sövmeden edemiyor, ben de sövmek istiyorum ama sövülecek şeyin yani karakterin var olan birşey olması gerekiyor.Sövemiyorsak da bir selam çakalım o halde :Gecesi gündüz olanlara selam olsun.
Rumuz : Melankolik Melan'Kolera
